ทักษะที่ถูกลบไปจากประวัติศาสตร์

"หมอบลงเซท!" เสียงของเอเลน่าตวาดผ่านความโกลาหล พร้อมกับแรงกระชากที่ดึงร่างของผมให้พ้นจากวิถีของกรงเล็บเหล็กกล้าที่ฟาดลงมาบนพื้นปูนจนแตกละเอียด เศษคอนกรีตกระจายตัวราวกับกระสุนปืนพุ่งเฉี่ยวใบหน้าผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความเย็นเยียบจากคมอาวุธของ 'ผู้พิทักษ์แห่งสุสานลืมเลือน' บอสลับระดับตำนานที่แม้แต่ผู้เล่นระดับสูงยังต้องก้มหัวให้ กำลังกดดันจนผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของอากาศ "มันไม่ใช่แค่บั๊กของระบบ... มันคือการไล่ล่าด้วยเจตจำนง!" เอเลน่ากัดฟันแน่น ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองไปรอบห้องโถงที่กำลังพังทลาย ก่อนจะจ้องมองมาที่ผม "นายต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ เซท! จะทิ้งทุกอย่างแล้วหนี หรือจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อคัดลอก 'สิ่งนั้น' มา!" เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่รัวอยู่บนอินเทอร์เฟซส่วนตัวของผม [แจ้งเตือน: ความสมบูรณ์ของไฟล์ต้นแบบ 99.8%... เป้าหมายกำลังเคลื่อนที่ในระยะประชิด... โอกาสสำเร็จ 0.01% หากขัดจังหวะกระบวนการทำงาน ข้อมูลจะถูกลบถาวร] สมองของผมทำงานเร็วกว่าคอมพิวเตอร์ควอนตัมเครื่องไหนๆ ที่เคยสร้างมา ผมไม่ได้มองไปที่ตัวบอสที่สูงกว่าสองเมตร แต่อ่าน 'โค้ด' ที่ไหลวนรอบร่างของมัน การคัดลอกทักษะระดับตำนานไม่ได้วัดกันที่พลังกาย แต่วัดกันที่การอ่าน 'อัลกอริทึม' ของผู้สร้างโลกนี้ที่แอบซ่อนไว้ในรอยแยกของบั๊ก "ผมไม่หนี" ผมตอบกลับสั้นๆ ขณะที่มือสั่นเทาขยับไปบนอากาศเพื่อพิมพ์คำสั่ง 'Override' ครั้งสุดท้ายลงในช่องโหว่ของโปรแกรม บอสตนนั้นคำรามก้อง เสียงของมันไม่เหมือนเสียงสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงของไฟล์ที่ถูกบีบอัดจนแหลกสลาย มันพุ่งเข้าหาพวกเราด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ เอเลน่าพุ่งตัวออกไปขวางหน้าเธอร่ายเวทมนตร์สร้างกำแพงแก้วสีมรกตขึ้นมา แต่มันกลับแตกละเอียดเพียงแค่การตวัดกรงเล็บครั้งเดียว แรงกระแทกส่งให้เธอกระเด็นไปกระแทกเสาหินจนเลือดสีสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก "เอเลน่า!" "ทำ... ทำหน้าที่ของนายซะ!" เธอตะโกนทั้งที่หอบหายใจถี่ ผมกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ ความเจ็บปวดไม่ได้ช่วยอะไร มีเพียงการคำนวณที่แม่นยำเท่านั้นที่จะรอดได้ ผมมองเห็นช่องว่างวินาทีเดียวที่กลไกของบอสหยุดชะงัก—เป็นช่วงจังหวะที่มันชาร์จพลังงานเพื่อโจมตีปิดฉาก มันคือช่องโหว่ที่ถูกลบไปจากประวัติศาสตร์ของเกมนี้ ไม่มีใครรู้ว่ามันมีอยู่จริง นอกจากคนอย่างผมที่ใช้เวลาสามปีในการเฝ้าดูความผิดพลาดของระบบ [การคัดลอกไฟล์... 99.9%...] ผมปล่อยวางทุกอย่าง ไม่สนใจแรงกดดันจากจิตสังหารที่ถาโถมเข้ามา ผมใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปที่ 'จุดบอด' ของร่างบอสตรงหน้าโดยตรง ผิวสัมผัสของผมผ่านทะลุเกราะเหล็กเข้าไปในห้วงข้อมูลดิจิทัลที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า วินาทีนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน บอสชะงักค้าง กรงเล็บที่อยู่ห่างจากลำคอผมเพียงไม่กี่เซนติเมตรหยุดนิ่งราวกับถูกตรึงด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบทักษะที่ถูกลบ - 'Omni-Shift: การแทรกแซงโครงสร้างดิจิทัล'] [กำลังดำเนินการคัดลอก... การคัดลอกเสร็จสมบูรณ์ 100%] แสงสว่างวาบสีดำสนิทแผ่ออกมาจากปลายนิ้วของผม มันไม่ใช่แสงสีขาวโพลนเหมือนตอนแรก แต่มันคือความมืดที่กลืนกินทุกอย่างรอบตัว ร่างของผู้พิทักษ์แห่งสุสานลืมเลือนเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองพิกเซลที่ล่องลอยอยู่ในอากาศราวกับหิมะโปรยปราย มันไม่ได้ถูกฆ่า แต่ 'ตัวตน' ของมันถูกผมลบออกไปจากอัลกอริทึมของพื้นที่นี้อย่างถาวร ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง เอเลน่าค่อยๆ พยุงตัวขึ้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังผม "นายทำได้..." เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ "นายดึงทักษะที่ถูกลบไปจากประวัติศาสตร์กลับมาได้จริงๆ" ผมทรุดตัวลงกับพื้น ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ พลังชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้ดวงตาของผมพร่ามัว แต่ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะหมดสติ เสียงระบบที่เย็นเยียบและราบเรียบกลับดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงของระบบเกมที่ผมคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงที่ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวกว่านั้นหลายเท่า [ประกาศจากผู้ดูแลระบบ: ตรวจพบตัวตนแปลกปลอมในระบบ...] [คำสั่งซื้อถูกส่งมาจาก 'โปรโตคอลระดับพระเจ้า' : ลบผู้เล่นรหัสหมายเลข 001 ออกจากเซิร์ฟเวอร์ทันที] เอเลน่าหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอถลาเข้ามาคว้าแขนผมไว้ "เซท! เราถูกระบุตำแหน่งแล้ว พวกเขาจะลบทิ้งทั้งเราและโลกนี้ในไม่ช้า... นายรู้ใช่ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงต้องไล่ล่าตัวนาย?" ผมมองไปที่หน้าต่างสถานะที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ชื่อของผมถูกล้อมรอบด้วยกรอบสีทองที่สั่นไหวอย่างรุนแรง และข้อมูลที่แสดงขึ้นมาใหม่นั้นทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น [สถานะ: ผู้เล่นที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายอัลกอริทึมต้นกำเนิด] [แจ้งเตือน: ประตูมิติระดับ SSS กำลังเปิดออก... 'ผู้เฝ้าดู' กำลังมาถึงใน 60 วินาที] ที่หน้าประตูทางเข้าห้องโถงที่เพิ่งพังลงมา เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์สูงตระหง่านก้าวเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับโลกกำลังสั่นสะเทือน เงาร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีฟ้าครามที่จ้องมองมาที่พวกเรา... และสิ่งที่อยู่ในมือของมัน คืออาวุธที่สามารถลบข้อมูลของสิ่งมีชีวิตได้ทั้งระบบ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส