บทสรุปของจอมบงการ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าสีดำคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลเก่าแก่ แสงสีฟ้าเรื่อๆ จากอักขระไสยเวทรอบตัวสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมกริบของเรย์ ดวงตาเนตรสีครามของเขาหรี่ลงเล็กน้อยขณะมองร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ซึ่งกำลังคุกเข่าหอบหายใจรวยรินอยู่เบื้องหน้า "แก... แกทำได้อย่างไรกัน..." เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาพร้อมกับลิ้นที่เต็มไปด้วยคราบเลือด บอสใหญ่แห่งสมาคมเงาดำมองแผนผังค่ายกลในมือที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่น มันคือค่ายกลดูดกลืนวิญญาณที่เขาใช้เวลาสะสมพลังมานานนับทศวรรษ แต่วินาทีนี้ มันกลับย้อนศรกลายเป็นกรงขังที่กัดกินพลังชีวิตของเขาเสียเอง เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาย่อตัวลงช้าๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผ่อนคลาย มือเรียวยื่นไปปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อของตนเองเบื้องหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับชายหนุ่มกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้มากกว่าจะยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิเดือด "คุณเข้าใจผิดแล้วครับท่านประธาน... ผมไม่ได้ทำอะไรซับซ้อนเลย" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ผมแค่... เดาทางความโลภของคุณออกก็เท่านั้นเอง" "แกหมายความว่าอย่างไร!" บอสใหญ่คำราม ลมปราณและไอทมิฬรอบตัวปะทุขึ้นเฮือกสุดท้าย หมายจะสะบั้นคอเด็กหนุ่มตรงหน้าให้แหลกเป็นจุล ทว่า ก่อนที่เงาทมิฬนั้นจะทันขยับเข้าใกล้ ร่างของหญิงสาวในชุดต่อสู้รัดกุมก็พุ่งทะยานลงมาจากช่องลมเบื้องบนอย่างสง่างาม ดาบยาวในมือของลินินกระแทกพื้นคอนกรีตจนเกิดประกายไฟสีส้มวาบ แรงกดดันมหาศาลจากเคล็ดวิชาปราบผีตระกูลใหญ่แผ่พุ่งกดทับร่างของบอสใหญ่จนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง "อย่าขยับจะดีกว่านะครับท่าน..." ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ปลายคมดาบจ่อติดลำคอของเป้าหมายอย่างแม่นยำ ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวและโล่งอกในคราวเดียวกัน "คุณหนูสุดโหดอย่างฉัน ไม่มีอารมณ์มาเล่นขายของกับคนใกล้ตายหรอกนะ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่งสงบ ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขาพร้อมกับเสียงกังวานที่ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ผู้เล่นทำภารกิจลับสำเร็จ: "หมากตลบหลังจอมบงการ" (ระดับ S)] [เงื่อนไขการใช้ค่ายกลสะท้อนกลับทำงานสมบูรณ์ 100%] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ +50,000 / ปลดล็อกเนตรสีครามขั้นที่ 4: "เนตรทะลวงมิติจิต"] เด็กหนุ่มกวาดสายตามองหน้าต่างสถานะที่เลื่อนผ่านรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมามองบอสใหญ่ที่ตอนนี้พ่ายแพ้ต่อแผนซ้อนแผนอย่างราบคาบ แผนการที่เขาจำลองและคำนวณไว้ล่วงหน้าถึงสามชั้น ชั้นแรกคือการล่อให้ศัตรูเปิดค่ายกล ชั้นที่สองคือการสลับจุดศูนย์กลางพลังงานผ่านยันต์สะท้อนเงา และชั้นสุดท้าย... คือการปล่อยให้ความกระหายอำนาจทำลายตัวของมันเอง "แกคิดว่ากำจัดฉันได้แล้วสินะ..." บอสใหญ่หัวเราะออกมาในลำคอ ใบหน้าอาบเลือดบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "พวกแกคิดว่าองค์กรของเรามีแค่ฉันคนเดียวหรือไง... หึ เงาสีดำที่แท้จริงกำลังจะตื่นขึ้น และพวกแก... จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้อีกต่อไป!" สิ้นเสียงคำรามนั้น แผ่นดินใต้ห้องโถงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีม่วงเข้มแตกแขนงไปทั่วผนังปูน ควันสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกราวกับปากอبارของขุมนรก ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ลินินขมวดคิ้วแน่น หันไปมองหน้าเรย์ทันที "เกิดอะไรขึ้น เรย์? นี่มันไม่ใช่พลังของตาแก่นี่นี่นา!" เรย์หุบยิ้มทันที แววตาคู่คมกรามขบเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างที่เขาเคยสัมผัสได้ในคดีแรกสุดหวนกลับมาอีกครั้ง มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ และไม่ใช่พลังของวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่มันคือ... ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากเตือนสลับกับเสียงระเบิดตูมใหญ่ที่กลางห้องโถง พื้นคอนกรีตเบื้องล่างก็ยุบตัวลงไปในพริบตา ร่างของบอสใหญ่ถูกดึงจมหายลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน ขณะที่เงาดำมหึมารูปร่างคล้ายสัตว์ประหลาดโบราณกำลังค่อยๆ ลืมตาคู่สีแดงฉานขึ้นมาจากความว่างเปล่า [คำเตือนระบบเร่งด่วน!] [ตรวจพบการตื่นของ "บอสลับระดับ SSS: เทวะทมิฬบรรพกาล"] [ภารกิจบังคับเริ่มต้นขึ้น: "เอาชีวิตรอดจากเงาแห่งปฐพี" (เวลาจำกัด: 05:00 นาที)] เรย์คว้าแขนของลินินไว้แน่น ดวงตาเนตรสีครามเบิกกว้างขึ้นเมื่อมองเห็นบางสิ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น... ร่างของบุคคลที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับพวกเรามาจนถึงวินาทีระทึกนี้นะครับ