คำชมที่มาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ถ้าเธอยังคิดจะใช้สมการเวทมนตร์ธาตุดินแทรกแซงวงjสรกetwork ของบารีย과학ธาตุลมในคาบหน้าล่ะก็... ฉันเกรงว่าเกียรติภูมิของ 'นักเรียนหลังห้อง' ที่เธอพยายามสร้างภาพมาตลอดทั้งเทอม คงจะต้องพังทลายลงในพริบตาเดียวนะคะ, คุณลูคัส" น้ำเสียงหวานใสทว่าแฝงความเฉียบคมดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดโบราณประจำหอคอยต้องห้าม แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์สีครามส่องกระทบใบหน้าเรียวคมของอาจารย์มาเรีย เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเคืองแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยความท้าทายและความรู้สึกสนุกสนานที่ยากจะปิดมิด ลูคัส เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและดวงตาสีอำพันที่มักจะฉายแววเกียจคร้านเป็นนิจ ชะงักปลายนิ้วที่กำลังหมุนวนผลึกมานาสีฟ้าใสลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวผู้กุมความลับของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ด้วยรอยยิ้มบางเบา ไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่ในแววตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "อาจารย์มาเรียกำลังเข้าใจผมผิดไปกันใหญ่แล้วนะครับ— อ๊ะ ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย... 'นะคะ'" ลูคัสเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงการพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นดวงตาสีมรกตของหญิงสาวหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความคาดโทษ "ผมก็แค่... อยากให้การบรรยายเรื่องการไหลเวียนของมานาธาตุลมมันดูมีมิติและน่าตื่นเต้นขึ้นอีกสักนิดก็เท่านั้นเอง การใช้สมการดินเข้าไปถ่วงดุลแรงดันอากาศ มันช่วยลดความเสียหายรอบข้างได้ตั้งสิบหเปอร์เซ็นต์เชียวนะคะ" มาเรียหัวسแผ่วเบาในลำคอ เสียงหัว ราะของเธอดังก้องกังวานในห้องโถงทรงกลมที่เต็มไปด้วยตำราเวทมนตร์โบราณนับหมื่นเล่ม เธอขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้พนักสูง เดินทอดน่องด้วยจังหวะจะโคนอันสง่างามเข้ามาใกล้โต๊ะที่ลูคัสกำลังนั่งอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกจันทร์ดับที่มักจะลอยวนอยู่รอบตัวเธอยิ่งเด่นชัดขึ้นเมื่อเข้าใกล้ "สิบหเปอร์เซ็นต์ที่เธอกล่าวอ้างแลกมาด้วยการรบกวนวงจรเวทมนตร์หลักของหอคอยควบคุม จนทำให้เซ็นเซอร์ตรวจวัดพลังงานของสภาสูงปั่นป่วนไปหมด... นั่นคือวิธีที่เด็กหลังห้องผู้แสนเรียบร้อยเขาทำกันหรือคะ?" มาเรียโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงจนลูคัสสามารถสังเกตเห็นแพขนตางอนงามและประกายระยิบระยับในดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน "การเรียกตัวเธอมา 'ซ่อมเสริมพิเศษ' นอกเวลาเรียนวันนี้ ฉันไม่ได้ต้องการฟังคำแก้ตัวเรื่องสมการดินอะไรนั่นหรอกนะคะ" "อ้าว ถ้างั้น... อาจารย์เรียกผมมาเพื่อติวเรื่องการควบคุมเปลวเพลิงระดับสูงที่ใช้ในการทดสอบสัปดาห์หน้า หรือว่า..." ลูคัสแสร้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ น้ำเสียงเจือความหยอกเย้าอย่างจงใจ "หรือว่าอาจารย์คิดถึงเด็กหลังห้องคนนี้ จนทนรอให้ถึงคาบเรียนปกติไม่ไหวกันแน่คะ?" ความกล้าหาญในการหยอกล้ออาจารย์ผู้ขึ้นชื่อว่าเข้มงวดและลึกลับที่สุดในสถาบัน ทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่มาเรียจะหลุดหัวเราะออกมาจริงๆ คราวนี้รอยยิ้มของเธอไม่ได้เคลือบแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่มันคือความเอ็นดูที่ระคนความทึ่งในความกวนประสาทของเด็กหนุ่มตรงหน้า "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่คะ ลูคัส" มาเรียยืดตัวตรงขึ้นพร้อมกับสะบัดข้อมือเบาๆ ปรากฏม่านพลังงานใสสีทองอร่ามกางกั้นรอบพื้นที่บริเวณโต๊ะ เพื่อป้องกันไม่ให้เสียงสนทนารั่วไหลออกไปด้านนอก "ในเมื่อเธอมีความมั่นใจในความรู้รอบตัวระดับนี้ งั้นเรามาลองทดสอบทฤษฎี 'การประสานธาตุทั้งสี่' ที่เธอแอบไปศึกษาค้นคว้าด้วยตัวเองจากห้องสมุดต้องห้ามชั้นใต้ดินกันดีกว่าค่ะ" ดวงตาของลูคัสเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความจริงจังและความคมคายในชั่วพริบตา การที่มาเรียล่วงรู้ว่าเขาแอบเข้าไปในห้องสมุดชั้นใต้ดินไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เพราะไม่มีอะไรในหอคอยแห่งนี้ที่พ้นไปจากสายตาของเธอได้อยู่แล้ว แต่การที่เธอหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดในลักษณะ 'สนับสนุน' ต่างหาก คือสิ่งที่เขายังคาดไม่ถึง "อาจารย์รู้ตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ ว่าผมไม่ได้แค่อ่านหนังสือฆ่าเวลา" ลูคัสเอ่ยเสียงนุ่ม "เด็กที่สามารถดึงเอาแก่นแท้ของมานาธาตุไฟมาใช้โดยไม่ต้องท่องมนตร์บทใดๆ ตั้งแต่อายุสิบห้า... จะมีความสนใจแค่เรื่องการสอบเลื่อนขั้นประจำปีได้อย่างไรกันล่ะคะ" มาเรียผายมือไปยังแท่นหินอัคนีตรงกลางห้อง ซึ่งเริ่มมีไอความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมา "แสดงให้ฉันเห็นหน่อยสิคะ ลูคัส ว่าสมองอันปราดเปรื่องของเธอกับพลังธาตุที่ซ่อนเร้นอยู่ จะสามารถแก้โจทย์ 'ผนึกอัคนีทมิฬ' ที่ฉันเตรียมไว้ให้ได้สมบูรณ์แบบแค่ไหน" แท่นหินอัคนีตรงหน้าสั่นสะเทือน เปลวเพลิงสีดำสนิทที่แผดเผาทุกสิ่งที่สัมผัสเริ่มพวยพุ่งขึ้นเป็นเกลียวคลื่น มันคือเวทมนตร์โบราณที่ต้องใช้พลังจิตและความเข้าใจในโครงสร้างของธาตุอย่างลึกซึ้งในการควบคุม มิฉะนั้นไอความร้อนและคำสาปจากเปลวเพลิงนั้นจะย้อนกลับมาแผดเผาผู้ใช้จนสิ้นสลาย ลูคัสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังธาตุทั้งสี่ในร่างกายเริ่มหมุนวนประสานกันเป็นวงจรอันซับซ้อนตามระบบที่เขาได้คำนวณไว้ในใจ นี่ไม่ใช่การทดลองเล่นๆ ในห้องเรียน แต่มันคือการพิสูจน์ฝีมือต่อหน้าอาจารย์ผู้ลึกลับ ผู้ซึ่งเป็นทั้งผู้ชี้นำและตัวแปรสำคัญในปริศนาทั้งหมดของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ มือเรียวยื่นออกไปเบื้องหน้า ปลาย นิ้วแตะสัมผัสกับม่านพลังงานของเปลวเพลิงสีดำที่กำลังคำรามก้อง เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับประกายไฟที่แตกกระจายราวกับดอกไม้ไฟยามค่ำคืน สิบนาทีผ่านไป... ยี่สิบนาทีผ่านไป... เหงื่อกาฬเริ่มผุดขึ้นตามไรผมของเด็กหนุ่ม แต่รอยยิ้มมั่นใจยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ในขณะที่มาเรียยืนกอดอกมองดูการกระทำของเขาด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความคาดหวัง ในที่สุด แสงสว่างวาบสีฟ้าอมเขียวก็พวยพุ่งขึ้นกลบเกลียวเพลิงสีดำสนิทจนมอดดับลงในพริบตา โครงสร้างของเวทมนตร์โบราณถูกบิดและจัดระเบียบใหม่ด้วยสมการเวทมนตร์ที่ลูคัสคิดค้นขึ้นสดๆ ร้อนๆ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนบางอย่างที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม *[ระบบประเมินผลพิเศษทำงาน: ตรวจพบการประยุกต์ใช้เวทมนตร์ธาตุทั้งสี่ในระดับ S]* *[ปลดล็อกทักษะลับ: "หัตถ์บูรณะมานา" (Mana Restoration Hand) ระดับ 1]* *[คำเตือนจากระบบ: พลังงานแปลกปลอมกำลังแทรกซึมเข้าสู่เขตหวงห้ามชั้นที่ 7... ตรวจพบการมาเยือนของผู้ที่ไม่ได้รับเชิญ]* ลูคัสหอบหายใจเล็กน้อยจากการใช้สมาธิอย่างหนัก เขากำลังจะหันไปอวดความสำเร็จให้อาจารย์มาเรียฟังด้วยถ้อยคำหยอกเย้าตามเคย ทว่า เมื่อกวาดสายตากลับไปยังจุดที่หญิงสาวเคยยืนอยู่... กลับว่างเปล่า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อเขาพบว่ามาเรียไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว แทนที่จะเป็นอาจารย์สาวผู้คุ้นเคย เงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีเทาเข้ม ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากโลหะลายก้นหอย กำลังก้าวออกมาจากความมืดมิดของมุมห้อง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องกังวานชวนขนลุก "ช่างเป็นผลงานที่น่าประทับใจเสียจริง... ไม่เสียแรงที่เป็นเป้าหมายสูงสุดของท่านผู้นั้น" เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็งลอดผ่านหน้ากากโลหะออกมา "ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะ... ผู้ถือครองกุญแจทั้งสี่คนสุดท้าย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับลูคัสและอาจารย์มาเรียในตอนนี้ด้วยนะคะ!