ขยะที่โลกต้องจารึก

"ขยับตัวหน่อยสิครับ หรือจะให้ผมใช้จอบถากหญ้าที่ก้นคุณแทนหญ้าคาพวกนี้?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเซร่าที่ยืนหมิ่นเหม่บนขอบรั้วไม้เก่าๆ สายตาของเขาจดจ้องอยู่กับรากของ 'หัวผักกาดหิมะ' ที่เพิ่งถอนขึ้นมา มือที่สวมถุงมือหนังเก่าๆ ของเขาบรรจงปัดเศษดินออกอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นอัญมณีล้ำค่ามากกว่าพืชผักสวนครัวธรรมดา เซร่ากระโดดลงมาประจันหน้า ความกดดันจากไอเวทที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้เหล่าแมลงในสวนถึงกับเงียบกริบ "นายยังมีแก่ใจมาห่วงผักเน่าๆ พวกนี้อีกหรือ? สัตว์อสูรระดับสูงกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ กลิ่นอายความตายมันหึ่งไปหมดจนฉันจะอ้วกอยู่แล้ว!" "ถ้าคุณหมายถึงไอ้ตัวสีแดงที่เพิ่งพังรั้วป่าชั้นนอกเข้ามา..." เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูผอมบางนั้นกลับดูมั่นคงดุจภูผา เขายกตะกร้าไม้ที่เต็มไปด้วยผักหัวสีขาวนวลขึ้นมาเขย่าเบาๆ "มันตายไปตั้งแต่ตอนที่คุณยังยืนโพสต์ท่าเท่ๆ บนรั้วแล้วครับ" เซร่าชะงัก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นซากของ 'หมีไฟเกราะเหล็ก' ที่นอนแน่นิ่งอยู่หลังกระท่อม ร่างกายของมันไม่ได้ถูกฟันจนขาดวิ่น แต่มันกลับถูกฝังลงไปในดินด้วยรากไม้ที่งอกเงยขึ้นมาพันธนาการอย่างประหลาด รากไม้เหล่านั้นชอนไชเข้าสู่จุดตายของสัตว์อสูรอย่างแม่นยำไร้ที่ติ "นี่นาย... นายทำอะไรลงไป?" "ผมแค่ถอนวัชพืชที่รบกวนพื้นที่ปลูกผักน่ะครับ" เรย์ตอบพลางคว้าผ้าขี้ริ้วมาเช็ดมือ "เอาล่ะ ในเมื่อคุณอยากให้ผมสู้ แทนที่จะสู้กับสัตว์อสูรโง่ๆ พวกนี้ ผมว่าเราเอา 'ผลผลิต' ไปเสนอขายให้พวกพ่อค้าหน้าเลือดในเมืองกันดีกว่า จะได้มีทุนซื้อเมล็ดพันธุ์คุณภาพสูงสักที" ท่ามกลางตลาดกลางเมืองหลวงที่คลาคล่ำไปด้วยผู้เล่นและ NPC พ่อค้าต่างพากันแหวกทางให้ชายหนุ่มในชุดมอมแมมผู้มาพร้อมกับตะกร้าสานเก่าๆ กลิ่นอายของความสดใหม่ที่แผ่ออกมาจากตะกร้านั้นช่างรุนแรงและเย้ายวนใจเกินกว่าผักระดับธรรมดาจะทำได้ ที่หน้าร้าน 'อัญมณีพฤกษา' ร้านรับซื้อวัตถุดิบปรุงยาที่ใหญ่ที่สุดในเมือง พ่อค้าเฒ่าร่างท้วมกวาดสายตามองเรย์ด้วยความเหยียดหยาม แต่เมื่อฝาตะกร้าถูกเปิดออก ทุกอย่างในร้านก็พลันเงียบสนิท "นั่นมัน... ผักกาดหิมะระดับตำนาน?" พ่อค้าเฒ่าถึงกับละมือจากสร้อยคอทองคำที่กำลังนับอยู่ "นี่มันมีค่าพลังเวทตกค้างสูงถึง 98% มันเป็นไปไม่ได้! ผักระดับนี้ต้องปลูกในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น!" "ผมปลูกเองที่กระท่อมท้ายสวนครับ" เรย์เอ่ยสั้นๆ "ถ้าคุณไม่ซื้อ ผมจะไปหาเจ้าของร้านคู่แข่งคุณนะครับ ผมได้ยินมาว่าเขากำลังมองหาวัตถุดิบทำน้ำยาเพิ่มมานาชั้นเลิศอยู่พอดี" "เดี๋ยว! ประเดี๋ยวสิพ่อหนุ่ม!" พ่อค้าเฒ่าถลาเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทางร้อนรน "ข้าให้ราคาห้าหมื่นเหรียญทอง... ไม่สิ! หนึ่งแสนเหรียญทองต่อหัว! ข้าจะเหมาหมดนี่!" เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วตลาด การซื้อขายระดับแสนเหรียญทองสำหรับพืชผักเพียงตะกร้าเดียวถือเป็นเรื่องประหลาดที่โลกต้องจารึก และในวินาทีที่เรย์หยิบเหรียญทองถุงใหญ่ขึ้นมาถือ เซร่าที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนาวเหน็บอย่างฉับพลัน ผู้คนรอบข้างหยุดเคลื่อนไหวราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมตลาด ท้องฟ้าเหนือเมืองที่ควรจะสดใสกลับเปลี่ยนเป็นสีเลือดในชั่วพริบตา *ติ๊ง!* เสียงระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเรย์ แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้คุมกฎแห่งระบบ' คุณได้ทำลายสมดุลของเศรษฐกิจและระบบนิเวศในเกมขั้นรุนแรง] [ผลกระทบ: ท่านถูกจัดอยู่ในบัญชีรายชื่อ 'เป้าหมายกำจัด' ลำดับที่ 0 ของเหล่า GM] [เงื่อนไขพิเศษ: หากท่านมีชีวิตรอดเกิน 10 นาทีหลังจากนี้ ท่านจะได้รับฉายา 'ผู้ทำลายโลก' และปลดล็อกอาชีพลับที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์] เรย์มองดูหน้าต่างระบบด้วยแววตาที่เย็นเยียบ เขาไม่ได้ตกใจ แต่เขากลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างที่เซร่าไม่เคยเห็นมาก่อน "ดูเหมือนว่าความสงบที่ผมโหยหา จะจบลงตั้งแต่วินาทีนี้จริงๆ ด้วยสินะครับคุณเซร่า" ก่อนที่เขาจะพูดจบ ชายชุดดำในชุดเกราะล่องหนนับสิบชีวิตก็ปรากฏตัวขึ้นกลางตลาด ทุกคนชักอาวุธระดับเทพออกมาพร้อมกัน เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขาก็คือ 'ชายที่ปลูกผัก' ที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า "หยิบจอบนั่นขึ้นมาสู้ซะ" เรย์กระซิบเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่ในมือของเขาเริ่มมีไอสีทองเข้มข้นก่อตัวขึ้น "เพราะต่อจากนี้ไป... ผมจะทำให้พวกเขารู้ว่า อะไรคือผลลัพธ์ของการมาขัดขวางชีวิตสโลว์ไลฟ์ของผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันไม่ธรรมดาของคนสวนผู้นี้ไปพร้อมกับผมนะครับ