เกมจิตวิทยา

ควันสีเทาจากปลายมวนซิการ์ราคาแพงลอยอวลขึ้นกระทบกับโคมไฟระย้าคริสตัลในห้องทำงานส่วนตัวของผู้กำกับธนา กลิ่นฉุนของใบยาสูบเกรดพรีเมียมผสมผสานกับความเงียบงันที่กดดันเสียจนอากาศภายในห้องคล้ายจะหนาแน่นขึ้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง สารวัตรกรณ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองตรงไปยังชายวัยกลางคนผู้ดำรงตำแหน่งนายตำรวจใหญ่แห่งนครบาล รอยยิ้มใจดีที่มักประดับอยู่บนใบหน้าของผู้กำกับธนาในยามออกสื่อบัดนี้มลายหายไป เหลือเพียงแววตาเรียบนิ่ง เยียบเย็น และผ่านโลกมาโชกโช่น "คดีของสารวัตรดูจะคืบหน้าไปมากนะครับ..." ผู้กำกับธนาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงแรงกดดันมหาศาล "แต่บางที การวิ่งไล่จับเงาในความมืด อาจทำให้เราพลาดมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า... สิ่งที่ใกล้ตัวเสียจนเราคาดไม่ถึง" กรณ์ไม่สะทกสะท้านต่อคำเตือนเชิงขู่ขวัญ เขายกชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกระจกด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ เสียงกระทบเบาๆ ระหว่างก้นถ้วยกับกระจกดังชัดเจนในความเงียบ "เงาก็เป็นเพียงสิ่งที่สะท้อนว่ามีแสงสว่างส่องมาจากที่ใดที่หนึ่งนะครับ ท่านผู้กำกับ" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าเรามองเห็นเงาหรือไม่ แต่อยู่ที่ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนบังแสงสว่างนั้นไว้ตั้งแต่แรก" บรรยากาศในห้องราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งผ่าน ผู้กำกับธนาหัวנסในลำคอเบาๆ แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ชายผู้กุมอำนาจเบื้องหลังคดีทุจริตหลายร้อยล้านเอื้อมมือไปเคาะขี้เถ้าซิการ์ลงบนเขี่ยบุหรี่คริสตัลอย่างใจเย็น "ความยุติธรรมไม่ใช่เรื่องของขาวกับดำ สารวัตร... มันคือเฉดสีเทาที่กว้างพอจะทำให้ทุกคนในสังคมนี้หายใจร่วมกันได้ คนหนุ่มอย่างคุณมักจะมองโลกเป็นเส้นตรง แต่โลกใบนี้มันเป็นวงกลม ยิ่งคุณวิ่งตามหาจุดสิ้นสุดเท่าไหร่ คุณก็แค่เดินวนกลับมาที่จุดเริ่มต้น... จุดที่คุณต้องยอมรับความจริงว่า อำนาจไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อถูกท้าทาย แต่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยต่างหาก" กรณ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าผู้กำกับธนากำลังใช้จิตวิทยาขั้นสูงเพื่อทดสอบความมั่นคงทางจิตใจของเขา บีบให้เขายอมจำนนต่ออำนาจและระบบอุปถัมภ์ที่กัดกินกรมตำรวจมาอย่างยาวนาน ปมในอดีตเรื่องการสูญเสียเพื่อนร่วมงานผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิดราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำ แต่กรณ์เลือกที่จะใช้ความเจ็บปวดนั้นเป็นเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยงความนิ่งสงบภายในจิตใจ "ความสงบเรียบร้อยบนคราบเลือดและหยาดน้ำตาของคนบริสุทธิ์... ไม่ต่างอะไรจากการกวาดขยะซุกไว้ใต้พรมหรอกครับท่าน" กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตากดดันกลับอย่างไม่ลดละ "สักวันหนึ่ง เมื่อพรมผืนนั้นเน่าเฟ้อจนรับน้ำหนักไม่ไหว กลิ่นเหม็นเน่าจะโชยออกมาจนไม่มีใครในห้องนี้สามารถหายใจได้อีกต่อไป... รวมถึงตัวท่านด้วย" รอยยิ้มของผู้กำกับธนาเลือนหายไปสนิท นัยน์ตาคมกริบฉายแววอันตรายครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวiที่แห้งแล้งและน่าขนพองสยองเกล้า "คุณนี่มันดื้อรั้นเสียจริง... เหมือนกับสารวัตรอีกคนที่เคยนั่งตรงนี้เมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด" ผู้กำกับธนาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าจงใจปล่อยคำพูดนั้นให้กระแทกกระทั้นความรู้สึกของกรณ์โดยตรง "น่าเสียดาย... ที่คนพวกนั้นมักจะมีอายุสั้นเสมอ" หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ แต่น้ำเสียงของเขายังคงนิ่งสนิทไร้รอยร้าว "นั่นสินะครับ... แต่ผีมักจะกลับมาทวงความยุติธรรมในยามที่คนเป็นเริ่มหวาดกลัวเสมอ" ในจังหวะที่สงครามประสาทดำเนินมาถึงจุดตึงเครียดสูงสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่หมวดวินจะผลักประตูเข้ามาด้วยใบซีดเผือด สีหน้าของนายตำรวจหนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด มือถือแท็บเล็ตในมือสั่นระริกเล็กน้อยขณะยื่นส่งให้กรณ์ "สารวัตรครับ... เราเพิ่งกู้ไฟล์ภาพจากกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่ถูกลบไปในคดีคลังสินค้าได้แล้วครับ..." หมวดวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "และภาพนั้น... กำลังยืนยันว่าบุคคลที่อยู่ ณ ที่เกิดเหตุในคืนวันเกิดเหตุ ไม่ใช่แค่ลูกน้องระดับล่างอย่างที่เราคิด... แต่เป็นรถประจำตำแหน่งที่มีการลงทะเบียนพิเศษจากสำนักงานใหญ่" กรณ์รับแท็บเล็ตมาถือไว้ หน้าจอแสดงภาพวิดีโอความละเอียดสูงที่ถูกกู้คืนมาได้บางส่วน แสงไฟจากหน้ารถยนต์คันหรูสาดส่องกระทบกับแผ่นป้ายทะเบียนและเงาร่างของบุคคลในเครื่องแบบระดับสูงที่ก้าวลงมาจากรถ ก่อนที่หน้าจอจะตัดภาพไปยังใบหน้าของบุคคลนั้นอย่างชัดเจนท่ามกลางความมืดมิด ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ