วันซวยที่ต้องรวยไม่จำกัด

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะทำงานราคาแพงกระแทกสติของธันวาให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของ 'ประวิทย์' ผู้จัดการแผนกการตลาดผู้สวมสูทสั่งตัดพิเศษ เคลื่อนไหวเข้าใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับที่ชวนให้คลื่นไส้ "บริษัทเราไม่ต้องการคนไร้ความสามารถแบบคุณหรอกนะ ธันวา... ผลงานไตรมาสนี้ติดลบ แถมยังไม่มีปัญญาปิดดีลกับลูกค้ารายใหญ่ ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปประจานให้พนักงานทั้งตึกดู" ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ปล่อยให้หยาดน้ำฝนที่ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวแนบไปกับแผ่นอก แววตาของชายหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ประวิทย์คาดหวัง ตรงกันข้าม มันกลับพราวระยับด้วยประกายความขบขันอันน่าประหลาด รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นอย่างช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้จัดการหนุ่มถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ไล่ผมออกเหรอครับ ประวิทย์... แน่ใจนะว่าใช้สมองส่วนไหนคิด ไม่ใช่หางอื้อ?" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "ปากดีไอ้จนตรอก! แกมันก็แค่ลูกจ้างชั้นต่ำที่วันๆ เอาแต่ฝันกลางวัน แกไม่มีวันเข้าใจโลกแห่งความจริงหรอก!" ประวิทย์ตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนดิจิทัลอันแปลกประหลาดก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของธันวา ราวกับเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า *(ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันขั้นขีดสุด... ระบบ 'เศรษฐีจอมกวน' ทำงานเสร็จสมบูรณ์)* *(กำลังซิงค์ข้อมูลทรัพย์สินระดับโลก... ยินดีด้วยครับ คุณธันวา ตอนนี้ท่านคือผู้ถือหุ้นใหญ่ 100% ของ 'บริษัท โกลบอล อินดัสตรี จำกัด' เป็นที่เรียบร้อย)* *(ยอดเงินในบัญชีพร้อมใช้: 999,999,999,999 บาท)* *(ภารกิจแรกเริ่มต้น: จงทำให้หมาหัวเน่าตัวนี้รู้สำนึกด้วยการซื้อบริษัทที่มันใช้ไล่คุณออกซะ!)* ธันวาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ โชคชะตานี่ช่างตลกร้ายเสียจริง เขากำลังจะตกงานและไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อมาม่าประทังชีวิตในเย็นนี้ แต่จู่ๆ ระบบมหาเศรษฐีบ้าบอคอแตกนี่ก็โผล่มาพร้อมกับเงินในบัญชีที่ต่อให้ใช้ชาติหน้าก็ไม่วันหมด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายความเงียบ ธันวากดรับโดยไม่ต้องเสียเวลาดูชื่อ ปลายสายคือ 'พิมพ์' แฟนสาวที่คบกันมาสามปี เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกระด้างและเยชา "ธันวา เราเลิกกันเถอะนะ... ฉันไม่อยากทนลำบากกับผู้ชายไม่มีอนาคตอย่างคุณอีกแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่กับพี่ประวิทย์... เขาเพิ่งซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมให้ฉัน ขอบใจสำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมาก็แล้วกัน แต่อย่าโทรมาอีกเลย น่าสมเพช" *ติ๊ด!* สายถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใย ธันวาหลุบตามองหน้าจอที่มืดลง เขายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของเพื่อนร่วมงานนับร้อยคนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่รอบด้าน รินรดา หญิงสาวแผนกบัญชีผู้เงียบขรึมและเป็นคนเดียวที่เคยแอบวางขนมปังไว้บนโต๊ะให้เขาในยามที่เขาอดอยาก ยืนเม้มปากแน่นด้วยความสงสาร ดวงตาคู่สวยคลหน่วยไปด้วยน้ำใสๆ "ธันวา... กลับกันเถอะนะ อย่าไปสนใจคนพวกนี้เลย" รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอยื่นร่มคันเก่าๆ ให้เขา ธันวาหันไปมองรินรดา รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปตบไหล่เธอเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับประวิทย์ที่กำลังยืนกอดอกยิ้มเยาะด้วยความสะใจ "มีอะไรจะสั่งเสียอีกไหมไอ้ธันวา? หรือจะก้มกราบขอร้องให้ผมเมตตา?" ประวิทย์หัวเราะร่า ธันวาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า หน้าจอแสดงผลแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิท ไร้ขีดจำกัดวงเงิน และยอดเงินคงเหลือที่ยาวเป็นหางว่าว เขาปรายตามองผู้จัดการจอมปลอมด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว "กราบเหรอครับ? เกรงว่าเก้าอี้ที่คุณนั่งอยู่... จะไม่มีปัญญาแม้แต่จะให้ผมนั่งด้วยซ้ำ" ธันวากดเปิดสปีกเกอร์โฟนของโทรศัพท์มือถือ เสียงปลายสายที่เป็นทนายความส่วนตัวของบริษัทแม่ดังขึ้นอย่างนอบน้อมผ่านลำโพงท่ามกลางความเงียบสงัดของออฟฟิศ "เรียน ท่านประธานธันวาครับ... ทางเราได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์และกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัท โกลบอล อินดัสตรี จำกัด เรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ ท่านประธานจะให้ผมจัดการไล่ตะردไอ้ผู้จัดการแผนกการตลาดที่ชื่อประวิทย์ออกทันทีเลยไหมครับ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของประวิทย์แข็งค้าง ดวงตาเบิกโพงด้วยความตกตะลึงจนแทบถลอกจากเบ้า ขณะที่เสียงลมหายใจของพนักงานทั้งชั้นหยุดชะงักลงในทันที ธันวาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ประวิทย์ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนแทบหยุดหายใจ "ยินดีต้อนรับสู่การตกงานนะ... ลูกน้องคนใหม่ของผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจนี้นะครับ