ข่าวลือจากเมืองหลวง

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดผ่านม่านผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นเข้ามาในห้องโถงเล็กๆ ของเรือนพักปลายนา ช่างบาดลึกเสียยิ่งกว่าปลายกริชที่อาบยาพิษเสียอีกค่ะ หลินเฟยปรายตามองเงาร่างสองร่างที่กำลังนั่งกระซิบกระซาบกันอยู่ตรงชานเรือนด้วยรอยยิ้มบางเฉียบ นางไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านหรือเจ็บปวดอย่างที่คนพวกนั้นคาดหวังแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดในอดีตถูกฝังกลบไว้ใต้แปลงผักสวนครัวและรวงข้าวสีทองอร่ามที่นางลงแรงปลูกปั้นด้วยสองมือจนหมดสิ้นแล้ว ในเมื่อพวกเขากล้าatเสี่ยงเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงชายแดนอันทุรกันดารเพื่อหาเรื่อง นางก็พร้อมจะต้อนรับขับสู้ด้วย "รสชาติ" ที่พวกเขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต "ดูท่า... อาหารมื้อพิเศษนี้ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงเป็นของหวานเสียแล้วล่ะค่ะ ท่านพี่..." หลินเฟยเอ่ยขึ้นเบาๆ พรางใช้ปลายช้อนไม้คนน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวในหม้อดินเผาอย่างใจเย็น ไอร้อนคุกกรุ่นส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความหิวโหย แต่บรรยากาศรอบกายกลับเยียบเย็นเสียจนแม่ทัพจางหย่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังต้องขยับเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายดิบหยาบกémความสูงตระหง่านไว้ไม่มิด ไหล่กว้างหนาทะมึนที่เคยถือทวนบัญชาทัพนับหมื่น บัดนี้กลับถือพัดใบตาลคอยพัดไล่ควันไฟให้ภรรยาด้วยความทะนุถนอม ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองไปยังแขกผู้มาเยือนนอกเรือนด้วยแววตาดุดันไร้ความปรานี "ถ้าพวกเขาไม่อยากกลับไปทั้งน้ำตา ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เองค่ะ เจ้าไม่ต้องเปลืองแรง" เสียงทุ้มต่ำเอמהด้วยความรักใคร่และคลั่งไคล้ระคนขุ่นเคือง จางหย่งขยับมือใหญ่หนามาโอบเอวบางของภรรยาไว้หลวมๆ ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางสายตาของคนนอก แขกผู้มาเยือนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นฮูหยินรองแห่งจวนแม่ทัพคนเก่า และสาวใช้คนสนิทที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันกลั่นแกล้งหลินเฟยในอดีต หลบหนีความวุ่นวายจากเมืองหลวงมายังดินแดนรกร้างแห่งนี้ด้วยสภาพที่เหนื่อยล้า เนื้อตัวมอมแมมไม่เหลือคราบคุณหญิงผู้สูงศักดิ์แม้แต่น้อย "พี่หญิงรอง... ท่านช่างอยู่สุขสบายเสียจริงนะคะ ที่นี่กันดารออกปานนี้ แต่ท่านกลับมีเรือนพักและสามีที่... หน้าตาพึ่งพาได้คอยปรนนิบัติ" น้ำเสียงแหลมเล็กเจือความเยาะหยันดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของฮูหยินรองที่ก้าวเข้ามาในครัวอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะหยุดลงที่หม้อน้ำซุปและถาดผักสดเขียวขจีที่วางเรียงราย หลินเฟยค่อยๆ วางช้อนไม้ลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างเต็มตา ใบหน้าประดับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาฮูหยินรองถึงกับชะงักง้ำ "สุขสบายหรือเจ้าคะ?" หลินเฟยทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "น้องหญิงรองจำผิดแล้วกระมัง ข้าต้องทำไร่ไถนาด้วยตนเอง ต้องเก็บมูลสัตว์มาทำปุ๋ย ต้องตากแดดตากลมจนผิวพรรณหยาบกร้าน ไม่เหมือนกับพวกท่านที่อยู่ในเมืองหลวง มีบ่าวไพร่คอยพัดวี มีเสื้อผ้าแพรพรรณชั้นดีสวมใส่... ว่าแต่เหตุใด เลือดเนื้อเชื้อไขในวังหลวงผู้ทรงเกียรติ ถึงได้ทิ้งความสุขสบายเช่นนั้นแล้วดั้นด้นมาหาหญิงบ้านนอกคนนี้เล่าค่ะ?" คำถามย้อนศรนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินรองแข็งค้าง นางกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ เพราะความจริงที่หลินเฟยพูดออกมาคือสิ่งตอกย้ำความอัปยศที่นางต้องเผชิญ ตั้งแต่หลินเฟยถูกขับไล่และประกาศตัดขาดจากตระกูลเพื่อมาอยู่ที่นี่ ชาวเมืองหลวงต่างกMระซิบกระซาบกันว่า ชีวิตในวังหลังและจวนแม่ทัพคงจะสงบสุขและรุ่งเรืองถึงขีดสุดเมื่อปราศจาก "นางมารร้าย" อย่างหลินเฟย แต่ความจริงกลับตบหน้าพวกเขาทุกคนอย่างฉาดใหญ่! ฮูหยินรองและคนในตระกูลต่างหากที่เริ่มระส่ำระสาย อำนาจที่เคยมีถูกริบ ราชสำนักตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินอย่างเข้มงวด การค้าขายในกำมือล่มสลายลงทีละน้อยราวกับมีวิญญาณอาฆาตคอยตามล้างผลาญ ทุกคนในเมืองหลวงเริ่มพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "ตั้งแต่หลินเฟยจากไป โชคลาภและความรุ่งเรืองของจวนก็พลอยมลายหายไปด้วย" ความสุขที่ทุกคนวาดฝันไว้ กลับกลายเป็นนรกบนดินที่ไร้ซึ่งทางออก จนกระทั่งพวกนางต้องหนีตายและตามหาเส้นทางรอด ซึ่งก็คือมิติลับและเคล็ดลับการเกษตรที่หลินเฟยเคยครอบครอง! "ท่าน... ท่านพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!" ฮูหยินรองเสียงสั่นเครือ พยายามกลั้นความโกรธ "พวกเราแค่เดินทางผ่านมา... และได้ยินว่าท่านอยู่ที่นี่ จึงแวะมาเยี่ยมเยียนในฐานะญาติสนิท" "ญาติสนิทงั้นหรือคะ?" หลินเฟยหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะช่างไพเราะราวกับกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้คนฟังหนสันหลังวาบ "วันที่พวกท่านร่วมมือกันใส่ร้ายข้า วันที่ท่านผลักข้าตกจากระเบียงหอชมจันทร์จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด... ท่านเคยคิดว่าเราเป็นญาติกันบ้างไหมคะ?" จางหย่งก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนฮูหยินรองและสาวใช้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว แม่ทัพหนุ่มไม่ได้กล่าววาจาใดๆ สักคำ แต่อานุภาพแห่งสนามรบที่ติดตัวมาเนิ่นนานนั้นกดดันจนพวกนางแทบหายใจไม่ออก "ไสหัวออกไปจากเขตไร่ของข้าค่ะ" หลินเฟยเอ่ยเสียงเยือกเย็น "ก่อนที่ข้าจะให้สามีของข้าใช้สุนัขล่าเนื้อต้อนรับพวกท่านแทนสำรับอาหาร" ฮูหยินรองหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความแค้นและหวาดกลัว นางรู้ดีว่าหากอยู่ที่นี่ต่อมีแต่จะเอาชีวิตมาทิ้ง นางจึงลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล พรางส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาให้หลินเฟย "หลินเฟย! เจ้าอย่าได้ใจให้มากนัก! คิดว่าอยู่ที่นี่แล้วจะมีความสุขไปได้ตลอดรอดฝั่งอย่างนั้นหรือ? อีกไม่นาน... ความลับเรื่องสมบัติโบราณในตระกูลของเจ้าจะถูกเปิดเผย และถึงตอนนั้น ต่อให้เจ้ามีสามีเป็นแม่ทัพไร้พ่าย ก็ปกป้องเจ้าไม่ได้หรอก!" พูดจบ ฮูหยินรองก็สะบัดชายเสื้อวิ่งหนีหายไปในความมืดของค่ำคืนอย่างลนลาน ทิ้งให้สาวใช้ต้องรีบวิ่งตามหลังไปแทบไม่ทัน หลินเฟยยืนมองตามเงาร่างเหล่านั้นด้วยแววตานิ่งสงบ นางไม่ได้หวาดกลัวคำขู่ไร้สาระพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย สมบัติโบราณอะไรกัน... สิ่งเดียวที่ตระกูลพวกนั้นต้องการจริงๆ คือสูตรการปลูกพืชวิเศษและน้ำตาทิพย์ในมิติลับของนางต่างหากล่ะค่ะ "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปเถอะค่ะท่านพี่ อาหารมื้อนี้เย็นชืดหมดแล้ว เดี๋ยวข้าจะอุ่นให้ใหม่นะคะ" หลินเฟยหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามีหนุ่ม ท่าทีเปลี่ยนจากนางพญาผู้เย็นชาเป็นภรรยาตัวน้อยผู้แสนน่ารักในชั่วพริบตา จางหย่งระบายยิ้มอบอุ่น ดวงตาคลั่งรักมองภรรยาด้วยความหลงใหล เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา "ไม่ว่าพวกมันจะกลับมาอีกกี่ครั้ง ข้าก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายความสุขในบ้านของเราเด็ดขาดค่ะ" บรรยากาศในห้องครัวกลับคืนสู่ความสงบและอบอุ่นอีกครั้ง กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูกรุ่นกำจายไปทั่ว ทว่า... ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะตักน้ำซุปใส่ชามให้สามี สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำประหลาดพาดผ่านหน้าต่างกระดาษสาด้านนอก ไม่ใช่เงาของฮูหยินรอง... และไม่ใช่เงาของสัตว์ป่า แต่มันคือเงาของ "คนชุดดำ" ที่ถือธนูและดาบปลายปืน สัญลักษณ์ตราประทับบนอกเสื้อของมัน... คือหน่วยลับหลวงที่ขึ้นตรงต่อองค์รัชทายาท! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างอาณาจักรความสุขและร่วมตบหน้าคนชั่วไปกับหลินเฟยนะคะ!