คืนที่ความแค้นหวนคืน

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ยังคงคละคลุ้งติดปลายจมูก ราวกับรสชาติฝาดเฝื่อนของยาพิษที่เคยแผดเผาลำไส้ในวาระสุดท้ายแห่งชีวิต หลี่มู่เหยากะพริบตาช้าๆ แพขนตางอนงามราวปีกผีเสื้อขยับไหวขับไล่ความพร่ามัว หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายตามกรอบหน้าผากเนียนละเอียด ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้มิใช่ความหนาบดบังของพื้นศิลาเย็นเยือกในตำหนักเย็นที่นางสิ้นลม หากเป็นความนุ่มยวบของเบาะรองนั่งปักลายหงส์ทองไหมแท้ และสัมผัสเย็นเฉียบจากกำไลหยกมันสำปะหลังที่สวมอยู่บนข้อแขนเรียวระหง ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองไปรอบกายด้วยความเงียบเชียบอันน่าสะพรึงกลัว หน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายเมฆมงคลเปิดกว้างรับแสงสนธยายามอัสดง แสงสีส้มอมแดงสาดส่องกระทบกับกระจกทองเหลืองสะท้อนเงาของสตรีวัยเยาว์ผู้หนึ่ง—ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติริมฝีปากแดงเรื่อโดยธรรมชาติ ดวงตากลมโตฉายแววเฉลียวฉลาดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความอ่อนหวาน นี่มิใช่ร่างของฮองเฮาผู้ร่วงโรยและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟเผาในวันวาน แต่นี่คือตัวนางเมื่อยามอายุสิบเจ็ดปี... สองวันก่อนหน้าพิธีหมั้นหมายอันเป็นจุดเริ่มต้นของความหายนะทั้งหมด "คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้คนมาแจ้งว่า ท่านรองเสนาบดีหลี่... อ้อ ไม่สิ คุณชายรองกำลังจะนำเทียบเชิญจากจวนตระกูลเฉินมาถึงแล้วเจ้าค่ะ" เสียงของ 'ชุนฮวา' สาวใช้คนสนิทดังขึ้นแว่วๆ พร้อมกับร่างที่ก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ ทว่าหลี่มู่เหยากลับไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น สมองของนางกำลังหมุนวนด้วยความรวดเร็วราวกงล้อแห่งโชคชะตาที่ถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากให้หมุนย้อนกลับ นางยังไม่ตาย... หรือสวรรค์เมตตาพานางกลับมาจากขุมนรกโลกันตร์ เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรเป็นของนางกันแน่? มุมปากอิ่มยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ชุนฮวาเห็นแล้วถึงกับต้องผวาถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ รอยยิ้มนี้... ช่างไร้ซึ่งความเยาว์วัย ช่างเยือกเย็นและลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึง "เทียบเชิญจากจวนตระกูลเฉินอย่างนั้นหรือ..." หลี่มู่เหยาเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานก้องไปด้วยอำนาจที่กดดันจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "พวกเขารวดเร็วเสียจริง กลัวว่าข้าจะหนีหายไปไหนกระนั้นหรือ" "เอ่อ... คุณหนูตรรัสเช่นนี้ได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ การได้เกี่ยวพันกับท่านอS... เอ๊ย คุณชายใหญ่ตระกูลเฉิน เป็นวาสนาที่สตรีทั่วเมืองหลวงต่างใฝ่ฝันนะเจ้าคะ" ชุนฮวาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พลางจัดแจงอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูอ่อนให้นางอย่างระมัดระวัง วาสนาอย่างนั้นหรือ? หอะ! เป็นตั๋วเดินทางสู่ความตายต่างหากเล่า ในชาติก่อน นางหลงเชื่อคำหวานและการจัดฉากอันงดงามราวภาพวาด ยอมก้าวเข้าไปในกรงทองที่เต็มไปด้วยคมมีดของตระกูลหลี่และสตรีหน้าไหว้หลังหลอกพวกนั้น สุดท้ายต้องจบชีวิตลงอย่างไร้ค่า ถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงไร้คุณธรรม ส่วนตระกูลหลี่ใช้ประโยชน์จากนางจนหยดสุดท้ายก่อนจะเขี่ยทิ้งราวกับเศษสวะ ทว่าชาตินี้... ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้เหยียบย่ำเกียรติของหลี่มู่เหยาผู้นี้อีก! "ชุนฮวา" นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงเด็ดขาด "ไปเตรียมน้ำชาผู่เออร์ชั้นดี และ... หยิบปิ่นหยกขาวสลักลายดอกเหมันต์ที่ท่านแม่เคยให้ไว้เมื่อปีก่อนมาให้ข้า วันนี้แขกผู้มีเกียรติมาเยือนเรือนเราทั้งที ข้าในฐานะบุตรสาวคนโตย่อมต้องต้อนรับให้สมเกียรติ" ชุนฮวารับคำด้วยความงุนงง นางรู้สึกว่าคุณหนูของตนเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แววตาคู่นั้นไม่มีความตื่นเต้นเขินอายประสาหญิงสาวที่จะได้ออกเรือนแม้แต่น้อย มีเพียงประกายคมกริบของคมดาบที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยน ในขณะเดียวกัน ที่ห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลหลี่ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด หลี่ฮูหยินกำลังแย้มยิ้มต้อนรับ 'พ่อบ้านฟู่' คนสนิทของเฉินอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพพิทักษ์ทักษิณ ผู้ซึ่งเดินทางมาด้วยตนเองเพื่อมอบของหมั้นหมายและกำหนดวันแต่งตั้งคู่หมายอย่างเป็นทางการ การมาเยือนของคนจากจวนเฉินอ๋องย่อมสร้างความกระวนกระวายใจให้แก่หลี่ฮูหยินและหลี่มู่ว่าน บุตรสาวคนรองผู้มีความทะเยอทะยานไม่แพ้ใคร "ท่านพ่อบ้านฟู่ ลำบากท่านแล้วจริงๆ ที่ต้องเดินทางมาด้วยตนเอง" หลี่ฮูหยินเอ่ยด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง พลางส่งสัญญาณให้บ่าวไพร่รินน้ำชาต้อนรับ พ่อบ้านฟู่ผู้มีใบหน้าไร้อารมณ์และผ่านโลกมาโชกโชน ยกมือประสานคารวะตามธรรมเนียม ทว่าดวงตาคมปลาวาฬกลับกวาดมองไปรอบห้องโถงด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท "เรียนฮูหยิน ท่านอ๋องของเราทรงให้ความสำคัญกับการหมั้นหมายในครั้งนี้ยิ่งนัก พระองค์รับสั่งว่า... คุณหนูใหญ่หลี่มู่เหยา เป็นสตรีเพียงผู้เดียวที่คู่ควรแก่ตำแหน่งพระชายาเอกแห่งจวนเฉินอ๋อง ดังนั้น พิธีการทุกอย่างจึงต้องสมเกียรติและไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ" คำว่า 'พระชายาเอก' ทำให้หลี่มู่ว่านที่แอบฟังอยู่หลังฉากกั้นถึงกับกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้น เหตุใด... เหตุใดสตรีไร้ค่าอย่างพี่ใหญ่จึงได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและทรงอำนาจปานนั้น ทั้งที่นางต่างหากที่เพียบพร้อมกว่าในทุกๆ ด้าน! ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังจมอยู่ในภวังค์แห่งผลประโยชน์และการแย่งชิง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังกังวานขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวปักลายดอกเหมยสีแดงสดก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เส้นผมดำขลับรวบครึ่งศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกขาวสลักลายดอกเหมันต์ ท่วงท่าการเดินราวนางพญาหงส์ที่กำลังกางปีกบินสู่สรวงสวรรค์ รัศมีเยือกเย็นและสูงส่งแผ่ซ่านออกมาจากตัวนางจนแม้แต่พ่อบ้านฟู่ยังต้องชะงักงัน หลี่มู่เหยากวาดสายตามองทุกคนด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่พ่อบ้านฟู่ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องโถงถึงกับหน้าถอดสี "ขอบคุณท่านอ๋องที่มีน้ำus... แต่เกรงว่า 'เทียบเชิญ' ฉบับนี้ ข้าคงต้องขอปฏิเสธ" สิ้นเสียงหวานใสราวกับระฆังแก้ว ห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า หลี่ฮูหยินแทบสำลักน้ำชา ส่วนพ่อบ้านฟู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าความอวดดีของนาง เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและทรงอำนาจจนน่าสะพรึงกลัวก็ดังแทรกขึ้นจากความมืดที่ประตูทางเข้า "เจ้าว่าอย่างไรนะ... มู่เหยา?" ร่างสูงสง่าในชุดคลุมยาวสีดำปักดิ้นทอง ลวดลายมังกรทะยานฟ้าปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสนธยา เฉินอ๋อง (ฉินมู่เฉิน) ก้าวเข้ามาทีละก้าว แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งแปลกใจ สนใจ และ... อันตรายอย่างยิ่งยวด หลี่มู่เหยาไม่แม้แต่จะหลบสายตาน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้เคยเป็นทั้งความล่มจมและอำนาจสูงสุดในชีวิตก่อน รอยยิ้มลึกล้ำประดับบนเรียวปากสวย นางเอ่ยคำพูดที่กรีดแทงหัวใจของเฉินอ๋องจนหยุดเต้นไปชั่วขณะ "หม่อมฉันกล่าวว่า... ตำแหน่งพระชายาเอกอะไรนั่น ท่านอ๋องทรงเก็บไว้ให้สตรีอื่นเถิดเพ่ะย่ะค่ะ เพราะเกมหมากกระดานนี้... ข้าจะเป็นคนเดินเอง" เฉินอ๋องชะงักฝีเท้าลงทันที แววตาคมกริบหรี่แคบลงอันตราย ก่อนที่มุมปากของบุรุษผู้เย็นชาไร้ใจผู้นั้นจะยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ขอบคุณรี้ดเดอร์ผู้ร่วมเดินทางทุกท่านที่เปิดประตูบานแรกสู่โศกนาฏกรรมแห่งความรักและการล้างแค้นนี้นะคะ