ร่องรอยที่หายสาบสูญ

"ผมให้เวลาพวกคุณอีกแค่สามวินาที ถ้ายังไม่ได้เบาะแสที่ชัดเจนกว่านี้ ก็เตรียมเก็บกระเป๋าออกจากทีมของผมซะ!" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยโทสะระเบิดขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าสะท้อนลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่บบึงตึงและเต็มไปด้วยร่องรอยความอ่อนล้า คณินในยามนี้แทบไม่เหลือมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไร้หัวใจคนเดิมอีกต่อไป นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม นับตั้งแต่คืนวันที่เขาพบหลักฐานชิ้นสำคัญว่าอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำยังคงมีชีวิตอยู่ และที่สำคัญ... เธอกำลังอุ้มชูเด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน เลขาคนสนิทกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก มือหนากำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน เขารู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มกำลังสติหลุดแค่ไหน "ท่านประธานครับ... คือว่า... ทีมสืบสวนภาคพื้นภาคเหนือเพิ่งส่งรายงานด่วนเข้ามาครับ" เสียงของลูกน้องสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัว "ว่ามา!" คณินกระชากเสียงต่ำอย่างหมดความอดทน ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพงจนมันไถลไปด้านหลัง "ลีลาอยู่ที่ไหน! ลูกของผมอยู่ที่ไหน!" "ร่องรอยของ... คุณลีลา ขาดหายไปที่สถานีรถไฟสายเหนือครับ" ลูกน้องหลบสายตาดุดันคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "พวกเราพบเบาะแสการซื้อตั๋วโดยสารรอบตีสามของเธอ แต่... กล้องวงจรปิดจับภาพเธอไว้ได้แค่ช่วงที่เดินเข้าชานชาลา ก่อนที่สัญญาณและร่องรอยทุกอย่างจะถูกตัดขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหมือนกับว่า... เธอย้ายตัวเองไปอยู่ในจุดที่ไม่มีใครตามหาเจออย่างจงใจครับ" เพล้ง! แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะถูกปัดร่วงกระทบพื้นแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี กาแฟสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมราคาแพง แต่คณินไม่ได้สนใจเศษแก้วที่บาดลึกเข้าไปในเนื้อหนังจนเลือดซึม หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความรู้สึกหน็บหนาวเสียดแท่นพุ่งพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกแช่แข็งในมหาสมุทรน้ำแข็ง *จงใจหลบหนีอย่างนั้นหรือ...* ลีลาผู้หญิงที่เคยอ่อนแอ ยอมให้เขาโขกสับและเหยียบย่ำหัวใจอย่างไร้ทางสู้คนเดิม บัดนี้เธอกำลังก้าวเดินนำหน้าเขาไปไกลลิบ ไกลจนเขากลัวว่าต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิต ก็อาจจะไม่มีวันตามเธอกันได้ทัน ภาพใบหน้าหวานซีดเซียวแต่นัยน์ตากลับเด็ดเดี่ยวและเย็นชาจนน่ากลัวในความทรงจำวันวานย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ คณินจำสายตาคู่นั้นได้ดี สายตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใย ไร้ซึ่งความรัก และเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือ "ตามหาต่อ..." คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงสั่นเทิ้มด้วยความโกรธปนความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต "ต่อให้พลิกแผ่นดินหา หรือต้องซื้อรถไฟทั้งขบวนนั้นมาตรวจค้นตารางผู้โดยสารใหม่ทั้งหมด ก็ต้องหาให้เจอว่าเธอลงที่ไหน!" "แต่ท่านประธานครับ... เส้นทางรถไฟสายนั้นผ่านเขตภูเขาและพื้นที่รอยต่อหลายจังหวัด ซึ่งมีทางแยกและสถานีเล็กๆ มากกว่าสิบลับตาคน การจะแกะรอยต่อในพื้นที่แบบนั้น มันเหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทรเลยนะครับ" "ฉันไม่สน!" คณินคำรามลั่น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่เอ่อล้น "ต่อให้ต้องงมเข็มในมหาสมุทรจริงๆ ฉันก็ต้องควานหาเมียกับลูกกลับคืนมาให้ได้! ไสหัวไปจัดการซะ!" เมื่อลูกน้องถอยร่นออกไปจากห้องจนหมด คณินก็ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องทำงานอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือหนายกขึ้นกุมขมับขณะที่ลมหายใจเริ่มติดขัด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียกัดกินหัวใจของเขาจนแทบแหลกสลาย ภาพเด็กชายตัวน้อยแก้มป่องดวงตากลมโตที่มองเขาด้วยความหวาดระแวงในภาพถ่ายวันนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด "น้องลีโอ" ลูกชายสายเลือดเดียวกับเขา เด็กน้อยที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน เด็กน้อยที่เขาเกือบจะทำลายอนาคตไปตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ นี่คือบทลงโทษใช่ไหม... บทลงโทษของซาตานใจร้ายอย่างเขา ที่สมควรได้รับความทรมานเจียนตายจากการถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวในวังวนแห่งความสำนึกผิด ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตรท่ามกลางสายฝนโปรยปรายลงมาปรอยๆ บนชานชาลาสถานีรถไฟชนบทอันเงียบสงบ ลัลน์ลลินหรือลีลาในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีครีมหนานุ่ม กำลังกอดกระชับร่างเล็กของเด็กชายวัยสองขวบไว้แนบอกอย่างปกป้อง น้องลีโอน้อยซบใบหน้าจิ้มลิ้มลงกับซอกคอของมารดา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงว่าเจ้าตัวเล็กกำลังหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทางข้ามคืน มือเรียวบางของลีลายกขึ้นลูบศีรษะลูกน้อยอย่างทะนุถนอม นัยน์ตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มมองออกไปในความมืดมิดเบื้องหน้าอย่างไร้ความหวาดกลัว เธอเลือกแล้ว... เลือกที่จะเดินออกจากขุมนรกที่มีอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งคนนั้นคอยคุมขัง เธอยอมสละทุกอย่าง ยอมทิ้งความสะดวกสบาย เพื่อแลกกับอิสรภาพของเธอและดวงใจของลูก แผนการหลบหนีที่เธอวางไว้มนต์รอดมาได้ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิท เธอจงใจลงที่สถานีกลางทางก่อนจะเปลี่ยนขบวนและต่อรถยนต์รับจ้างเข้าสู่หมู่บ้านหุบเขาปิดตายที่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์และยากแก่การเข้าถึง ร่องรอยของเธอถูกลบเลือนจนหมดสิ้น เหมือนกับตัวตนของลัลน์ลลินคนเก่าที่ได้ตายไปพร้อมกับน้ำตาหยดสุดท้ายในวันหย่าร้าง "หลับให้สบายนะลูก... แม่จะปกป้องหนูเอง ต่อให้ผู้ชายคนนั้นจะพลิกแผ่นดินหา ทางเดียวที่เขาจะเจอเรา ก็คือซากศพของแม่เท่านั้น" ลีลากระซิบแผ่วเบากับสายลมหนาวริมชานชาลา รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากสวย แต่ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์คันสุดท้ายเพื่อมุ่งหน้าสู่บ้านพักหลบภัย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องมาจากมุมมืดของชานชาลาฝั่งตรงข้าม ก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างและสายฝน กำลังยืนจังก้าอยู่ใต้แสงไฟสลัว นัยน์ตาสีคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอและลูกในอ้อมแขนราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม คณินยืนหอบหายใจรดต้นคอ... เขาตามมาเจอเร็วกว่าที่เธอคาดคิดไว้หลายเท่า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ