ล็อกอินวันแรกในฐานะชาวสวน

"ถ้านายคิดจะใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาในเกมนี้จริงๆ ก็นับว่าเป็นความคิดที่สิ้นเปลืองทรัพยากรสมองที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลยนะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรา ผม—เรย์—เพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอพลางปลดเนกไทที่พันธนาการลำคอออกอย่างไม่ใยดี บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงสัญลักษณ์ของเกม 'Aetheria Online' ที่ผมเพิ่งตัดสินใจดาวน์โหลดทิ้งไว้ "ผมเกษียณแล้วครับท่านประธาน" ผมตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง "ตำแหน่งแชมป์ระดับโลกหรือเงินรางวัลมหาศาลนั่น... ให้พวกเด็กๆ รุ่นใหม่เขาไปแย่งชิงกันเถอะ ผมแค่อยากจะหาที่สักแห่ง ปลูกผัก รดน้ำ และใช้ชีวิตโดยไม่ต้องมีใครเอาดาบมาจ่อคอหอย" "นายมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ซ่อนตัวอยู่หลังคราบนักสันโดษ" คำสบประมาทนั้นถูกทิ้งไว้เบื้องหลังพร้อมกับเสียงปิดประตูห้องทำงาน ผมสวมอุปกรณ์เชื่อมต่อสมองเข้ากับขมับ กลิ่นอายของความทะเยอทะยานและสนามรบที่คุ้นเคยกำลังจะถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และความสงบที่ผมโหยหามาตลอดสิบปีในฐานะโปรเพลเยอร์ที่ไร้พ่าย *ระบบกำลังประมวลผล... ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Aetheria Online* แสงสีขาววาบขึ้นชั่วพริบตา ก่อนที่สัมผัสของพื้นพรมราคาแพงจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชื้นของผืนดิน ผมลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยทิวเขาและหมู่บ้านเล็กๆ ที่ดูเงียบสงบผิดกับเขตเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้เล่นกระหายเลเวล หน้าต่างระบบโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าผม [ชื่อ: เรย์] [อาชีพ: ชาวสวนฝึกหัด (ระดับ F)] [ทักษะติดตัว: พรสวรรค์ด้านการเกษตร (ระดับ F)] [รายละเอียด: ทักษะที่เพิ่มโอกาสการเติบโตของพืชผล 0.1% ต่อวัน...] ผมอ่านข้อความนั้นแล้วก็ได้แต่ยิ้มมุมปาก พรสวรรค์ที่ไร้ค่าที่สุดในเกมระดับตำนานอย่าง Aetheria นี่แหละ คือของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับการใช้ชีวิตบั้นปลายที่ไม่มีใครสนใจ ผมเดินตรงไปยังที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านที่ราคาถูกจนน่าตกใจ หลังจากเสียค่าธรรมเนียมเช่าที่ดินสามเดือนด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้าย ผมก็ได้รับเมล็ดพันธุ์พืชพื้นฐานมาจำนวนหนึ่ง—หัวไชเท้าดาราที่ขึ้นชื่อว่าใช้เวลาเติบโตนานถึง 7 วันในเกม "เอาล่ะ เริ่มงานวันแรกกันเถอะ" ผมขุดดินด้วยจอบเหล็กเก่าๆ ความเหนื่อยล้าทางกายภาพที่สมจริงจนน่าทึ่งทำให้ผมรู้สึกถึงหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ผมวางเมล็ดพันธุ์ลงในหลุม กลบดิน และรดน้ำด้วยน้ำสะอาดจากลำธารใกล้ๆ ขณะที่ผมกำลังจะหมุนตัวเดินไปพักใต้ต้นไม้ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลในพื้นที่ (Area Glitch)] [ข้อผิดพลาด: รหัสคำสั่ง [Growth_Rate_Multiplier] ทำงานผิดพลาดเนื่องจากทับซ้อนกับ [พรสวรรค์ด้านการเกษตร (ระดับ F)]] [กำลังปรับแก้... การปรับแก้ล้มเหลว... กำลังเข้าสู่โหมดการทำงานแบบฉุกเฉิน] [ระบบอัปเดต: พืชผลในอาณาเขต [ไร่ของเรย์] จะเติบโตเต็มที่ภายใน 1 วินาที] ผมชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองแปลงผักที่เพิ่งรดน้ำไปเมื่อครู่เพียงเสี้ยววินาที ภาพที่ปรากฏต่อหน้าคือยอดอ่อนสีเขียวสดที่พุ่งทะลุผิวดินขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง มันยืดขยาย แตกกิ่งก้าน และผลิดอกออกผลจนกลายเป็นหัวไชเท้าขนาดใหญ่ยักษ์ที่มีแสงสีทองจางๆ เปล่งออกมาในเวลาไม่ถึงอึดใจ หัวไชเท้าดาราคุณภาพระดับตำนานนับสิบหัววางเรียงรายอยู่ในแปลง ราวกับว่าผมเพิ่งผ่านการเพาะปลูกมานานนับปี "นี่มัน... บั๊กงั้นเหรอ?" ผมพึมพำขณะหยิบหัวไชเท้าขึ้นมาดู ค่าสถานะของมันแสดงผลออกมาว่าเพิ่มค่าพลังงานพื้นฐานถาวร 5 หน่วย หากกินเข้าไป เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ดังขึ้นจากพุ่มไม้ข้างหลังทำให้ผมหยุดความคิดลงทันที ผมสัมผัสได้ถึงไอเวทมนตร์ที่หนาแน่นและซ่อนเร้น มันไม่ใช่ผู้เล่นระดับชาวบ้านทั่วไปแน่นอน ผมแสร้งทำเป็นเก็บหัวไชเท้าใส่ตะกร้าอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับไปพบกับหญิงสาวในชุดคลุมสีเข้มที่ดูคุ้นตา เธอมีเส้นผมสีเงินยวบยาบ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว และที่สำคัญ... มือของเธอวางอยู่บนด้ามไม้เท้าที่ทำจากไม้เอลเดอร์โบราณ "คุณปลูกมันขึ้นมาได้อย่างไร ในเวลาไม่ถึงพริบตา?" เธอก้าวออกมาจากความมืด สายตาของเธอจับจ้องที่ตะกร้าในมือผมอย่างไม่วางตา "ทักษะนั่นไม่ใช่แค่ชาวสวนธรรมดา... นายเป็นใครกันแน่ เรย์?" ผมยิ้มรับด้วยท่าทางสงบอย่างสุภาพบุรุษ แม้ในใจจะเตรียมแผนรับมือไว้หลายรูปแบบแล้วก็ตาม "ผมก็แค่ชาวสวนที่อยากปลูกผักจริงๆ ครับ คุณผู้หญิง... แต่ดูเหมือนว่า 'ผัก' ของผมในวันนี้ จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ของใครบางคนไปเสียแล้ว" ยังไม่ทันที่ผมจะได้รับคำตอบ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นจากพื้นดินใต้เท้า เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขาพร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาบังทัศนวิสัยทั้งหมด [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ผู้เฝ้ามองใต้ผืนดินตื่นจากการหลับใหล!] [เงื่อนไข: สังหาร 'ราชาหนอนดารา' ที่ถูกดึงดูดด้วยพลังงานจากพืชผลบั๊กของคุณภายใน 5 นาที] [บทลงโทษ: บัญชีผู้เล่นถูกลบถาวร] ร่างของหญิงสาวเบื้องหน้าชักดาบเวทมนตร์ออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "ดูเหมือนว่าความสงบที่นายโหยหา จะจบลงตั้งแต่วินาทีนี้แล้วล่ะนะ" เธอพูดพร้อมกับกระโดดขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของแปลงผัก "ถ้าไม่อยากตาย ก็หยิบจอบนั่นขึ้นมาสู้ซะ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นการเดินทางของชายผู้รักสันโดษคนนี้ครับ ไว้พบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ