เบาะแสใต้รอยศรัทธา

กลิ่นอับชื้นของดินชุ่มฝนผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ คือสิ่งแรกที่ทักทายศรุตทันทีที่ก้าวเท้าผ่านแนวกั้นตำรวจสีเหลืองดำเข้าไปในเขตก่อสร้างร้างย่านชานเมือง แสงไฟฉายสาดส่องตัดความมืดมิดของโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่า เผยให้เห็นร่องรอยการต่อสู้และคราบสีเข้มบนพื้นปูนซีเมนต์ที่แห้งกรัง ในฐานะนักมานุษยวิทยาผู้ใช้ชีวิตอยู่กับการแกะรอยความเชื่อ วัฒนธรรม และพิธีกรรม ศรุตไม่ได้รู้สึกสะดุ้งสะเทือนกับภาพตรงหน้ามากนัก ความตายเป็นเพียงสัจธรรมที่มนุษย์พยายามหาคำอธิบายมาทุกยุคทุกสมัย แต่คดีนี้... มีบางอย่างที่อยู่นอกเหนือจากตำรามานุษยวิทยาเล่มไหนๆ "ร่องรอยการโรยผงว่านสบู่เลือดผสมเถ้ากระดูกแบบนี้... ไม่ใช่ฝีมือของพวกสมัครเล่นแน่ค่ะคุณศรุต" เสียงนุ่มทุบแต่ราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืด รินรดาในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้มเดินเข้ามาใกล้ ร่างโปร่งบางของเธอย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะเบาๆ ที่รอยอักขระโบราณซึ่งถูกเขียนด้วยเลือดบนเสาปูน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรง The Row สะท้อนแสงไฟฉายวับวาม เธอนิ่งงั้นไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานตกค้างที่ยังคงสั่นพานอยู่ในอากาศ ศรุตขยับแว่นสายตา เลนส์ใสสะท้อนภาพโครงสร้างเหล็กเส้นที่บิดเบี้ยวผิดรูป เขาไม่ได้มองเห็นแค่ "อาคม" หรือ "ภูตผี" อย่างที่คนทั่วไปหวาดกลัว แต่เขากำลังวิเคราะห์มันด้วยตรรกะและโครงสร้างทางสังคม "แรงกดดันระดับนี้... เกิดจากการทำพิธีกรรมที่ต้องอาศัยเจตจำนงอันแรงกล้าของผู้กระทำ มันมีระเบียบแบบแผน มีทิศทาง และที่สำคัญที่สุด... มันถูกออกแบบมาเพื่ออำพรางบางสิ่ง มากกว่าจะแค่สังหารเหยื่อ" "คุณยังคงมองหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ในเรื่องไสยเวทเหมือนเดิมเลยนะคะ" รินรดาเหลือบสายตาขึ้นมองเล็กน้อย มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยาก "แต่บางที... เหตุผลทางวิทยาศาสตร์ก็อธิบายไม่ได้หว่า ว่าทำไมเหยื่อถึงควักหัวใจตัวเองออกมาวางไว้บนพานทองเหลืองโบราณที่ไม่มีอยู่จริงในทะเบียนโบราณวัตถุ" ศรุตไม่ตอบคำถามนั้น เขาก้าวเลี่ยงผ่านแนวเลือดไปยังจุดศูนย์กลางของพิธีกรรม สายตากวาดมองรอบตัวอย่างละเอียดรอบคอบ ทุกรายละเอียดถูกบันทึกไว้ในสมอง สมมติฐานถูกสร้างขึ้นและหักล้างอย่างรวดเร็วด้วยหลักการมานุษยวิทยาเชิงโครงสร้าง ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อสรุปข้อมูลกับรินรดา ปลายรองเท้าของเขากลับสะดุดเข้ากับวัตถุแข็งบางอย่างที่ฝังอยู่ใต้กองเศษปูนปลาสเตอร์ *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัดความสนใจของทั้งคู่ทันที ศรุตย่อตัวลงใช้มือเปล่าปัดฝุ่นละอองและเศษปูนที่เกาะกุมอยู่ออกอย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับผิวสัมผัสที่เย็นเยียบและขรุขระของวัตถุโบราณชิ้นหนึ่ง เมื่อแสงไฟฉายส่องกระทบเต็มตา ลมหายใจของนักมานุษยวิทยาผู้สุขุมถึงกับสะดุดกึก มันคือ "ตะปูสังฆวานร" ขนาดใหญ่ ยาวเกือบฟุต หล่อขึ้นจากโลหะสำริดโบราณผสมมวลสารศักดิ์สิทธิ์ แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือตัวตะปูไม่ได้ถูกขึ้นรูปเป็นทรงธรรมดา หากแต่สลักลวดลาย "หน้ากากพรานบุญ" ซ้อนทับกันนับร้อยดวงอย่างประณีตบรรจง ดวงตาทุกคู่บนตะปูนั้นดูราวกับกำลังจ้องมองทะลุผ่านผิวเนื้อเข้ามาในจิตวิญญาณ และที่น่าตกใจที่สุดคือ ร่องรอยคราบเลือดสีดำสนิทที่หยดกรังอยู่บนหัวตะปูนั้น... ส่งกลิ่นอายความโศกเศร้าคุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นอายเดียวกับวันที่น้องสาวของเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามปีก่อน "นี่มัน..." ศรุตพึมพำเสียงแผ่วเบา ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง รินรดารีบก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นวัตถุในมือของชายหนุ่ม เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอาฆาตมาดร้ายที่พุ่งทะยานออกมาจากตะปูโบราณเล่มนั้นทันที ราวกับมีเสียงกระซิบโหยหวนนับร้อยชีวิตดังขึ้นในโสตประสาทของเธอคนเดียว *ตึ้ง!* จู่ๆ เสียงระฆังโบราณจากที่ไหนสักแห่งก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาในความเงียบสงบ ทั้งที่ในเขตก่อสร้างร้างแห่งนี้ไม่มีแม้แต่เครื่องเรือนหรือระฆังแขวนแม้แต่ใบเดียว พร้อมกันนั้น อากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนกลายเป็นความเย็นยะเยือก แสงไฟจากไฟฉายในมือของศรุตกระพริบไหวรุนแรงก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท ในความมืดที่ปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็เริ่มดังขึ้นจากชั้นบนสุดของอาคารร้าง ราวกับมีบางสิ่ง... หรือบางกลุ่มกำลังเดินทัพลงมาหาพวกเขาด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงและน่าสะพรึงกลัว "คุณศรุต..." เสียงของรินรดาเอ่ยขึ้นเบาหวิวในความมืด มือเรียวคว้าชายเสื้อโค้ทของเขาไว้แน่นเป็นครั้งแรก "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วค่ะ... และดูเหมือนว่า ของที่คุณเก็บขึ้นมาเมื่อครู่ จะไม่ใช่แค่เบาะแสธรรมดาเสียแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ