ความลับในคืนฝนตก

"ถ้าคุณกวินยังคิดว่าเงินฟาดหัวจะซื้อความเงียบของผมได้... รบกวนช่วยเพิ่มศูนย์ให้อีกสักสามตัวนะคะ พอดีค่าตัวผมแพงกว่างบประหยัดของคุณค่ะ" เสียงหวานใสที่เจือความกวนประสาทอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดินดังขึ้น ท่าบรรยากาศอึมครึมภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางกรุง หยาดฝนด้านนอกสาดซัดกระทบกระจกบานใหญ่จนเกิดเสียงดังระรัว ราวกับจะประโคมความตึงเครียดที่กำลังคุกรุ่นอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ให้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น รินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายเกินเบอร์ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงสแล็คเข้ารูปขับเน้นรูปร่างเพรียวระหว่าให้ดูโดดเด่น แม้ใบหน้าหวานจะประดับด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ แต่ดวงตากลับคมกริบและจับจ้องร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างไม่ลดละ กวินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมปลาบดูลึกล้ำและดุดันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังถูกลูบคม เขาก้าวเข้าไปประชิดร่างบางด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ แต่มั่นคงจนรินเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับกลิ่นอายฝนจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ปากดีนักนะริน..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด กวินก้มหน้าลงมามองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คิดว่ารู้มากแล้วจะรอดออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ" "อ้าว ถ้ารอดไม่ได้ คุณจะทำไมคะ? จะอุ้มผมไปโยนทิ้งแม่น้ำเจ้าพระยา หรือจะจ้างมือปืนมาเก็บบริษัทคู่แข่งแบบคุณเมธาเขาดีล่ะ?" รินเลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย ไม่เพียงแต่ไม่กลัว ยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าผมหายไป... ความลับที่คุณอุตส่าห์ปิดบังไว้ครึ่งปี จะถูกส่งตรงถึงโต๊ะบรรณาธิการข่าวหน้าหนึ่งทันทีแบบไม่มีรีรอเลยค่ะ" คำพูดนั้นทำให้กวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของอีกฝ่ายไว้ทันทีก่อนที่รินจะทันได้เบี่ยงตัวหลบ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะตรึงรินไว้กับที่ "ปล่อยนะ! คุณนี่มันชอบใช้กำลังตลอด..." รินนิหน้าเล็กน้อยพยายามสะบัดข้อมือออก แต่กวินกลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น ดึงร่างบางเข้ามาใกล้จนแผ่นอกแนบชิดกับอกแกร่ง "ฉันไม่ได้ใช้กำลัง... ฉันแค่มัดจำความปลอดภัยของตัวเอง" กวินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรู้สึกวูบวาบในอกอย่างน่าหงุดหงิด "ส่วนเรื่องที่เธอเห็นเมื่อครู่... มันไม่ใช่ภาพอย่างที่สมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังคิดหรอกน่า" "อ๋อเหรอคะ? งั้นภาพที่คุณกำลังกระซิบกระซาบกับผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับซองเอกสารลับสีน้ำตาล... เป็นภาพตัดต่อจาก AI สินะคะ? แหม เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าจังเนอะ" รินประชดประชันกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววรู้ทันจนน่าหมั่นไส้ กวินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวน เขาเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ และเกลียดที่สุดคือการที่ผู้ชายหน้าหวานคนนี้สามารถปั่นป่วนหัวใจที่สงบนิ่งมานานนับปีให้ปั่นป่วนได้ด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำ "ถ้าเธอฉลาดจริง เธอก น่าจะรู้ว่ายุ่งเรื่องของฉัน มันอันตรายแค่ไหน... โดยเฉพาะเมื่อเมธากำลังจ้องจะดึงเธอไปร่วมทีม" กวินเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงเจือแววเยียบเย็นเมื่อเอ่ยถึงชื่อคู่ปรับคนสำคัญ รินหุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหววับชั่วขณะเมื่อได้ยินชื่อนั้น ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว "หึงเหรอคะ? หรือกลัวว่าผมจะเอาความลับบริษัทคุณไปขายให้ฝั่งนั้นมากกว่ากันแน่" "เพ้อเจ้อ" กวินตอบสั้นๆ แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจางๆ กลับทรยศคำพูดของเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง รินแอบลอบยิ้มมุมปากอย่างสะใจเมื่อจับสังเกตอาการซึนเดระของซีอีโอหนุ่มได้ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังกึ่งปะทะกึ่งลุ้นระทึก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณกวินครับ เอกสารสำหรับประชุมรอบดึกพร้อมแล้วครับ... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวของคุณหรือเปล่าครับเนี่ย" เสียงทุ้มคุ้นเคยของเลขาหนุ่มดังลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะเปิดออก! ดวงตากลมโตของรินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่กวินสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากตัวรินเข้าไปซ่อนหลังม่านผืนหนาของหน้าต่างบานใหญ่ในเสี้ยววินาทีที่ประตูห้องกำลังถูกเปิดออก! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ