ข่าวหน้าหนึ่งที่ไม่อยากเห็น

แสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานตัวยาวส่องกระทบใบพักตร์เนียนเรียบของมินตรา นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกวาดมองตัวเลขในรายงานการเงินไตรมาสล่าสุดด้วยสมาธิที่ถูกรบกวนด้วยความเงียบงันรอบตัว ในห้องชุดเพนต์เฮوسอันกว้างใหญ่ที่เคยมีเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนคอยกวนประสาท บัดนี้กลับหลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเลื่อนนิ้วเรียวสวยไปบนหน้าจอเพื่อตรวจเช็กข่าวสารประจำวันตามกิจวัตร ทว่าปลายนิ้วกลับต้องชะงักกкаก เมื่อพาดหัวข่าวบันเทิงและหน้าธุรกิจของสำนักข่าวชื่อดังแห่งหนึ่งปรากฏหราขึ้นพร้อมภาพถ่ายความละเอียดสูง ภาพนั้น... คือภาคิน สามี (ที่เธอเกือบจะหย่าขาด) กำลังยืนประชิดร่างอรชรของเซเลบสาวไฮโซชื่อดังในมุมอับสายตาของห้องจัดเลี้ยงเอกชนแห่งหนึ่ง แสงแฟลชและมุมกล้องช่วยขับเน้นให้ท่าทีของเขากับหญิงสาวคนนั้นดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่า "เพื่อนร่วมงาน" หรือ "คนรู้จัก" ใบหน้าคมคายของเขาโน้มลงต่ำคล้ายกำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง ใกล้เสียจนหากมองจากมุมนี้ แทบจะแยกไม่ออกว่าทั้งคู่กำลังทำอะไรกันอยู่ มินตรานิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกชาดิ่งแผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงหน้าอก ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจโดยไม่ทันตั้งตัว *ปัง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์เด้งขึ้นมาขัดจังหวะความคิด พร้อมกับลิงก์ข่าวซุบซิบจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่ส่งต่อกันมาเป็นพรวน *‘มิน! แกเห็นข่าวนี่หรือยังวะ เฮียคินไปอีท่าไหนถึงไปหลุดอยู่ในหน้าหนึ่งได้เนี่ย!’* ข้อความจากเพื่อนสาวตัวแสบพรั่งพรูตามมาติดๆ แต่สมองของมินตรากลับอื้ออึงจนไม่อาจประมวลผลคำพูดใดๆ ได้ทัน ภาพในจอแท็บเล็ตยังคงตอกย้ำความจริงอันน่าหงุดหงิด ภาคินผู้ชายปากร้าย เย่อหยิ่ง และชอบตีหน้าขรึมใส่เธอเสมอเวลาอยู่บ้าน แต่พอลับหลังกลับไปยืนคลอเคลียกับผู้หญิงอื่นอย่างหน้าตาเฉยอย่างนั้นหรือ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคู่สวยไหววูบด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่ถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกน้อยใจที่พยายามกดเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจถูกกระชากขึ้นมาตีแผ่ต่อหน้าต่อตา ความเงียบงันรอบตัวในยามดึกดื่นพลันร้อนรุ่มขึ้นมาทันที "ให้มันได้อย่างนี้สิ..." เสียงหวานพึมพำลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพนั้นราวกับจะเผาให้เป็นจุล "บอกว่าติดธุระด่วน... ธุระของนายคือการไปยืนคลอเคลียกับแม่นางฟ้าพรมแดงคนนั้นสินะ ภาคิน!" ความโกรธระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาจนแน่นอก มินตราไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมนั่งร้องไห้ฟูมฟายให้1กับภาพข่าวฉาวโฉ่ไร้ที่มาที่ไปแบบนี้ เธอรู้ดีว่าสื่อมวลชนมักชอบบิดเบือนมุมกล้องเพื่อสร้างกระแส แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างกลับกระซิบว่า ท่าทางนิ่งขรึมแต่แฝงความใส่ใจแบบที่เขาชอบทำกับเธอนั้น กำลังถูกหยิบยื่นไปให้ผู้หญิงคนอื่นด้วยเช่นกัน โทรศัพท์มือถือในมือสั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ข้อความจากเพื่อน แต่เป็นเบอร์โทรศัพท์คุ้นเคยที่โทรเข้ามาขัดจังหวะความคิด ชื่อบนหน้าจอโชว์หร่า — *'เฮียคิน'* มินตรารับสายทันทีด้วยความเร็วที่เจ้าตัวก็คาดไม่ถึง ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจก่อนที่เสียงทุ้มต่ำคุ้นหจะเอ่ยลอดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตามสไตล์ "ทำไมเพิ่งรับสาย ดึกดื่นค่อนคืนทำไมยังไม่นอน ดื้อใหญ่มินตรา" คำพูดแกมดุที่คุ้นเคยในยามปกติ บัดนี้กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระหน่ำกองเพลิงในใจของหญิงสาวให้ลุกโชนขึ้นไปอีก "ฉันจะนอนตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน!" มินตราสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความอัดอั้น "แล้วก็ไม่ต้องมาทำเป็นเสียงดุใส่ฉันด้วย! เอาเวลาของนายไปดูแล 'แขกคนพิเศษ' ในข่าวหน้าหนึ่งโน่นเถอะค่ะคุณชาย!" ปลายสายชะงักไป น้ำเสียงทุ้มเอ่ยด้วยความงุนงงระคนรำคาญ "เธอพูดเรื่องอะไรของเธออีกเนี่ย ข่าวอะไร? ฉันอยู่ที่บริษัท..." "ยังจะมาโกหกหน้าด้านๆ อีก!" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสความคับ "ก็ภาพที่นายกำลังยืนกอดกับดาราสาวคนดังว่อนเน็ตไปหมดแล้วเนี่ย! นายจะบอกว่ามุมกล้องมันหลอกตาอีกไหมล่ะเฮียคิน!" "มินตรา ฟังฉันก่อน..." เสียงทุ้มเริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนรนเมื่อจับกระแสอารมณ์กรุ่นโกรธของภรรยาได้ "เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่..." *ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...* มินตราตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เธอไม่อยากฟังคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ของผู้ชายปากแข็งคนนั้นอีกต่อไป หญิงสาวโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างแรงด้วยความโมโห พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังตีรวน ทว่า... ในวินาทีที่เธอคิดว่าทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยการตัดสายหนี เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* มินตราขมวดคิ้วมุ่นยามวิกาลแบบนี้ ใครจะมาเคาะห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเธอได้ นอกจากระบบรักษาความปลอดภัยจะหละหลวมแล้ว รหัสผ่านประตูบานนั้น... มีเพียงคนเดียวที่รู้ดีกว่าใคร ร่างบางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตรงไปยังประตูห้องโถงด้วยความระแวง หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกผสม Pกันระหว่างความโกรธและความคาดหวัง มือเรียวยื่นไปบิดกลอนประตูแล้วดึงเปิดออกอย่างแรง เพื่อจะต่อว่าคนตัวโตที่กล้าบุกมาหาถึงที่นี่กลางดึก แต่ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกักค้าง ภาคินยืนหอบหายใจหนักหน่วง เสื้อสูทเนื้อดีหลุดลุ่ย เนกไทถูกคลายออกอย่างไร้ระเบียบ เรือนผมสีดำสนิทชื้นเหงื่อเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและ... ความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด ผู้ชายปากร้ายที่เคยเย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กำลังยืนจ้องเธอด้วยสภาพเหมือนคนสติหลุด "เฮีย..." มินตราอ้างปากค้าง ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยคำใดต่อ ร่างสูงก็ก้าวพรวดเข้ามาประชิดตัว ใช้สองมือหนาคว้าจับไหล่บางทั้งสองข้างไว้แน่น แล้วโน้มใบหน้าลงมาหาด้วยแววตาที่สั่นระริก "ข่าวบ้าอะไรนั่น... ฉันเคลียร์จบหมดแล้ว" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน "และฉันบอกเธอตรงนี้... ว่าผู้หญิงคนเดียวที่ฉันอยากยืนใกล้และอยากอธิบายความจริง... มีแค่เธอคนเดียว มินตรา" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ดรากอนไรเดอร์ด้วยนะครับ