ไล่ล่าระทึกขวัญบนทางด่วน

เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนคอนกรีตบนทางด่วนยามค่ำคืนดังหวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกจองจำ กลิ่นไหม้ของยางและไอระเหยจากเครื่องยนต์อบอวลอยู่ในห้องโดยสารแคบๆ ของรถสปอร์ตเอสยูวีคันสีดำสนิท "ถ้าคุณยังขับด้วยความเร็วระดับนี้โดยไม่ใช้สติ ผมเกรงว่าเราจะไม่ได้ไปถึงเป้าหมาย แต่จะไปโผล่ที่ยมโลกก่อนเวลาอันควรนะครับ สารวัตร" คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาหลังกรอบแว่นสายตาคมกริบราวกับมีดผ่าตัด มือข้างหนึ่งกำมือจับประตูแน่น ขณะที่อีกข้างยังคงขยับนิ้ววาดอักขระล่องหนในอากาศอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ปราบต์ไม่ตอบโต้ สายตาของเขานิ่งจดจ้องไปยังท้ายรถตู้สีขาวคันหน้าที่มีตราสัญลักษณ์ปลอมของบริษัทขนส่งเอกชน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบตามจังหวะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน "เงียบไปเลยหมอ ถ้าคุณกลัวนักก็กระโดดลงไปตอนนี้เลย ผมไม่มีเวลามานั่งฟังคุณวิจารณ์ทักษะการขับรถของผมหรอก เราต้องสกัดรถคันนั้นก่อนที่มันจะหลุดออกสู่ทางแยกต่างระดับ" "เหอะ ความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์นี่เองที่ทำให้คนรอบข้างคุณต้องเดือดร้อนอยู่เสมอ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง "ฟังนะปราบต์ พวกมันไม่ได้แค่ขนส่งวัตถุพยาน พวกมันกางอาคม 'ตาข่ายผีบังตา' ไว้รอบตัวรถ ถ้าคุณพุ่งเข้าชนตรงๆ ต่อให้คุณเป็นยอดนักขับ รถคุณก็จะไถลตกทางด่วนไปเองเพราะตาของคุณจะมองเห็นภาพลวงตาว่าเป็นถนนว่างเปล่า" ปราบต์เหลือบมองใบหน้าของหมอผีหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะขบกรามแน่น "จะให้ผมทำยังไง" "ลดความเร็วลงนิด... ผ่อนคันเร่ง... แล้วส่งน้ำมันพรายขวดเล็กที่อยู่ในกระเป๋าข้างเบาะนั่นมาให้ผม" คณินสั่งการ เสียงของเขาดุดันและทรงอำนาจจนสารวัตรหนุ่มต้องยอมทำตามโดยสัญชาตญาณ เมื่อปราบต์ส่งขวดแก้วจิ๋วให้ คณินก็เปิดจุกออกทันที กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงโชยขึ้นจมูก ชายหนุ่มท่องบ่นคาถาเบาๆ เป็นภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ นิ้วมือที่ชุ่มด้วยของเหลวสีคล้ำสะบัดออกไปนอกหน้าต่างรถที่เปิดเพียงเล็กน้อย ทันใดนั้น หมอกสีเทาหม่นก็ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าเหมือนกำแพงม่านที่หนาทึบ *เปรี้ยง!* เสียงคล้ายโลหะกระทบกันดังกัมปนาทท่ามกลางความมืด รถตู้คันหน้าเสียหลักส่ายไปมาเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากพวงมาลัย อักขระสีแดงฉานวูบไหวอยู่บนฝากระโปรงรถคันนั้นราวกับไฟนีออนที่ใกล้ดับ "ตอนนี้แหละ! เบียดมันเข้าข้างทาง!" คณินตะโกน ปราบต์เหยียบคันเร่งจนมิด รถพุ่งทะยานเข้าประกบข้างรถตู้คนร้าย สารวัตรหนุ่มหักพวงมาลัยกระแทกเข้าที่ซุ้มล้อหลังของเป้าหมายอย่างแรงจนรถตู้เสียหลักหมุนคว้างกลางทางด่วน ก่อนจะไปหยุดสนิทแน่นิ่งกับแบริเออร์คอนกรีต ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงและเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง ปราบต์คว้าปืนพกคู่ใจแล้วถีบประตูรถออกไปทันที เขาเคลื่อนที่อย่างชำนาญในเชิงยุทธวิธี เข้าปิดล้อมรถตู้ที่พังยับเยิน หมอคณินก้าวตามลงมาอย่างใจเย็น มือถือกระดิ่งสัมฤทธิ์ที่สั่นไหวโดยไร้แรงลม "ออกมา! วางอาวุธให้เห็น!" ปราบต์ตะโกนก้อง ประตูรถตู้ถูกผลักออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์สองคนในชุดดำก้าวลงมา แต่สิ่งที่ทำให้ปราบต์ต้องชะงักไม่ใช่ปืนในมือพวกมัน หากแต่เป็น 'สิ่งของ' ที่พวกมันถืออยู่ มันคือกล่องไม้แกะสลักลวดลายโบราณที่มีไอหมอกสีดำแผ่ออกมาไม่ขาดสาย "หยุดนะคณิน!" คนหนึ่งในกลุ่มคนร้ายตะโกนเสียงหลง "ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะเปิดกล่องนี้... ยอมรับผลของการปล่อยวิญญาณแค้นที่ถูกผนึกมานับร้อยปีไปพร้อมกับพวกแกซะ!" คณินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยนิ่งเฉยกลับสั่นไหวด้วยความตกใจอย่างที่ปราบต์ไม่เคยเห็นมาก่อน "นั่นมัน... ผนึกของราชวงศ์กาลทศ นี่พวกแกกล้าถึงขนาดขโมยของชิ้นนี้ออกมาจากสุสานหลวงเลยงั้นรึ?" บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป เสียงหวีดหวิวที่ไม่ใช่เสียงลมพัดเริ่มดังขึ้นจากภายในกล่องไม้ อุณหภูมิรอบข้างลดต่ำลงจนเห็นลมหายใจเป็นไอสีขาว ปราบต์สัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง "หมอ... ไอ้สิ่งที่อยู่ในกล่องนั่น มันคืออะไรกันแน่?" ปราบต์ถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย คณินไม่ได้ตอบทันที เขาจ้องมองไปที่รอยแตกเล็กๆ บนกล่องไม้ที่เริ่มขยายกว้างขึ้น ก่อนจะหันมามองปราบต์ด้วยสายตาที่แสดงความตระหนักถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง "มันไม่ใช่แค่ของกลางในคดีฆาตกรรมแล้วล่ะสารวัตร... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่พวกเราเพิ่งจะเปิดประตูต้อนรับมันเข้ามา" ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งสัมฤทธิ์ในมือคณินก็ดังขึ้นด้วยตัวเองอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับร่างเงาสีดำสนิทที่ค่อยๆ แทรกตัวออกมาจากรอยแยกของกล่องไม้ เงาที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด... ร่างนั้นค่อยๆ หันมามองปราบต์ ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของสารวัตรหนุ่มแทบหยุดเต้น มันคือใบหน้าของพ่อเขา... คนที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ—เพชรตาเสือโบราณ