พันธะชั่วคราว

"ผมไม่ได้ต้องการมิตรภาพจากคุณ อัยการพิมพ์ลภัส สิ่งที่ผมต้องการคือ 'รายการบัญชีลับ' ที่คุณเก็บไว้ในเซฟที่คอนโดฯ นั่น" กรณ์วางแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังปัง สายตาคมกริบของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม เธอไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่ถือแฟ้มคดีอยู่นิ่งสนิท ราวกับว่าถ้อยคำของเขาเป็นเพียงเสียงรบกวนของแมลงวันในห้องที่เงียบงัน พิมพ์ลภัสเงยหน้าขึ้น แววตาคู่คมนั้นเย็นเยียบและลึกล้ำราวกับมหาสมุทรในคืนเดือนมืด เธอปล่อยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "สารวัตรกรณ์ครับ คุณกำลังเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราอยู่นะคะ... เอ้อ ขออภัย ผมต้องบอกว่า คุณกำลังเข้าใจผิดว่าเราอยู่ในสถานะที่ต่อรองกันได้" เธอเน้นย้ำคำว่า 'ครับ' ด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดเหลือเพียงไม่กี่คืบ "ข้อมูลในมือฉันคือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้คุณรอดจากการถูกผู้กำกับธนาบีบจนตาย ส่วนข้อมูลที่คุณมี... มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกล่อให้คุณเดินเข้ากรง" กรณ์ขบกรามแน่น สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอที่อบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ดูหรูหราแต่กลับให้ความรู้สึกอันตรายราวกับยาพิษเคลือบน้ำตาล เขารู้ดีว่าหากเชื่อใจผู้หญิงคนนี้ เขาอาจจะถูกแทงข้างหลังในวินาทีที่ผลประโยชน์ของเขาและเธอไม่ตรงกัน แต่ในทางกลับกัน หากเขาเดินหน้าลำพังโดยปราศจากข้อมูลจากหน่วยงานอัยการที่เธอคุมอยู่ เขาก็เปรียบเสมือนคนตาบอดที่กำลังเดินบนปากเหว "เรามาทำสัญญาที่วิน-วินกันเถอะ" พิมพ์ลภัสเปลี่ยนโทนเสียงให้ดูจริงจังขึ้น เธอหยิบแฟ้มเอกสารหนึ่งออกมาจากกระเป๋าหนังใบเก่ง แล้วเลื่อนมันมาตรงหน้าเขา "แลกเปลี่ยน ข้อมูลของคุณที่ได้จากหมวดวินเกี่ยวกับเส้นทางการเงินของธนา กับพิกัดของ 'พยานปากเอก' ที่เขากำลังตามล่าตัวอยู่" กรณ์เลิกคิ้วขึ้น สายตาเขามองแฟ้มนั้นสลับกับใบหน้าของเธอ "คุณรู้เรื่องพยานปากเอกด้วยหรือ" "ในเมืองที่คนโกงเป็นใหญ่ การรู้ข้อมูลก่อนใครคือวิธีเดียวที่จะมีชีวิตรอดครับ สารวัตร" เธอตอบสั้นๆ "เราจะร่วมมือกันแค่คดีนี้ เพื่อกำจัดตัวการใหญ่ที่อยู่เหนือกว่าเราทั้งคู่ หลังจากนั้น... ใครจะอยู่หรือไป ก็เป็นเรื่องของกรรมเวรแล้ว" ห้องทำงานของกรณ์ในยามค่ำคืนเงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศจากเครื่องคอมพิวเตอร์ของหมวดวินที่ดังแว่วมาจากห้องข้างๆ กรณ์ตัดสินใจวางแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะข้างแฟ้มของเธอ มันคือข้อมูลทั้งหมดที่พวกเขาเพียรพยายามขุดคุ้ยมาตลอดหนึ่งเดือน พิมพ์ลภัสคว้าแฟลชไดรฟ์ไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้แสดงความยินดี แต่ในแววตาของเธอมีความประหลาดใจปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที "คุณใจกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ กรณ์" "เพราะผมไม่ได้มีอะไรจะเสียตั้งแต่วันที่เพื่อนผมตายด้วยน้ำมือของไอ้พวกคนเลวที่สวมเครื่องแบบนั่นแล้ว" กรณ์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น พิมพ์ลภัสลุกขึ้นยืน เธอจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตู ทว่าก่อนจะเปิดประตูออก เธอก็หยุดชะงักและหันกลับมา "พรุ่งนี้ตอนตีสาม ไปที่ท่าเรือหมายเลข 9 ถ้าคุณอยากเจอใครบางคนที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของ 'เงา' ที่อยู่หลังผู้กำกับธนา จงไปที่นั่นคนเดียว... ห้ามพ่วงเด็กไอทีนั่นไปด้วย ถ้าไม่อยากให้ทุกคนต้องจบชีวิตลงพร้อมกัน" เมื่อประตูไม้ปิดลง กรณ์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศจนเขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง เขาหยิบแฟ้มที่พิมพ์ลภัสทิ้งไว้ให้ขึ้นมาเปิดดู มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อในหน้าแรก มันไม่ใช่แค่บัญชีการเงิน แต่มันคือรายชื่อ 'ส่วย' ที่มีตราประทับของกระทรวงยุติธรรมกำกับอยู่ทุกใบ ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากแล็ปท็อปบนโต๊ะก็ดังขึ้น กรณ์รีบกดเปิดดู มันเป็นอีเมลจากหมวดวินที่ถูกส่งเข้ามาด้วยระบบเข้ารหัสลับระดับสูงสุด เนื้อความสั้นๆ ทำให้เขารู้สึกเย็นเยียบไปถึงไขสันหลัง 'สารวัตรครับ... ผมเพิ่งตรวจพบร่องรอยดิจิทัลที่น่าตกใจ ข้อมูลการเงินที่คุณได้รับมานั้นไม่ใช่ของจริงทั้งหมด แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อดักจับสายลับ! และคนที่ส่งไฟล์นี้ให้คุณ... คือคนเดียวกันกับคนที่กำลังเชื่อมต่อสัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องของคุณอยู่ตอนนี้!' กรณ์ชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองที่มุมเพดาน ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกำลังก้าวเข้ามาในโถงทางเดินด้านนอกอย่างรวดเร็วและเป็นจังหวะที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ประตูห้องทำงานของเขาถูกพังเข้ามาด้วยแรงกระแทกมหาศาล พร้อมกับเสียงปืนที่ขึ้นลำอย่างพร้อมเพรียง! ความมืดขยายตัวกลืนกินทุกอย่าง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเสียงกระซิบข้างหูของเขาในความมืดที่เย็นเยียบเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะเอ่ยออกมาได้ "สารวัตรครับ... เกมจบแล้วล่ะ" พยานปากเอกขอกราบขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ