ในวงล้อมศัตรู

*มิน่าล่ะ... หมากตานี้ถึงได้หอมหวานนัก* กลิ่นอายของกำยานดอกซิ่งฮวาที่ลอยอวลอยู่ภายในตำหนักบูรพา ช่างอบอวลไปด้วยความวิจิตรและกลิ่นอายแห่งความตายที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ความหรูหรา หลี่มู่เหยานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงแกะสลักลวดลายหงส์เคียงมังกร ปลายน้องเรียวบางภายใต้เสื้อคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองสัมผัสกับความเย็นเยียบของถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ ในใจของนางกำลังทบทวนหมากตานี้อย่างระมัดระวัง ทุกก้าวเดินที่ผ่านมาล้วนถูกคำนวณไว้อย่างแยบยล ทว่าความหวานล้ำของชัยชนะที่อยู่ตรงหน้า กลับส่งกลิ่นอายอันตรายคละคลุ้งราวกับเหยื่อล่อชั้นดีที่วางไว้กลางวงล้อมของฝูงหมาป่าหิวกระหาย ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกช้าๆ เสียงบานพับไม้เนื้อแข็งเสียดสีกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ทะยานเมฆาปรากฏขึ้น เฉินอ๋อง (ฉินมู่เฉิน) ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและไร้เสียง ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองตรงมาที่นาง แววตาคู่นั้น... เต็มไปด้วยความระอุเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี เขากวาดสายตามองสำรวจรอบกายของนางราวกับจะตรวจสอบว่าร่างบอบบางนี้ยังมีลมหายใจอยู่ครบถ้วนหรือไม่ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้เหล่าขุนนางในราชสำนักต่างพากันหวาดผวาจนตัวสั่น แต่วันนี้มันกลับสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำ "เจ้ากล้าหาญเกินไปแล้ว มู่เหยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง เฉินอ๋องสาวเท้าเข้ามาประชิดร่างบางอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยและกลิ่นอายจางๆ ของสนามรบโชยเข้าแตะจมูก สัมผัสอันหนักแน่นของปลายนิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าหากใช้แรงเพียงนิดเดียว ภาพตรงหน้าจะสลายกลายเป็นควันหมอก "หากหม่อมฉันไม่กล้าเดินหมากตานี้ แล้วฝ่าบาท... อ้อ ไม่สิ เหล่าศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด จะยอมเปิดเผยหางออกมาหรือคะ ท่านอ๋อง" หลี่มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ แม้จะรู้ดีว่าเวลานี้ รอบตำหนักบูรพาถูกปิดล้อมด้วยกองกำลังลับของฝ่ายตรงข้าม และความตายอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ เฉินอ๋องแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายความดุดันและคลั่งไคล้ออกมาพร้อมกัน เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของนาง "เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว... แต่เจ้ากลับเอาชีวิตมาแขวนไว้บนเส้นด้ายเพื่อล่อให้พวกมันติดกับ ช่างเป็นสตรีที่ดื้อรั้นและใจกล้าเสียจริง หลี่มู่เหยา" "ความแค้นของตระกูลหลี่ และชีวิตของคนที่เคยถูกเหยียบย่าม... ย่อมต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงที่คู่ควรค่ะ ท่านอ๋อง" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นราวกับเหล็กกล้า "ท่านเองก็รู้ดีว่า หากไม่ทำเช่นนี้ งูพิษที่ซ่อนอยู่ในราชสำนักไม่มีวันยอมคายพิษออกมาจนหมดสิ้น" บรรยากาศรอบกายกลับมาระอุขึ้นอีกครั้งด้วยแรงดึงดูดอันตรายระหว่างคนทั้งสอง ในยามที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันเพียงชั่วลมหายใจ เคมีอันเร่าร้อนและเยือกเย็นนี้กลับหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างลงตัว เฉินอ๋องดึงร่างบางเข้าหาอ้อมกอดอันแข็งแกร่งอย่างไม่เกรงใจสายตาผู้ใด อ้อมแขนที่พร้อมจะปกป้องและทำลายล้างทุกสิ่งที่กล้าเข้ามาขวางกั้น ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแห่งอ้อมกอด เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นก็แว่วมาจากนอกตำหนัก! ปัง! บานประตูไม้แกะสลักถูกถีบกระเด็นออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง กลุ่มเงาสวมชุดดำนับสิบคนพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกระบี่เปล่งประกายความเย็นเยียบในมือ พร้อมกับเงาร่างของขันทีผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากแถวหน้า ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ฮองเฮา... อดีตฮองเฮาผู้ล่วงลับ พระองค์ทรงล้ำเส้นเกินไปแล้ว พระราชโองการลับฉบับนี้ สั่งให้ปลิดชีพพวกท่านทั้งสอง ณ ที่แห่งนี้!" ขันทีเฒ่ายื่นม้วนกระดาษสีเหลืองทองออกมารat พร้อมกับถ้วยกระเบื้องเคลือบใบเล็กที่ส่งกลิ่นหอมหวานอันเป็นพิษร้ายแรงถึงชีวิตถูกส่งต่อมายังมือของมือสังหาร หลี่มู่เหยาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน นางเพียงแค่ปรายตามองถ้วยพิษในมือของมือสังหาร ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบาออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มดั่งบุปผาต้องพิษ ท่ามกลางวงล้อมของคมกระบี่นับสิบที่จ่อตรงมายังจุดตายของนางและเฉินอ๋อง "มิน่าล่ะ... หมากตานี้ถึงได้หอมหวานนัก" นางพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่เฉินอ๋องกระชับกระบี่ในมือแน่น ดวงเนตรสีนิลวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว ทว่าก่อนที่คมกระบี่เล่มแรกจะพุ่งเข้าประชิดตัว เสียงปรบมือช้าๆ และทรงพลังก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังกลุ่มมือสังหาร... *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "มนตรากรรมสะท้อน" มาโดยตลอดนะคะ*