เมื่อแมวกับหมาต้องมาอยู่เกาะเดียวกัน

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่ากระเป๋าเดินทางใบนี้มีสิทธิ์ควคว่ำหน้าลงทะเล และคุณก็ไม่มีสิทธิ์โวยวายด้วยเพราะมันเป็นเขตรับผิดชอบของฉันค่ะ" เสียงใสแต่แข็งกร้าวราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางลมทะเลเค็มปร่าที่พัดกรรโชกกระชากชายเสื้อโค้ทสีดำสนิทของรณกร ช่างภาพหนุ่มชื่อดังขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงหรี่มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างนึกหมั่นไส้ หล่อนตัวเล็กกระจิ๋วหลิวเมื่อเทียบกับกระเป๋าเดินทางใบยักษ์สองใบที่ตั้งตระหง่านอยู่บนท่าเรือเกาะสราญ แต่ท่าทางเชิดรั้นและริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อกลับประกาศชัดเจนว่าแม่นี่แหละคืออุปสรรคชิ้นมหึมาที่จะมาทำลายความสงบสุขในการทำงานสารคดีของเขาในอีกสามเดือนข้างหน้า รณกรถอดแว่นกันแดดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคมปลาบที่มักมองโลกด้วยความหงุดหงิดเป็นนิจ เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความดูแคลนจนคนฟังอยากจะซัดหมัดใส่หน้าสักปราบ "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร เจ้าท่าส่วนภูมิภาคหรือไงถึงมาสั่งห้ามฉันก้าวเท้า?" รณกรย้อนถาม เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดกระแทกกระทั้นผ่านไรหนวดจางๆ ที่ไม่ได้โกนมาสองวัน "ฉันคือนักถ่ายภาพที่ได้รับการว่าจ้างจากกระทรวงโดยตรง และถ้าฉันจะก้าวไปตรงไหน มันก็เรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของ... นักเขียนบทฝึกหัดอย่างเธอ" อลิสากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด หล่อนกอดอกแน่น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตัดกับสร้อยข้อมือเงิน หล่อนส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบด้วยพิษร้ายกาจไปให้เขา "อ๋อ คุณคือรณกร ช่างภาพเทวดาผู้รักความสันโดษจนต้องจิกหัวคนอื่นมาเป็นเบ๊สินะคะ ถึงว่าล่ะ กลิ่นความเยอะและอีโก้ลอยมาแตะจมูกฉันตั้งแต่เรือยังไม่เทียบท่าเลยค่ะ" อลิสาตอกกลับทันควันโดยไม่ต้องหายใจ หล่อนก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัวความต่างของส่วนสูง "จำไว้เลยนะคะคุณรณกร เกาะนี้เป็นเขตพื้นที่สร้างสรรค์งานเขียนของฉัน ส่วนคุณมีหน้าที่แค่กดชัตเตอร์ตามที่ฉันบรีฟ ห้ามเกินเส้น... และที่สำคัญที่สุด ห้ามล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉันเด็ดขาด" รณกรนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อถูกจู่โจมด้วยฝีปากที่คมกริบไม่แพ้เลนส์เทเลของเขาเอง ปกติแล้วผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาใกล้เขามักจะพยายามทำตัวอ่อนหวาน เรียบร้อย หรือไม่ก็พยายามเอาอกเอาใจเพื่อหวังจะได้เข้าใกล้ชิด แต่ผู้หญิงตรงหน้า... อลิสา—กลับทำตัวเหมือนเม่นแคระที่พร้อมจะพองขนใส่เขาได้ทุกเมื่อ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดตัวจนอลิสาต้องผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนอลิสาต้องกลั้นหายใจ รณกรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริกแต่ยังคงความดื้อรั้นเอาไว้ครบถ้วน "ปากเก่งดีนี่..." รณกรกระซิบเสียงพร่า, ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ฉันชักอยากจะรู้เหมือนกันว่า ถ้าไปอยู่กันที่เซฟเฮาส์หลังนั้น... ปากเก่งๆ ของเธอจะยังพูดจาแบบนี้ได้สักกี่น้ำ" "ถอยไปไกลๆ เลยนะคนฉวยโอกาส!" อลิสาดันอกแกร่งของเขาออกเต็มแรง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกรุก It's too close! หล่อนคิดในใจ "ถ้าไม่อยากให้ฉันเขียนบทให้คุณกลายเป็นไอ้โง่ใจแคบในสารคดีชุดนี้ ก็กรุณาถอยหลังไปสามก้าวแล้วแบกกระเป๋าของคุณเองซะ!" รณกรหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างชอบใจ เขาผละตัวออกอย่างอารมณ์ดีผิดคาด สวนทางกับความหงุดหงิดเมื่อคร่าราวกับคนละคน ชายหนุ่มก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองขึ้นมาพาดบ่าด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะปรายตามองอลิสาที่กำลังยืนหอบหายใจด้วยความโมโห "ตามมาสิ... 'ท่านนักเขียน' ถ้าเดินช้า ระวังจะไม่มีเตียงให้นอนนะ เพราะเซฟเฮาส์หลังนั้นมีห้องนอนแค่ห้องเดียว" อลิสากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อสมองประมวลผลคำพูดประโยคสุดท้ายของเขา *ห้องนอนแค่ห้องเดียว... หมายความว่าอย่างไรกัน!* หล่อนกำลังจะอ้าปากด่าทอเขาต่อให้หนสะใจ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มกังวานที่ทำให้รณกรและอลิสาต้องชะงักค้างไปพร้อมกัน "อ้าว... มาถึงกันเร็วกว่าที่คิดนี่ รณกร, อลิสา... หวังว่าพวกเธอคงยังไม่ฆ่ากันตายตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มงานนะ" ร่างสูงใหญ่ของ 'ภาคิน' บรรณาธิการบริหารรุ่นพี่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในมือถือเอกสารสัญญาสองฉบับโบกไปมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อลิสาแทบอยากจะเป็นลมล้มพับลงตรงนั้น "อ้อ... ลืมบอกไป เซฟเฮาส์ที่เกาะนี้ ระบบไฟและน้ำประปายังไม่เสถียรนะ และที่สำคัญ... ทางรีสอร์ทแจ้งมาว่า ช่วงนี้เกิดพายุเข้า เรือเที่ยวสุดท้ายของวันนี้เพิ่งจะออกเดินทางกลับฝั่งไปแล้ว... แปลว่าพวกเธอสองคนติดเกาะอยู่ด้วยกันตามลำพัง... จนกว่าจะถึงสัปดาห์หน้า" .................................................................................................... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บซึนในตอนแรกนี้นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" ด้วยนะคะ