ห้องนิรภัย

เสียงลมหายใจของหมวดวินที่ดังลอดผ่านหน้ากากกรองฝุ่นออกซิเจนฟังดูคล้ายเสียงคลื่นกระทบฝั่งในความมืด เขากำลังนั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กขนาดพกพาที่วางอยู่บนตัก นิ้วมือเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะป้อนชุดคำสั่งผ่านโปรแกรมเจาะระบบเฉพาะกิจ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของนายตำรวจรุ่นน้อง นี่คือชั้นแปดของสำนักงานใหญ่ตำรวจแห่งชาติ ในเวลาตีสองสิบห้านาที ความเงียบสงัดไม่ได้แปลว่าปลอดภัย ตรงกันข้าม ความเงียบในตึกที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดมักซ่อนสายตาของผู้ล่าไว้ทุกมุมมืด "ระบบป้องกันชั้นที่สามกำลังจะรีเซ็ตในอีกสี่สิบวินาทีครับสารวัตร... ถ้าพ้นจากนี้ ตัวส่งสัญญาณเตือนภัยจะลิงก์ตรงไปยังมือถือของผู้กำกับธนาทันที" เสียงของหมวดวินกระซิบผ่านไมโครโฟนไร้สาย แผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงแอร์ส่วนกลาง สารวัตรกรณ์ยืนพิงผนังห้องทำงานของผู้กำกับธนา มือขวาของเขาสวมถุงมือหนังสีดำสนิท นิ้วเรียวยาวเคาะเข้ากับโครงปืนสั้นประจำกายเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อควบคุมสมาธิ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องทำงานที่กว้างขวางและโอ่อ่า ภาพถ่ายเกียรติยศนับสิบกรอบบนผนังไม้สักทองล้วนแต่บอกเล่าเรื่องราวความสำเร็จอันน่าสรรเสริญ... ทว่าเบื้องหลังหน้ากากของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ผู้ทรงเกียรติเหล่านี้ กลับมีกลิ่นอายของคราบเลือดและผลประโยชน์สีเทาอบอวลอยู่จางๆ "ทำให้เร็วขึ้นอีกสิบวินาที วิน" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรกรณ์เอ่ยลอดไรฟัน "เราไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับคนระดับธนา" ประตูลับหลังตู้หนังสือไม้สักขนาดยักษ์คือเป้าหมาย ห้องนิรภัยส่วนตัวที่ไม่มีใครในกองบัญชาการล่วงรู้ว่ามีอยู่ ยกเว้นแต่คนที่ถืออำนาจสูงสุดในตึกนี้ ในขณะเดียวกัน อัยการพิมพ์ลภัสยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นถนนเบื้องล่าง ชุดสูทสีเข้มของเธอเรียบกราบไร้รอยยับ แม้ในสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อการถูกปลดและถูกฆ่าตัดตอน เธอกลับไม่มีแววตาของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาและคำนวณอย่างรอบคอบ "คุณกำลังเล่นกับไฟ สารวัตร" พิมพ์ลภัสหันมามองกรณ์ด้วยหางตา น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ถ้าไฟล์ในตู้เซฟนั้นไม่ใช่หลักฐานที่จะลากคอธนาเข้าคุกได้ แต่เป็นรายชื่อของข้าราชการระดับสูงและนักการเมืองที่คอยหนุนหลังเขา... คุณคิดว่าเราสองคนจะมีชีวิตรอดไปถึงแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้ไหม" กรณ์หันมาสบตากับเธอ แววตาของนายตำรวจมือสะอาดนิ่งสนิท ด chตรรกะในใจของเขาแข็งแกร่งดั่งหินผา "ถ้าความถูกต้องต้องแลกมาด้วยลมหายใจ มันก็เป็นราคาที่ยุติธรรมพอที่จะจ่ายครับ อัยการพิมพ์ลภัส... หรือว่าคุณกลัวว่าชื่อของคนบางคนที่คุณรู้จัก จะไปปรากฏอยู่ในรายชื่อนั้นด้วย?" มุมปากของอัยการสาวกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าเรียบเนึง "ระวังคำพูดของคุณหน่อย สารวัตรกรณ์... คนที่แบกความแค้นไว้เต็มอก มักจะมองไม่เห็นหลุมพรางที่อยู่ตรงหน้าเสมอ" ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงสัญญาณไฟสีเขียวเล็กๆ ที่หน้าประตูลับก็กระพริบขึ้นพร้อมกับเสียงปลดล็อกกลไกแม่เหล็กไฟฟ้าดัง *คลิก* เบาๆ "เรียบร้อยครับ! เข้าได้แล้ว" หมวดวินรายงานเสียงสั่นด้วยความโล่งอก กรณ์ไม่รอช้า เขาผลักบานประตูตู้หนังสือให้เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่ห้องนิรภัยขนาดเล็ก แสงไฟฉายจากกระบอกปืนส่องนำทางเข้าไปในความมืด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยแตะจมูก ใจกลางห้องนิรภัย มีตู้เซฟนิรภัยยี่ห้อดังฝังอยู่กับผนังปูนเสริมเหล็กหนาเตอะ กรณ์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าหน้าตู้เซฟ นิ้วมือที่สวมถุงมือสัมผัสกับแป้นรหัสระบบดิจิทัลผสมกลไกหมุนแบบโบราณ ธนาไม่ใช่คนที่จะไว้ใจเทคโนโลยีร้อยเปอร์เซ็นต์ คนประเภทนี้มักจะเก็บความลับสำคัญที่สุดไว้ในรูปแบบที่ต้องใช้ทั้งรหัสผ่านและกุญแจจริง "วิน ระบบสแกนลายนิ้วมือจำลองเสร็จหรือยัง?" กรณ์ถามโดยไม่ละสายตาจากแป้นพิมพ์ "เรียบร้อยครับ! แผ่นฟิล์มลายนิ้วมือจำลองจากแก้วแหวนที่เก็บได้ในห้องทำงานของธนาพร้อมใช้งาน... แต่สารวัตรครับ ระบบเซฟตัวนี้มีระบบทำลายข้อมูลอัตโนมัติด้วยกรดเคมี ถ้าใส่รหัสผิดเกินสามครั้ง กล่องเก็บฮาร์ดดิスクข้างในจะละลายทันที" วินเตือนจากหน้าจอข้างนอก กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขานึกถึงใบหน้าของเพื่อนร่วมงานที่ต้องจบชีวิตลงในกองเพลิงจากคดีทุจริตเมื่อหลายปีก่อน ความทรงจำนั้นไม่ใช่ความแค้นที่บอดมืด แต่มันคือเข็มทิศที่คอยนำทางเขามาจนถึงจุดนี้ นิ้วมือของเขาบรรจงกดรหัสชุดแรก... วันเดือนปีที่เกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งนั้น *0-5-1-2-5-6-3-* เสียงกลไกภายในตู้เซฟขยับตัวดัง *แกร็ก* ไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีส้ม เหลือโอกาสอีกเพียงสองครั้งเท่านั้น กรณ์เหลือบมองอัยการพิมพ์ลภัสที่เดินตามเข้ามาหยุดยืนกอดอกมองเขาอยู่เงียบๆ แสงไฟฉายสลัวสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดaว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอกำลังเอาอนาคตทั้งหมดของตัวเองมาเดิมพันกับตำรวจตงฉินคนนี้ "คุณจำตัวเลขวันเกิดของลูกสาวผู้กำกับธนาได้ไหม?" พิมพ์ลภัสเอ่ยขึ้นมาลอยๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่นัยยะลึกซึ้ง "คนอย่างธนา... ต่อให้มือเปื้อนเลือดแค่ไหน ก็มักจะมีจุดอ่อนเดียวที่ยอมจำนนเสมอ" กรณ์ชะงักไปชั่วขณะ ตรรกะในหัวหมุนวนอย่างรวดเร็ว เขาลบตัวเลขชุดเดิมทิ้ง แล้วจรดปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น วันเกิดของเด็กหญิงผู้เป็นดั่งดวงใจของนายตำรวจผู้ฉฉ้อฉล *1-4-0-9-2-5-6-0-* เขากดปุ่มยืนยัน พร้อมกับวางแผ่นฟิล์มลายนิ้วมือลงบนช่องสแกน เงียบกริบ... ไม่มีเสียงเตือนภัยใดๆ ดังขึ้น ชั่วพริบตาถัดมา เสียงกลไกเหล็กหนาหนักด้านในก็หมุนตัวปลดล็อกด้วยเสียงกังวานทุ้มลึก บานประตูตู้เซฟค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดภายในช่องลับนั้น แสงไฟฉายสาดส่องเข้าไปกระทบกับวัตถุที่อยู่ข้างใน... ไม่มีกองเงินสดมหาศาล ไม่มีทองคำแท่งแวววาว สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในตู้เซฟ มีเพียงแฟลชไดรฟ์สีดำขนาดเล็กหนึ่งอัน สมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูเก่าคร่ำคร่า และ... ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับสุดยอดด้วยครั่งสีแดงสด กรณ์เอื้อมมือหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา พลิกเปิดดูหน้าแรกด้วยมือที่มั่นคง ทว่าทันทีที่สายตาคมกริบกวาดผ่านลายมือที่เขียนด้วยหมึกซึมสีดำบนกระดาษแผ่นนั้น ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก ร่างกายทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง รายชื่อแรกในบรรทัดบนสุดของสมุดบันทึกเล่มนั้น... คือชื่อของบุคคลที่เขารักและเคารพมากที่สุดในกรมตำรวจ และชื่อสุดท้ายในหน้าเดียวกัน... กลับเป็นลายเซ็นย่อที่เขาคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าอะไร ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่เหี้ยมเกรียมผ่านวิทยุสื่อสารที่ดังทะลุกำแพงเข้ามา "ปิดตึกทุกด้าน! ล้อมทางออกเอาไว้ให้หมด อย่าให้ใครเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว!" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความขัดแย้งนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ