การตัดสินใจที่บีบคั้น

แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือและกล้องสำนักข่าวหลายสำนักสาดส่องเข้ามาในพื้นที่ไซต์งานราวกับพายุฝนที่ไม่มีวันหยุด เสียงคำถามละลานตาตะโกนแข่งกันจนแทบไม่ได้ศัพท์ แต่มีประโยคเดียวที่ดังฝ่าความโกลาหลนั้นออกมาอย่างชัดเจน "คุณธันวาครับ! มีข่าวหลุดเรื่องรอยร้าวโครงสร้างตึกจริงไหมครับ! แล้วนี่... คุณกำลังทำอะไรกับคุณพริมานักวิจารณ์ชื่อดังคนนั้นอยู่ครับเนี่ย!" ร่างสูงของธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวขึ้นไปยืนบังร่างเพรียวของพริมาเอาไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มทำหน้าที่เป็นโล่กำบังสายตาคมกริบและเลนส์กล้องนับสิบตัวที่จ้องจะขย้ำชื่อเสียงของหญิงสาวให้ป่นปี้ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของพริมาไว้แน่น บีบกระชับเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง ท่ามกลางสถานการณ์ที่สั่นคลอนหัวใจ พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เธอกำลังจะเปิดปากแย้งและเผชิญหน้ากับสื่อด้วยตัวเองตามสไตล์นักวิจารณ์ปากกล้า แต่ธันวากลับชิงตัดหน้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา แต่ทรงพลังจนกดดันให้ทุกคนรอบข้างต้องเงียบเสียงลง "เรื่องรอยร้าวที่พวกคุณพูดถึง... เป็นข่าวปลอม" ธันวาประกาศกร้าว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองผู้สื่อข่าวแต่ละสำนักด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในศักดิ์ศรีของวิชาชีพ "และโครงสร้างโปรเจกต์นี้ ผ่านการคำนวณและตรวจสอบจากผม สถาปนิกผู้รับผิดชอบโดยตรง หากมีสำนักข่าวไหนยังเผยแพร่ข้อมูลเท็จที่สร้างความเสียหาย ผมจะดำเนินคดีตามกฎหมายทุกฉบับไม่มีละเว้น" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะเมื่อเจอความเด็ดเดี่ยวของสถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบ แต่ไม่ทันที่ความตึงเครียดจะคลี่คลาย เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากกลุ่มนักข่าว "แล้วภาพที่คุณสองคนอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องพักไซต์งานเมื่อคืนล่ะครับ! คุณพริมาเป็นนักวิจารณ์ที่ต้องตรวจสอบงานนี้โดยตรง แบบนี้ไม่เรียกว่ามีผลประโยชน์ทับซ้อนหรือครับ!" คำถามนั้นราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจ พริมาเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาหยามเกียรติได้ง่ายๆ หญิงสาวขยับตัวเตรียมก้าวออกมาเผชิญหน้า แต่ธันวากลับบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นไปอีก พร้อมกับเอี้ยวตัวกลับมามองด้วยหางตา ดึงเธอกลับเข้ามาใกล้ชิดจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับหัวไหล่ของเธอ "เรื่องเมื่อคืน..." ธันวาเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างไม่มีใครคาดคิด "เป็นเพราะผมเองที่เป็นฝ่ายเชิญคุณพริมามาตรวจทานบทวิจารณ์ เพื่อความโปร่งใสสูงสุดของโครงการ" พริมาหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของธันวา ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่เข้าใจระคนประหลาดใจ นี่เขากำลังโกหกคำโตต่อหน้าสื่อมวลชนเพื่อปกป้องเธออย่างนั้นหรือ ทั้งที่ตัวเขาเองเกลียดการถูกใส่ร้ายและรักความถูกต้องเหนือสิ่งอื่นใด "คุณธันวา..." พริมาพึมพำเสียงเบา ทว่าธันวาไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไรมากกว่านั้น เขาตัดสินใจเลือกวิธีที่บีบคั้นที่สุดเพื่อยุติข่าวลือทั้งหมดในคราวเดียว ร่างสูงหันกลับมาประชิดตัวเธอ มือหนาข้างที่ไม่ได้จับข้อมือ เลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่นอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะดึงเข้าหาตัวจนชิดติดกัน ท่ามกลางเสียงฮือฮาและแสงแฟลชที่กระพริบรัวยิ่งกว่าเดิม พริมาหลุดอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้างามร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจเต้นรัวแรงไม่ใช่เพราะความกลัวต่อสื่อ แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดและสายตาคมปลาบที่มองตรงมาที่เธออย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ผมกับคุณพริมา..." ธันวาจงใจเว้นเสียงให้ค้างคา ทอดสายตามองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาวงการสถาปัตยกรรมและสื่อมวลชนต้องสะเทือน "กำลังศึกษาดูใจกันในฐานะคนพิเศษ... เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว เราแยกแยะชัดเจน และผมไม่ยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของเธอเด็ดขาด" ความโกลาหลระเบิดขึ้นอีกครั้ง เสียงคำถามละลานตาพรั่งพรูยิ่งกว่าเดิม แต่ธันวาไม่สนใจอีกต่อไป เขาใช้ร่างสูงใหญ่ของตัวเองแหวกวงล้อมสื่อมวลชน โดยมือข้างหนึ่งยังคงโอบประคองเอวบางของพริมาให้ก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกันอย่างมั่นคง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขา ทำให้พริมาสมองตื้อไปหมด สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและทันคนกลับคิดคำพูดโต้ จนกระทั่งทั้งคู่หลุดพ้นจากฝูงชนและเข้ามาหลบอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวด้านในที่เงียบสงบ ประตูถูกล็อกกลอนอย่างแน่นหนา เสียงอึกทึกภายนอกถูกตัดขาดเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ พริมาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมทันทีที่ปลอดภัย เธอยืนหายใจหอบถี่ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก ดวงตาคู่คมจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "คุณธันวา! คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ไปประกาศแบบนั้นออกสื่อได้ยังไง!" พริมาแหวใส่เสียงดังลั่นห้อง ลืมมาดนักวิจารณ์ผู้ทรงเกียรติไปชั่วขณะ "เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย! แล้วชื่อเสียงของคุณล่ะ โปรเจกต์ของคุณล่ะ คุณเอาอนาคตตัวเองมาเสี่ยงกับฉันทำไม!" ธันวายืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมกราบมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังหัวเสียสุดขีด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า ความเย็นชาที่เคยมีหายวับไป เหลือเพียงแววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "แล้วจะให้ผมนั่งดูพวกมันเหยียบย่ำคุณหรือไงครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นจนคนฟังนิ่งงัน "ผมยอมให้คนอื่นเข้าใจผมผิดได้ แต่ผมไม่ยอมให้ใครมาทำลายคุณ... แม้แต่ปลายเล็บ" พริมาอ้าปากค้าง สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามหาคำมาโต้เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เปล่งเสียงใดออกมา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดเข้ามาของบุคคลที่ไม่คาดฝัน ทำให้ทั้งสองสะ giตถ์ถอยห่างจากกันโดยอัตโนมัติ "คุณธันวาครับ! แย่แล้วครับ ท่านประธานเรียกตัวด่วนที่สุดเรื่องข่าวฉาว!" ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที นัยน์ตาคมหันไปมองประตูสลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของพริมา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำบางอย่างที่ทำให้พริมาต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ