การทดสอบระดับสูง

"เงื่อนไขของคดีนี้ไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่เธอคิดหรอคิณ... แต่สิ่งที่เธอกำลังมองข้ามต่างหาก คือกุญแจดอกสำคัญที่ซ่อนอยู่ใต้พรม" เสียงใสๆ ติดจะกวนประหลาดของศาสตราจารย์อลิซดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดโบราณใต้ดิน แสงไฟจากตะเกียงโบราณวูบไหวสะท้อนกรอบแว่นสายตาของผม คิณ นักสืบหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์ นิ้วเรียวยาวของผมกำลังขยับกรอบแว่นขยายคู่ใจเข้าใกล้รอยเปื้อนคราบหมึกบนกระดาษเอกสารโบราณชิ้นสุดท้าย กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงปริศนาอันยาวนานที่รอการคลี่คลาย ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่เลือกที่จะใช้ความเงียบสงบสยบความเคลื่อนไหว สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลข้อมูลนับร้อยที่ระบบรวบรวมไว้ตั้งแต่เริ่มก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่ทดสอบนี้ ทักษะการวิเคราะห์ขั้นสูงของผมกำลังทำงานเต็มกำลัง หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบลอยเด่นขึ้นมาในห้วงความคิด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคย [ ติ๊ง! ตรวจพบเบาะแสสำคัญ: "รอยหมึกสะท้อนแสงจันทร์" ] [ วิเคราะห์ตรรกะเสร็จสิ้น 98.5%... กำลังประเมินผลเงื่อนไขพิเศษ ] ผมผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ พลางเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวผู้มักจะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากเสมอ เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่นักวิชาการผู้ปราดเปรื่อง แต่ยังเป็นผู้ชี้นำทางจิตวิญญาณในเส้นทางอันยาวไกลนี้ การเติบโตของผมตลอดสิบเจ็ดตอนที่ผ่านมาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกๆ ก้าวที่เดินผ่านหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา ล้วนถูกหล่อหลอมด้วยบทเรียนอันเข้มงวดของเธอทั้งสิ้น "อาจารย์ครับ บางครั้งคำตอบที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด ก็มักจะเป็นสิ่งที่เรามองเห็นได้ง่ายที่สุดเสมอใช่ไหมครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาคมกริบมองทะลุผ่านเลนส์แว่นไปยังกระดาษแผ่นนั้น อลิซหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเอามือไขว้หลังแล้วเดินวนรอบโต๊ะทำงานไม้สักทองอย่างอารมณ์ดี "สมกับที่เป็นเด็กเนิร์ดของฉันจริงๆ ครับคิณ แต่การทดสอบระดับสูงไม่ได้วัดกันแค่ทฤษฎีบนหน้ากระดาษหรอกนะ... ระบบกำลังจับตาดูการตัดสินใจครั้งสำคัญของเธออยู่" สิ้นเสียงของอาจารย์ อากาศรอบตัวก็พลན་เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน แสงไฟจากตะเกียงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม เสียงเครื่องจักรกลโบราณใต้พื้นห้องเริ่มส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นจากการหลับใหล หน้าต่างสีฟ้าของระบบที่เคยสงบ กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ [ ⚠ แจ้งเตือนจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบเงื่อนไขลับสำหรับ "เควสต์พิเศษ: บททดสอบปรมาจารย์นักสืบ" ] [ เงื่อนไข: ผู้เล่นคิณต้องไขปริศนาฆาตกรรมห้องปิดตายภายในเวลา 10 นาที โดยมีศาสตราจารย์อลิซเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก ] [ หากล้มเหลว: ระดับเลเวลทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต และความทรงจำเกี่ยวกับคดีนี้จะถูกลบเลือนตลอดกาล ] หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วขณะ ตรรกะทุกอย่างที่เคยเรียงร้อยไว้อย่างเป็นระเบียบพลันหยุดชะงัก ผมหันขวับไปมองอาจารย์สาวทันที เธอยังคงยืนยิ้มให้ผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มนั้นทั้งอ่อนโยนและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน "อาจารย์... นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?" ผมถามเสียงเรียบ แม้ภายในใจคลื่นลมจะโหมกระหน่ำ อลิซก้าวเข้ามาใกล้ผมทีละน้อย ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่กรอบแว่นขยายของผม ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมโดยไม่หลบเลี่ยง "พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิครับคิณ... ว่าแว่นขยายและตรรกะของเธอนั้นคมกล้าพอที่จะไขความจริง แม้แต่กับคนที่เธอเชื่อใจที่สุด" ในวินาทีที่เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนหน้าต่างระบบเริ่มนับถอยหลัง เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังประตูเหล็กกล้าที่ปิดตาย... มีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในห้องนี้ และเงาร่างนั้นก็ทาบทับลงบนร่างของเราทั้งสองคนอย่างช้าๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาเคียงข้างกันมาโดยตลอดนะครับ รี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน