ระบบแปลกๆ กับเด็กหลังห้อง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับของกระดาษเก่าคร่ำคร่าลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่กลิ่นไม่พึงประสงค์เหล่านั้น... แต่เป็นเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังวนเวียนอยู่ข้างใบหูขวามานานนับสิบนาทีแล้ว *“...คืนร่างให้ฉัน... ส่งมันคืนมา...”* เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทไม่ได้สะดุ้งตกใจ ปฏิกิริยาของเขาต่อเสียงอาฆาตมาดร้ายนั้นมีเพียงการเอียงคอเล็กน้อยอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้สักขัดเงาในห้องเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายเป็นจังหวะสามช่าช้าๆ ดวงตาคู่คมที่ปกติมักจะซ่อนความขี้เล่นเอาไว้ บัดนี้หรี่แคบลงจนเหลือเพียงเรียวตาอันตราย นัยน์ตาข้างซ้ายสะท้อนประกายแสงสีครามเรืองรองจางๆ ลอดผ่านแพขนตาดกหนา ภายในห้องเรียนยามโพล้เพล้ที่เหล่านักเรียนต่างพากันกลับบ้านหมดแล้ว บรรยากาศกลับถูกย้อมด้วยความหนาแน่นผิดธรรมชาติของไสยเวท อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ เรย์ปรายตามองเงาดำสูงโย่งที่กำลังบิดเบี้ยวรูปร่างอยู่ตรงมุมห้อง ใกล้กับชั้นวางหนังสือหลังห้องเรียน ร่างนั้นไม่มีโครงสร้างที่ชัดเจน เป็นเพียงกลุ่มก้อนควันสีดำสนิทที่อัดแน่นไปด้วยความแค้นเคืองและพลังงานวิญญาณระดับที่ทำให้คนธรรมดาหมดสติได้ทันทีหากก้าวเข้ามาใกล้ “คุณครับ” เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังทักทายเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังยืมสมุดจด “ยืนเก๊กท่าแบบนั้นไม่เมื่อยบ้างหรือไงครับ? อีกอย่าง... ผมไม่ได้ขโมยสมุดการบ้านวิชาประวัติศาสตร์ของคุณไปเสียหน่อย ทำไมต้องตามติดผมแจขนาดนี้ด้วยล่ะครับเนี่ย” สิ้นคำพูดของเด็กหนุ่ม กลุ่มควันสีดำนั้นก็ส่งเสียงกรีดแหลมสูงจนแก้วแทบปริ ร่างทึบแสงพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมายจะตะปบเข้าที่ลำคอระหงของเรย์ในคราเดียว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เงาดำนั้นเข้ามาประชิดตัวจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผดเผาผิวหนัง เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งก็ดังขึ้นตัดผ่านความตึงเครียด “ถอยไป, เรย์!” *เปรี้ยง!* ยันต์กระดาษสีชาลายอักขระโบราณถูกซัดปลิวแหวกอากาศเข้ามาปะทะเข้ากับเงาดำอย่างแม่นยำ เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับแสงสีทองสว่างวาบขับไล่ความมืดมิดให้ถอยร่นไปชั่วขณะ เงาดำกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล่าถอยไปซุกตัวอยู่หลังเสาห้อง เรย์ถอนหายใจยาวอย่างเสียดบรรยากาศ เขามองสำรวจเด็กสาวในชุดเครื่องแบบนักเรียนเนี้ยบกริบ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มมัดรวบเป็นหางม้าสะบัดไหวตามแรงเคลื่อนตัว ในมือเรียวของเธอกำกระบี่ไม้สลักอักขระที่ยังคงมีควันไสยเวทพวยพุ่งจางๆ “คุณหนู” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองสำรวจสภาพของลินินที่มีร่องรอยฝุ่นเปื้อนตามชุดเล็กน้อย “มาได้จังหวะเป๊ะเสียจริงนะครับ เกือบจะคุยกันรู้เรื่องอยู่แล้วเชียว” ลินินหันขวับมามองค้อนตาคว่ำ ใบหน้าเนียนใสบึ้งตึงด้วยความโมโห เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจฮึดฮัดออกมา “คุยรู้เรื่องบ้านป้าเธอล่ะสิเรย์! นั่นมันวิญญาณอาฆาตระดับ C เลยนะ! ถ้ายันต์ของฉันช้าไปเสี้ยววิ หัวนายคงหลุดจากบ่าไปประดับแจกันหลังห้องแล้วมั้ง!” “โห... พูดจารุนแรงจังครับ ใจร้ายกับคนป่วยได้ลงคอ” เรย์ทำท่าเอามีทาบอกประกอบสีหน้าออดเซาะที่ชวนให้น่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน “อีกอย่าง ผมไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย คุณต่างหากที่ทำห้องเรียนสุดที่รักของผมพังเสียหายแบบนี้ อาจารย์ฝ่ายปกครองต้องบ่นหูชาแน่ๆ” “นาย...!” ลินินแทบสำลักน้ำลายตัวเอง เธอยกนิ้วเรียวชี้หน้าเด็กหนุ่มตัวแสบอย่างเหลืออด “ฉันอุตส่าห์รีบวิ่งมาจากตึกกิจกรรมเพื่อมาช่วยชีวิตนายนะ นายควรจะก้มกราบขอบคุณฉันงามๆ สามครั้ง ไม่ใช่มานั่งกวนประสาทแบบนี้!” “ครับๆ ขอบคุณมากครับคุณหนูลินิน ผู้พิทักษ์ความยุติธรรมประจำโรงเรียน” เรย์เอ่ยเสียงเนือยๆ พลางยกมือขึ้นแตะหน้าผากส่งๆ เป็นเชิงคารวะ ทว่าในวินาทีนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงประหลาดที่ดังก้องขึ้นภายในโสตประสาทของเรย์หยุดยغการสนทนาของเขาทันที เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของโลกภายนอก แต่มันดังก้องมาจากห้วงลึกของจิตวิญญาณ [ระบบเนตรส่องวิญญาณ (Soul-Eye System) ทำการปลุกสมบูรณ์แล้ว] [เงื่อนไขการกระตุ้น: เผชิญหน้ากับวิญญาณระดับ C และรอดชีวิตผ่านการช่วยเหลือ] [กำลังประเมินสถานะปัจจุบันของผู้ถือครอง...] เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีครามกะพริบถี่ๆ เมื่อจู่ๆ ก็มีหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าเรืองแสงลอยเด่นขึ้นมากลางอากาศ ราวกับภาพฉายจากหนังไซไฟล้ำยุค ข้อความตัวอักษรสีทองวิ่งเรียงรายอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตาเขา [ชื่อ: เรย์ (Ray)] [อาชีพ: นักเรียน / (ยังไม่ปลดล็อกคลาสอาชีพขั้นสูง)] [พลังวิญญาณ: 125 หน่วย (ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานเล็กน้อย)] [ทักษะติดตัว: - เนตรส่องวิญญาณ (ระดับ 1): มองเห็นที่ซ่อนเร้น ความจริงหลังม่านไสยเวท และจุดอ่อนของวิญญาณ - กวนประสาทขั้นเทพ (ระดับ MAX): เพิ่มโอกาสทำให้คู่สนทนาสติหลุด 50%] [ภารกิจปัจจุบัน: ชำระล้างวิญญาณในห้องเรียน (ระดับ D) - ระยะเวลาจำกัด: 15 นาที] [รางวัลเมื่อสำเร็จ: แต้มประสบการณ์ +500, สุ่มทักษะระดับ B 1 ชนิด] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังวิญญาณ 30% เป็นเวลา 3 วัน] ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความสนใจที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ระบบไสยเวทงั้นหรือ? ช่างเป็นลูกเล่นที่น่าสนใจเสียจริงในโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องน่าเบื่อนี้ “เรย์? นายเป็นอะไรไป?” ลินินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเงียบไปผิดปกติ แถมจู่ๆ มุมปากยังยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “ทำไมทำหน้าตาประหลาดแบบนั้น หรือว่าโดนพิษวิญญาณเล่นงานเข้าแล้ว?” เรย์ไม่ได้ตอบคำถาม เขากลับป้องปากหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเหลือบมองเงาดำที่เริ่มสะสมพลังงานเตรียมพุ่งโจมตีอีกครั้ง และเหลือบมองหน้าต่างระบบที่กำลังนับถอยหลังอย่างกระชั้นชิด “คุณหนูลินินครับ” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง จนฝ่ายตรงข้ามถึงกับชะงักไป “สนใจร่วมมือทำโปรเจกต์พิเศษกับผมไหมครับ?” “หา? โปรเจกต์อะไรของนายตอนนี้?” ลินินโวยวาย “โปรเจกต์... ปราบผีฉบับเร่งรัดไงครับ” เรย์ยิ้มกริ่ม ดวงตาสีครามทอประกายคมปลาบ “เพราะดูท่าทางแล้ว... ถ้าเราช้ากว่านี้สักสามวินาที ผมคงไม่ได้ไปโรงเรียนพรุ่งนี้แน่ๆ” สิ้นเสียงนั้น เรย์ก็พุ่งตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วชนิดที่ลินินไม่ทันตั้งตัว ทิ้งให้คุณหนูตระกูลปราบผีอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับความบ้าบิ่นที่คาดไม่ถึงของเด็กหลังห้องคนนี้! - เข็มทิศมองวิญญาณ - (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาบทแรกนี้นะครับ)