กับดักของพระเจ้า

"รหัสข้อผิดพลาดเจ็ดศูนย์เจ็ด... นี่ไม่ใช่บัลลง (Balong) ธรรมดา แต่เป็นคำสั่งล้างบางที่ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ดตั้งแต่ระดับรากเหง้า!" เสียงของรินดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาจากเพดานหินของดันเจี้ยนชั้นลึก อดีตฮันเตอร์ระดับ S กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือเรียวบาingรัวนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏอักษรสีเลือดวิ่งผ่านรวดเร็วจนเป็นภาพติดตา หน้าจอระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานนับร้อยข้อความกำลังดีดตัวขึ้นมาราวกับฝูงตั๊กแตนคลั่ง เรย์ไม่ปริปากสักคำ ดวงตาสดใสภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย สะท้อนแสงสีแดงวาววับจากหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของตัวตน (Anomaly Entity Detected)] [ฮันเตอร์ 'เรย์' อยู่นอกเหนือขอบเขตคลาสที่ระบบอนุมัติ] [กระบวนการลบข้อมูล (Purge Protocol) กำลังทำงาน: 10%... 25%...] นิ้วมือของเด็กหนุ่มแตะลงที่สำรับการ์ดในมือซ้ายอย่างแผ่วเบา สัมผัสความเย็นเยียบของกระดาษเวทมนตร์ที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและกลยุทธ์ ทฤษฎีเกมที่เขาใช้คำนวณอัตราความน่าจะเป็นทุกย่างก้าวในโลกใบนี้กำลังถูกท้าทายด้วย 'ผู้สร้าง' หรือจะพูดให้ถูกคือ... ระบบที่ควบคุมชะตากรรมของมวลมนุษยชาติ "มันไม่ได้พยายามฆ่าเราด้วยมอนสเตอร์... แต่มันกำลังพยายามลบเราออกจากประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ต่างหาก" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น จนน่าประหลาดใจ รอยยิ้มบางๆ จุดขึ้นที่มุมปาก "ฉลาดเป็นกรดเหมือนกันนี่ เจ้าพระยาแห่งระบบ... คิดจะรีเซ็ตกระดานเพราะเราเดินหมากนอกเหนือจากที่พวกมันขีดเส้นไว้สินะ" "นายยังจะมีอารมณ์มาชมมันอีกเหรอเรย์!" รินตวาดเสียงLoud โทสะปนความกังวลฉายชัดในดวงตาคู่สวย เธอกระชากสายเคเบิลเวทมนตร์เส้นสุดท้ายออกจากข้อมือเพื่อตัดการเชื่อมต่อกับระบบหลักของดันเจี้ยน "ถ้าเปอร์เซ็นต์การลบแตะหนึ่งร้อยเมื่อไหร่ ความทรงจำ ตัวตน และการมีอยู่ของนายจะหายไปราวกับไม่เคยเกิดมาบนโลกนี้! แม้แต่ฉัน... ก็อาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยมีเพื่อนร่วมทีมชื่อเรย์!" ความเงียบงวดเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนก้องของระบบที่นับถอยหลังอย่างไร้ความปรานี [45%... 50%...] เรย์ไม่ได้ตื่นตระหนก เขากลับหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้สมองประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามา ทฤษฎีเกมหมากรุกสามมิติที่เขาเล่นกับระบบกำลังเข้าสู่ตาเดินสุดท้าย หากรุกรานตรงๆ มีแต่พังยาศักดิ์ พลังของพระเจ้าหรือระบบผู้สร้างย่อมไร้เทียมทานในพื้นที่ของมันเอง... แต่ทุกระบบย่อมมี 'จุดบอด' เสมอ "ริน จำการ์ด [ราชินีไร้เงา] ที่เราเก็บได้จากดันเจี้ยนระดับ A เมื่อสามวันก่อนได้ไหม?" รินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเบิกตากว้างด้วยความเข้าใจ "อย่าบอกนะว่า... นายจะใช้มันสะท้อน..." "ถูกต้องครับ" เรย์ลืมตาขึ้น แววตาส่องประกายความมั่นใจที่เฉียบคมราวกับใบมีด "ในเมื่อระบบมองว่าเราเป็น 'บั๊ก' ที่ต้องลบ งั้นเราก็ทำให้มันลบตัวเองซะสิ" เด็กหนุ่มสะบัดมือขวา การ์ดสีดำสนิทลวดลายประหลาดปรากฏขึ้นระหว่างปลายนิ้ว มันคือการ์ดแรร์ระดับสูงที่ไร้ชื่อในสารบบของสมาคมฮันเตอร์ เป็นการ์ดที่รินเคยเตือนว่าอันตรายเกินกว่าจะแตะต้อง แต่วันนี้... มันคือไพ่ตายใบเดียวที่จะพลิกกระดานนี้ได้ [คำเตือน: ตรวจพบความพยายามแทรกแซงซอร์สโค้ดระดับสูง!] [กระบวนการลบข้อมูลถูกเร่งความเร็ว: 80%... 85%...] แรงกดดันมหาศาลจากอากาศธาตุพุ่งเข้ากดทับร่างของเรย์จนเข่าแทบทรุด เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของเด็กหนุ่ม แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยิ่งเด่นชัดขึ้น ความเจ็บปวดนี้คือเครื่องยืนยันว่าแผนของเขากำลังได้ผล ระบบกำลังตื่นตระหนก! "รับไปซะ... กฎเกณฑ์ที่นายสร้างขึ้นเอง!" เรย์ดีดการ์ดในมือออกไปปะทะกับลำแสงสีแดงฉานที่พุ่งตรงเข้ามาจากเพดาน เกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน รินต้องยกแขนขึ้นบังเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่ง ควันสีขาวโพลนพวยพุ่งปกคลุมพื้นที่ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบที่คุ้นเคยก็เงียบหายไป... แทนที่ด้วยความเงียบสงัดอันน่าขนลุก รินหรี่ตามองผ่านกลุ่มควัน หัวใจเต้นระรัวด้วยความลุ้นระทึก ร่างของเรย์ยังคงยืนหยัดอยู่ แม้จะมีร่องรอยบาดแผลและหอบหายใจหนักหน่วง แต่เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่ได้ถูกลบหายไปไหน "สำเร็จ... หรือยัง?" รินเอ่ยถามเสียงแผ่ว เรย์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นดันแว่นที่เอียงเล็กน้อยขึ้น ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกวาดสายตามองไปที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีฟ้าครามใสสะอาด... แต่ทว่า ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาใหม่กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้าง [ระบบได้รับการอัปเดต: ตรวจพบผู้ดูแลระบบตัวจริงเข้าสู่พื้นที่] [ยินดีต้อนรับกลับ... 'ผู้เล่นหมายเลขศูนย์'] สิ้นเสียงประกาศนั้น พื้นเบื้องล่างของพวกเขาก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ พร้อมกับเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาสองสีภายใต้ฮู้ดก้มมองเรย์ด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "เก่งมาก... เด็กน้อย เจ้าทำให้ฉันต้องออกมาจากหลังฉากจนได้นะ" —และพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า