รุ่งอรุณแห่งชัยชนะ

“ถ้าเธอคิดจะใช้เวทมนตร์ธาตุลมเบี่ยงเบนวิถีของอักขระพันธนาการนั่นเพียงลำพัง ลูคัส... ฉันเกรงว่าเศษเสี้ยวของมันจะย้อนกลับมาหั่นร่างเธอจนไม่เหลือชิ้นดีนะคะ” น้ำเสียงราบเรียบของอาจารย์มาเรียดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมหอคอยต้องห้าม กลิ่นอายของละอองเวทมนตร์ที่เพิ่งผ่านการปะทะยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับร่องรอยของพายุที่เพิ่งสงบลง ลูคัสไม่ได้หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังหินเย็นเยียบ เขายังคงจดจ่ออยู่กับการใช้นิ้วเรียวยาววาดลวดลายซับซ้อนกลางอากาศ แรงสั่นสะเทือนของพลังธาตุสี่สายที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดกำลังสั่นไหวอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา “อาจารย์ก็รู้ดีนี่คะ ว่าถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ความเสียหายที่รั่วไหลออกไปจากหอคอยจะกลายเป็นโดมิโน่ที่ถล่มตึกคณะเวทมนตร์ประยุกต์จนราบเป็นหน้ากลอง” ลูคัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทว่าหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้ากลับสะท้อนความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ “อีกอย่าง... ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะรับผิดชอบชื่อเสียงที่สั่งสมมาล่ะคะ? ในฐานะนักเรียนหลังห้องผู้เงียบเชียบ ผมไม่คิดจะให้ใครมาเห็นภาพที่ผมพังทลายระบบป้องกันของโรงเรียนด้วยวิธีที่... ดูไม่เป็นระเบียบแบบนี้นะคะ” มาเรียขยับกายเดินเข้ามาใกล้ เงาสะท้อนจากตะเกียงเวทมนตร์ทำให้ดวงตาของเธอเป็นประกายลึกลับ เธอไม่ได้ห้ามปรามเขาอีกต่อไป เพราะลึกๆ ในใจ หญิงสาวรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ก้าวข้ามผ่านขอบเขตของทฤษฎีเวทมนตร์ที่เธอเคยสอนไปไกลโขแล้ว ลูคัสไม่ได้เป็นเพียงแค่ ‘นักเรียน’ อีกต่อไป เขาคือสมการชีวิตที่เธอพยายามถอดรหัสมาตลอดหลายปี “ผลลัพธ์ของภารกิจนี้... ข้อมูลการรั่วไหลถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์” ลูคัสดีดนิ้วเบาๆ อักขระสีทองอร่ามที่พุ่งกระจายทั่วห้องก็มลายกลายเป็นละอองแสง “ไม่มีใครล่วงรู้ว่า ‘หายนะ’ ที่เกือบเกิดขึ้น ถูกจัดการโดยเด็กหลังห้องที่ชอบหลับในคาบเรียนคนนี้” เมื่อก้าวพ้นประตูหอคอยออกมา บรรยากาศภายนอกกลับผิดแผกไปจากความตึงเครียดภายในโดยสิ้นเชิง แสงตะวันยามสายทาบทับลงบนสนามหญ้ากว้างขวางของโรงเรียน เหล่านักเรียนที่เคยหวาดกลัวต่อความแปรปรวนของพลังงานเวทมนตร์ต่างเดินกันขวักไขว่ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ข่าวลือเรื่อง ‘วีรบุรุษนิรนาม’ ที่หยุดยั้งการระเบิดของแกนพลังงานเวทมนตร์หลักเริ่มแพร่กระจายไปทั่ว แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าคนผู้นั้นจะเดินผ่านพวกเขาไปในชุดเครื่องแบบที่ยับย่นและท่าทางง่วงงุน ลูคัสถอนหายใจยาว ก่อนจะถูกกลุ่มนักเรียนชั้นปีหนึ่งล้อมหน้าล้อมหลังด้วยสายตาชื่นชมที่ปนเปไปด้วยความงุนงง “ลูคัส! นายเห็นไหมว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? ท้องฟ้าเป็นสีม่วงเลยนะ! แล้วจู่ๆ มันก็หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... นายว่ามันเป็นฝีมือของท่านประธานหรือเปล่าคะ?” เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งถามด้วยแววตาระยิบระยับ ลูคัสเพียงแค่ยักไหล่พลางปรับสายกระเป๋า “บางทีโลกอาจจะแค่อยากพักผ่อนบ้างก็ได้ค่ะ อิทธิฤทธิ์เวทมนตร์ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะใครคนใดคนหนึ่งเสมอไปหรอกนะ... บางครั้ง มันก็แค่เรื่องของจังหวะเวลา” เขาก้าวเดินผ่านฝูงชนไปอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวดูเชื่องช้าทว่ามั่นคง ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่ยกย่องวีรบุรุษนิรนาม ลูคัสกลับรู้สึกเพียงความว่างเปล่าที่มาพร้อมกับชัยชนะที่ไม่มีใครรับรู้ เขาชอบสถานะนี้... สถานะที่อยู่จุดสูงสุดโดยไม่ต้องประกาศศักดาให้ใครกราบกราน ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าสู่ห้องเรียนที่ว่างเปล่า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในโสตประสาท เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เสียงของระบบที่เงียบหายไปนาน *ติ๊ง!* [ภารกิจหลักบทที่ 28: รุ่งอรุณแห่งชัยชนะ เสร็จสิ้น] [ผลการประเมิน: ระดับ SSS - ผู้พลิกวิกฤตโดยไร้รอยต่อ] [รางวัล: ปลดล็อกความทรงจำ ‘ผู้สร้างหอคอยต้องห้าม’ และสิทธิ์การเข้าถึงชั้นใต้ดินระดับที่ 7] ลูคัสชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่แปลกไปจากเดิม การเข้าถึงชั้นที่ 7 ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการเปิดประตูสู่ความจริงที่มาเรียพยายามปิดบังมาตลอด “อาจารย์คะ...” เขาพึมพำกับตัวเองขณะหันไปมองหน้าต่างหอคอยที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ “ที่อาจารย์บอกว่าผมเก่งเกินไป... จริงๆ แล้วอาจารย์ไม่ได้หมายถึงระดับพลังเวทมนตร์ใช่ไหมคะ?” ในจังหวะนั้นเอง ประตูด้านหลังห้องเรียนที่ควรจะว่างเปล่าก็เปิดออกช้าๆ ร่างเงาของหญิงสาวผู้สวมหน้ากากเงินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม เธอไม่ได้ดูเหมือนอาจารย์มาเรียที่แสนอ่อนโยน แต่ดูเหมือนผู้พิทักษ์ที่พร้อมจะจัดการกับสิ่งที่ ‘เกินควบคุม’ “ลูคัส... เธอรู้ไหมว่าชัยชนะของเธอในวันนี้ ได้ไปเปิดผนึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้... และตอนนี้ ‘มัน’ กำลังตื่นขึ้นมาเพื่อทวงถามความถูกต้องที่เธอขโมยไปค่ะ” ลูคัสนิ่งไป สายตาของเขาจ้องมองผ่านร่างเงาไปเห็นสัญลักษณ์สีเลือดที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของตนเอง—สัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และมันกำลังสั่นพ้องกับพลังงานมหาศาลที่พุ่งขึ้นมาจากชั้นใต้ดินของโรงเรียน ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ!