รอยแยกที่ผิดปกติ

กลิ่นคาวเลือดผสมกับสนิมเหล็กอับชื้นตีเข้าจมูกทันทีที่รองเท้าบูทหนังทหารเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตแตกละเอียด เรนสะบัดมีดสั้นเคลือบเวทมนตร์ในมือซ้าย ไล่หยดเลือดสีดำหนืดของอสูรระดับกลางที่นอนกระตุกชักอยู่บนพื้นออกด้วยท่าทีไม่แยแส ดวงตาสีอำพันกวาดมองความเสียหายภายในเขตดันเจี้ยนเขต 4 เขตควบคุมพิเศษที่ขึ้นชื่อเรื่องความพินาศ แต่ดูเหมือนวันนี้มันจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมารออยู่ก่อนแล้ว "เกะกะ" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นจากมุมมืดของซากเสาคอนกรีตหักโค่น เรนชะงักฝีมือ หรี่ตามองร่างสูงโปรดในชุดยูนิฟอร์มสีเทาเข้มไร้รอยยับของหน่วยคุมกฎเวทมนตร์ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ อีธานยืนกอดอกพิงผนัง ใบหน้าคมคายไร้อารมณ์นั้นกำลังมองเขาด้วยหางตา ราวกับกำลังมองฝุ่นผงที่ติดอยู่บนรองเท้าแพรวพפהของตระกูลขุนนาง "อุ๊ย ตาย พูดจาแบบนี้... นึกว่าหมาเห่าใบตองแห้งซะอีก" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ เก็บมีดสั้นเข้าฝักข้างเอวอย่างรวดเร็ว ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยระยะห่างที่อันตราย "หัวหน้าหน่วยคุมกฎอีธาน ผู้ดีตีนแดงแห่งตระกูลวอล์คเกอร์ หลุดหัวมาตรวจงานถึงเขตสลัมดันเจี้ยนกากๆ นี่ได้ยังไงครับ หรือว่าเบื่อข้าวในคฤหาสน์ อยากมาทานฝุ่นใต้ตีนผมเล่น?" อีธานไม่ถอยหนี เขายังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีฟ้าจัดเย็นเยียบจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความพยศของคนตรงหน้า ร่างกายที่สูงใหญ่กว่าเล็กน้อยกดดันบรรยากาศรอบตัวให้หดแคบลง จนเรนรู้สึกได้ถึงไอร้อนแผ่วๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากกายของอีกฝ่าย ทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดขี้หน้า แต่ระยะห่างเพียงคืบนี้กลับทำให้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นมินต์จางๆ เจือจางไปกับกลิ่นเลือดได้อย่างน่าประหลาด "ฉันมาตรวจความสะอาด... และดูเหมือนพื้นที่ตรงนี้ จะสกปรกเป็นพิเศษตั้งแต่มีพวกไร้สังกัดเข้ามาเดินพล่าน" อีธานเอ่ยเสียงเรียบ นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่ตรงปกเสื้อของเรนออกอย่างถือวิสาสะสัมผัสที่จงใจเฉียดผ่านผิวเนื้อช่วงไหปลาร้าทำให้เรนสะดุ้งวาบ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "มือไม้ยาวนักนะคุณชาย อยากหาเรื่องตายคาตีนผมหรือไง" เรนปัดมืออีกฝ่ายทิ้งอย่างแรง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกปั่นหัวได้ง่ายดาย "ถ้าตรวจงานเสร็จแล้วก็ไสหัวกลับคฤหาสน์ไปซะ ดันเจี้ยนนี้ผมเคลียร์จบแล้ว ไม่มีอะไรให้คุณมาตรวจสอบความผิดพลาดของผมหรอก!" "มั่นใจเกินไปหน่อยหรือเปล่า เรน..." อีธานมุมปากกระตุกขึ้นนิดหน่อย เป็นรอยยิ้มหยันที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่เรนเคยเห็น "นายยังเช็ค 'หัวใจดันเจี้ยน' ดีแล้วหรือยัง?" เพล้ง! สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ประตูเหล็กบานยักษ์ทางด้านหลังที่ควรจะเปิดออกได้อัตโนมัติหลังเคลียร์บอสเสร็จ กลับกระแทกปิดลงด้วยแรงมหาศาล เสียงกลไกเฟืองเหล็กบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนร่วงกราวลงมาจากเพดานราวกับหิมะตก ระบบไฟฉุกเฉินสีแดงดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้พื้นที่รอบตัวตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจากอัญมณีเวทมนตร์ที่หน้าอกเสื้อของอีธานเท่านั้นที่ส่องสว่างขึ้น "เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!" เรนพุ่งตัวไปกระชากคอเสื้อของอีธานเข้าหาตัวทันที ความตื่นตระหนกฉายชัดในดวงตาสีอำพันเมื่อแรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นดินเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "นายรู้ใช่ไหมว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น!" "ปล่อยมือซะ ถ้าไม่อยากตายคาอกฉัน..." อีธานกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากของเรน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วเนียนจนขนลุกซู่ แม้ในยามวิกฤตที่ผนังดันเจี้ยนกำลังปริแตกและเศษหินกำลังถล่มลงมาทับถมรอบด้าน แต่วินัยและความนิ่งสงบของหัวหน้าหน่วยคุมกฎกลับไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นโอบเอวบางของเรนเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง เพื่อหลบก้อนคอนกรีตขนาดมหึมาที่ร่วงลงมาปิดกั้นทางออกสุดท้ายจนมิด ความเงียบงันและอับทึบเข้าปกคลุมทันทีที่ดันเจี้ยนตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งสองคนติดอยู่ภายในซากปรักหักพังมืดสนิท ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผ่านเนื้อผ้า อีธานก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้เรนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ทางออกถูกปิดตายแล้ว... มือปราบเรน ตอนนี้เราเหลือเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง... จนกว่าพลังงานแกนกลางจะหมดลง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอนะครับ