ใบหน้าภายใต้หน้ากาก

ปลายมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเข้มกรีดผ่านอากาศ เสียงแหวกอากาศนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าในวินาทีที่คมเหล็กพุ่งเข้าสู่จุดตายของเอวาลน์ คาร์ไลล์ เธอกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา “ช้าไปค่ะ” เสียงหวานใสของเอวาลน์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของตรอกหลังคฤหาสน์คาร์ไลล์ ในจังหวะที่มือสังหารเงาปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า เซดริก เวสเทิร์น ซึ่งยืนนิ่งดั่งรูปสลักอยู่เบื้องหลังเธอตั้งแต่ต้น พุ่งตัวเข้าไปราวกับเสือชีตาห์ที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ ไม่ต้องมีคำสั่ง ไม่มีบทสนทนาไร้สาระ เซดริกเพียงแค่สะบัดมือขวา ลำแสงสีเงินวาววับจากเหรียญตราโลหะที่เขาขว้างออกไปปะทะเข้ากับข้อมือของนักฆ่าอย่างจัง เสียงกระดูกแตกละเอียดดังชัดเจนในความเงียบ ก่อนที่ร่างของนักฆ่าชุดดำจะถูกกระชากลงสู่พื้นด้วยแรงมหาศาลจากฝ่ามือหนาของชายหนุ่ม “ใครส่งพวกคุณมา?” เซดริกถาม น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และแฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาอากาศรอบข้างเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก นักฆ่าที่กำลังดิ้นทุรนทุรายไม่ตอบ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เอวาลน์ต้องการ เธอเดินเข้าไปใกล้ ก้มลงมองร่างนั้นด้วยสายตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้กลัว ไม่ได้สั่นสะท้าน แต่ในแววตาคู่สวยนั้นกลับมีความคาดหวังบางอย่างซ่อนอยู่ “เซดริก...” เธอเรียกเขาเบาๆ “อย่าเพิ่งฆ่าเขาค่ะ ฉันอยากรู้ว่าเงินก้อนแรกที่ฉันลงทุนไปกับตระกูลสาขาที่เนรคุณนั้น จะคุ้มค่ากับราคาค่าหัวของฉันเท่าไหร่” เซดริกชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความอ่อนโยนในทันทีที่มองใบหน้าของหญิงสาว เขารู้ดีว่าเอวาลน์กำลังทดสอบเขา ไม่ใช่แค่ทดสอบฝีมือ แต่เป็นการทดสอบว่าเขายังคง ‘จงรักภักดี’ ในฐานะองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ หรือพร้อมที่จะเผยโฉมหน้าของ ‘มหาเศรษฐีผู้กุมตลาดการเงินโลก’ ที่เขากำลังปิดบังไว้อย่างมิดชิด “หากคุณต้องการให้เขาอยู่ต่อ ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธครับ” เซดริกตอบพลางดึงรั้งร่างนักฆ่าขึ้นมาด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจุดให้สลบไปในคราวเดียว เอวาลน์ยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ เธอเดินเข้ามาใกล้เซดริกจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของไม้หอมและโลหะที่ติดตัวเขามา เธอใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามปกเสื้อสูทที่ไร้รอยยับของเขา “คุณเก่งมากนะคะ เซดริก... เก่งจนฉันเริ่มสงสัยแล้วว่า ทำไมคนที่มีฝีมือระดับคุณ ถึงยอมมาเป็นเพียงองครักษ์ให้กับตระกูลที่กำลังจะล่มสลายอย่างคาร์ไลล์” เซดริกนิ่งไปชั่วอึดใจ แววตาของเขาไหววูบราวกับมีมหาสมุทรที่ลึกเกินหยั่งซ่อนอยู่ “ตระกูลคาร์ไลล์ไม่ได้ล่มสลายตราบเท่าที่ยังมีคุณ และเหตุผลที่ผมอยู่ที่นี่... ก็เพียงเพราะคุณคือเหตุผลเดียวที่ทำให้โลกที่แสนน่าเบื่อนี้ยังคงมีความหมาย” คำพูดของเขาไม่ใช่คำหวานที่พร่ำเพ้อ แต่เป็นถ้อยคำที่หนักแน่นราวกับคำสาบาน เอวาลน์หัวเราะในลำคอ เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ซ่อน 'บัลลังก์เงินตรา' ไว้ภายใต้ชุดองครักษ์ธรรมดาๆ ผืนนี้ และเธอก็พร้อมที่จะกระชากหน้ากากนั้นออกมาด้วยตัวเอง “ถ้าอย่างนั้น... ช่วยพิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิคะ ว่าความมั่งคั่งที่คุณถือครองอยู่ สามารถจัดการกับ 'ศัตรู' ที่กำลังจะเข้ามาล้อมคฤหาสน์เราในอีกห้านาทีข้างหน้าได้หรือไม่” เอวาลน์ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ไฟรอบคฤหาสน์ที่เคยดับมืดกลับสว่างวาบขึ้นพร้อมกันราวกับปาฏิหาริย์ แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่แขกผู้มีเกียรติ หากแต่เป็นกองทัพติดอาวุธที่ได้รับคำสั่งจากสภาธุรกิจให้มากวาดล้างเธอให้สิ้นซาก เซดริกขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูชั่วร้ายและทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยแสดงออกมา เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษไร้ชื่อเรียกออกมาถือไว้ในมือ ก่อนจะกดปุ่มส่งสัญญาณบางอย่างผ่านสมาร์ทโฟน “ไม่เกินสามนาทีครับ... กองกำลังส่วนตัวของผมจะล้อมคฤหาสน์นี้ไว้ทั้งหมด” เซดริกกล่าวเสียงเรียบ “และเชื่อเถอะครับว่า เงินจำนวนมหาศาลที่ผมโยนลงไปในตลาดหลักทรัพย์เมื่อครู่นี้ จะทำให้พวกที่สั่งการพวกนี้ต้องล้มละลายภายในวินาทีที่นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน” เสียงเฮลิคอปเตอร์จำนวนมหาศาลดังสนั่นหวั่นไหวเหนือท้องฟ้า ความมืดมิดของคฤหาสน์คาร์ไลล์ถูกแทนที่ด้วยแสงสปอร์ตไลท์จากอากาศยานไร้คนขับนับร้อยลำที่ลอยลำอยู่รอบทิศทาง เอวาลน์มองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ เธอไม่ได้ต้องการแค่รอดชีวิต แต่เธอต้องการทำลายล้างพวกที่เคยเหยียบย่ำเธอให้สิ้นซากไปพร้อมกับความภาคภูมิใจในเงินตราของพวกมัน “เซดริก... ถอดหน้ากากของคุณออกเถอะค่ะ” เธอกระซิบ “เพราะหลังจากคืนนี้ไป โลกทั้งใบจะต้องคุกเข่าต่อหน้าเราสองคน” ในจังหวะนั้นเอง ประตูคฤหาสน์ที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาก็ถูกพังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่... ร่างของ 'ผู้นำตระกูลคาร์ไลล์คนเก่า' ผู้ซึ่งควรจะตายไปพร้อมกับความลับของบริษัทในเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสามปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปกับความเฉียบคมของเอวาลน์ในตอนนี้นะคะ