การต่อสู้ในพื้นที่บั๊ก

“พ่อคะ... ทำไมต้องเป็นแบบนี้!” เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแตกพร่าและสั่นเครือ สะท้อนไปมาอยู่ในโถงทางเดินที่บิดเบี้ยวของ ‘พื้นที่บั๊ก’ เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มไม่ใช่บิดาผู้ใจดีอีกต่อไป ร่างนั้นถูกย้อมด้วยสีม่วงคล้ำของข้อมูลที่แตกสลาย ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับกลายเป็นจุดแสงสีแดงวาวโรจน์ที่ไร้ซึ่งความรู้สึก กระแสไฟฟ้าสีดำแล่นพล่านรอบตัวชายวัยกลางคนราวกับงูพิษ มันคือไวรัสจากโลกภายนอกที่กำลังกัดกินตัวตนในเกมของเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี “เรย์ ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่พ่อของนายแล้ว!” ลูคัสคำรามพร้อมกับยกโล่ขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อม อัศวินหนุ่มหอบหายใจถี่ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านเกราะเหล็กที่เริ่มมีรอยร้าวจากการปะทะครั้งก่อน เขาไม่เคยเห็น ‘บอส’ ตัวไหนที่ดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวได้เท่านี้มาก่อน ‘ปุยฝ้าย’ กระต่ายเมฆาสีชมพูตัวน้อยเกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ ขนสีนุ่มฟูของมันลู่ไปกับพื้นผิวที่สั่นไหวของมิติ มันไม่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนเช่นเคย ดวงตากลมโตสีทับทิมหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง มันสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากร่างของชายผู้นั้น “อย่า... เข้ามา...” ชายผู้เป็นพ่อเค้นเสียงออกมา แต่มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ มันคือเสียงประสานของสัญญาณดิจิทัลที่ผิดเพี้ยน ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น ผิวหนังปริแตกออกเผยให้เห็นโค้ดภาษาที่สว่างวาบ มอนสเตอร์ระดับตำนานหลายตัวที่เคยดูสง่างามในโลก V-World บัดนี้กลับถูกไวรัสควบคุมจนกลายเป็นอสูรกายกระหายเลือด พุ่งเข้าใส่อัศวินหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง “ลูคัส!” เรย์กรีดร้อง พยายามจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่ถูกแรงอัดกระแทกจากกำแพงที่บั๊กจนพังทลายผลักให้เขากระเด็นถอยหลัง “ฉันรับมือไหว นายรีบใช้พรสวรรค์ ‘ทูตแห่งสายสัมพันธ์’ ดึงสติเขากลับมาให้ได้! ถ้าปล่อยให้โค้ดสีม่วงนั่นกัดกินแกนกลางจนหมด นายจะเสียพ่อไปตลอดกาล!” ลูคัสตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ดาบในมือของเขาปะทะกับกรงเล็บเหล็กของมอนสเตอร์ที่ถูกไวรัสเข้าแทรกแซงจนเกิดประกายไฟ เรย์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความลังเลในใจปะทะกับความมุ่งมั่น มือของเขาที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสกับบรรยากาศรอบข้าง เขาหลับตาลง พยายามปิดกั้นเสียงแห่งความโกลาหล และมองหา ‘กระแสความรู้สึก’ ที่หลงเหลืออยู่ภายในร่างที่บิดเบี้ยวนั้น *มันอยู่ที่ไหน... ความทรงจำที่มีต่อลูก... ความรักที่เคยมีให้กัน...* เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากหัวใจของชายตรงหน้า ท่ามกลางทะเลแห่งไวรัสอันเย็นเยียบและมืดมิดนั้น ยังมีจุดแสงสีขาวนวลเล็กๆ ที่สั่นไหวอย่างอ่อนแรง เรย์พุ่งสมาธิไปที่นั่น ความรู้สึกทั้งหมดของเขาหลั่งไหลออกไปเป็นคลื่นความถี่ที่บริสุทธิ์ “พ่อครับ... ผมอยู่ที่นี่... เราเคยสัญญาว่าจะสำรวจโลกใบนี้ด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” เสียงของเรย์ไม่ได้ดังไปถึงแค่โสตประสาท แต่มันแทรกซึมเข้าไปในโครงสร้างของระบบที่กำลังพังทลาย มอนสเตอร์รอบข้างหยุดชะงัก ชั่วขณะนั้น ความโกลาหลกลับคืนสู่ความเงียบงันที่น่าอึดอัด ชายผู้เป็นพ่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงสีแดงในดวงตาเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยสีน้ำตาลอ่อนที่เรย์คุ้นเคย “เรย์... ลูก... วิ่งไป...” ชายคนนั้นกล่าวเสียงแผ่ว แต่แล้ว ใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง “ไม่! ผมไม่ไป!” “ไอ้เด็กโง่... แกไม่เข้าใจหรอกว่า ‘คนที่จะมอบบัลลังก์นี้ให้แก’ คือใคร...” เสียงปริศนาดังแทรกขึ้นมาจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่เสียงของพ่อ แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลัง ทันใดนั้น ร่างของพ่อก็ถูกดึงเข้าไปในหลุมดำที่ฉีกกระชากอากาศ พ่อของเขากรีดร้องด้วยความทรมานก่อนที่จะเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งไว้เพียงสิ่งเดียวที่ตกอยู่บนพื้น มันคือ ‘กุญแจ’ สีเงินที่มีสัญลักษณ์ของกิลด์ที่สูญหายไปนานแสนนาน และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์ตัวอักษรขนาดใหญ่แจ้งว่า: **[ระบบถูกแฮ็กโดยผู้เล่นปริศนา: เตรียมรับการลบข้อมูลถาวรใน 60 วินาที]** เรย์ก้มลงมองกุญแจในมือ ในขณะที่ลูคัสทรุดลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง เงาขนาดมหึมาของบางสิ่งที่ดูคล้ายกับ ‘ตัวตนที่แท้จริง’ ของเกมนี้กำลังเคลื่อนตัวออกมาจากหลังกำแพงมิติที่แตกสลาย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้นะคะ!