รอยร้าวบนกำแพงสถาบัน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและเวทมนตร์เก่าเก็บคละคลุ้งอยู่ในโถงทางเดินหินแกรนิตของสถาบันเวทมนตร์คราวน์สเกล นิ้วเรียวยาวของเซเฟอร์เคาะลงบนปกหนังสีดำของตำราเวทมนตร์พื้นฐานอย่างเป็นจังหวะ ทุกสายตาภายในห้องโถงใหญ่ต่างพากันจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว ราวกับเด็กหนุ่มเป็นสิ่งแปลกปลอมที่หลุดลอดเข้ามาในอาณาจักรแห่งความบริสุทธิ์ เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับฝูงแมลงหวี่ที่บินวนเวียนอยู่ใกล้โสตประสาท แต่เซเฟอร์เลือกที่จะเมินเฉย เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อผูกมิตรกับพวกคาบช้อนเงินช้อนทองเหล่านี้ตั้งแต่แรก "ดูหมอนั่นสิ... เด็กจากตระกูลที่ถูกตราหน้าว่ากบฏยังกล้าโผล่หัวมาเหยียบที่นี่อีกเหรอ?" เสียงกระซิบกระซาบจากมุมหนึ่งดังลอดเข้าหู เซเฟอร์เพียงแค่ปรายตาไปมองเล็กน้อย เจ้าของเสียงเป็นเด็กหนุ่มผมบลอนด์แต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบปักดิ้นทองอร่าม นามสกุลของอีกฝ่ายคงเป็นหนึ่งในสภาขุนนางชั้นสูงที่คอยเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อยกตนให้สูงขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากของเซเฟอร์อย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป ความเงียบขรึมและความนิ่งสงบคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดในยามนี้ เป้าหมายของเขาในวันนี้มีเพียงสิ่งเดียว... คือการมีชีวิตรอดผ่านพ้นสัปดาห์แรกไปให้ได้ และทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับศาสตราจารย์สาวผู้กุมความลับทั้งหมดของเขา "เลิกจ้องเพื่อนร่วมชั้นด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้นเสียที เซเฟอร์ เดี๋ยวพวกคุณชายตระกูลสูงพวกนั้นก็อกแตกตายกันพอดี" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงตบเบาๆ บนลาดไหล่ คาร์ล ทายาทขุนนางตกอับผู้มีรอยยิ้มร่าเริงประดับบนใบหน้าเสมอเดินเข้ามาเคียงข้าง ชุดเครื่องแบบของคาร์ลค่อนข้างยับยู่ยี่ผิดกับระเบียบสถาบัน แต่นัยน์ตาสสีน้ำตาลคู่นั้นกลับฉายแววความจริงใจและสหายภาพที่หาได้ยากยิ่งในสถานที่แห่งนี้ "ฉันไม่ได้มองด้วยสายตาน่ากลัวเสียหน่อย แค่กำลังคำนวณว่าถ้าซัดหมอนั่นสักหมัด กฎของสถาบันจะลงโทษฉันรุนแรงแค่ไหนต่างหาก" เซเฟอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางโล่งอกของเพื่อนสนิท "ให้ตายเถอะ นายเนี่ยนะ... เพิ่งเข้ามาวันแรกก็คิดจะหาเรื่องมีเรื่องเสียแล้ว" คาร์ลหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะลดเสียงลงกระซิบเบาๆ "ว่าแต่ นายได้ยินข่าวลือเรื่องอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์ประยุกต์หรือยัง? เขาว่ากันว่าเป็นศาสตราจารย์สาวมือใหม่ที่เพิ่งย้ายมาจากแดนเหนือ... ทั้งเยือกเย็นและดุจนขึ้นชื่อ แถมยังเป็นคนผลักดันชื่อของนายเข้าสู่สถาบันนี้ด้วยตัวเองอีกต่างหาก" หัวใจของเซเฟอร์กระตุกวูบไปชั่วขณะ ภาพใบหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งขั้วโลก และกลิ่นอายจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าลอยเข้ามาในห้วงความคิด... เอเลน่า หญิงสาวผู้เป็นทั้งผู้มีพระคุณ อาจารย์ และผู้เดียวที่รู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มเรียบเฉยนี้ มีพลังทำลายล้างจาก "หอคอยทมิฬ" หลับใหลอยู่และพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งเป็นจุลได้ทุกเมื่อหากขาดการควบคุม ในขณะที่บรรยากาศรอบตัวกำลังตึงเครียด เสียงระฆังเวทมนตร์ก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณเตือนว่าคาบเรียนแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น นักเรียนทุกคนต่างทยอยเดินเข้าสู่ห้องบรรยายหลักอย่างเป็นระเบียบ เซเฟอร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะก้าวเดินตามฝูงชนเข้าไป ห้องบรรยายเวทมนตร์ประยุกต์ถูกออกแบบให้เป็นอัฒจันทร์ลดหลั่นลงไปเบื้องล่าง ตรงกลางห้องคือวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่ถูกสลักด้วยศิลาศักดิ์สิทธิ์เพื่อรองรับการทดพลังเวท กลิ่นอายของมานากลุ่มหนาแน่นลอยอวลอยู่ในอากาศจนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่กดทับลงบนหัวไหล่ เซเฟอร์เลือกที่นั่งแถวหลังสุด มุมอับสายตา เพื่อหลีกเลี่ยงการตกเป็นเป้าสายตา แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างเขานัก เมื่อประตูบานใหญ่ด้านหน้าห้องเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเพรียวระหงในชุดคลุมศาสตราจารย์สีดำสนิท เอเลน่าก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่น and เยือกเย็น บรรยากาศภายในห้องที่เคยมีเสียงพูดคุยพลันเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด สายตาคมกริบกวาดมองเหล่านักเรียนทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่มุมแถวหลังสุด... ที่ซึ่งเซเฟอร์นั่งอยู่ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้มต้อนรับ มีเพียงน้ำเสียงเรียบสนิทที่ทรงพลังจนสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง "ยินดีต้อนรับสู่คาบเรียนเวทมนตร์ประยุกต์... หวังว่าพวกคุณจะพร้อมสำหรับการเรียนรู้ที่อาจเปลี่ยนชีวิต หรือไม่ก็อาจพรากชีวิตไปในพริบตา" คำพูดนั้นทำให้เด็กนักเรียนหลายคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอเลน่าผายมือไปยังวงแหวนเวทมนตร์กลางห้อง ก่อนจะเอ่ยชื่อขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "เซเฟอร์... ลงมาที่ลานประลองกลางห้อง เดี๋ยวนี้" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องเรียนอีกครั้ง สายตาทุกคู่หันขวับมามองที่เด็กหนุ่มทันทีด้วยความตกใจและอยากรู้อยากเห็น บ้างก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอด้วยความสมเพช เพราะคิดว่าอาจารย์สาวตั้งใจจะสั่งสอนเด็กเส้นคนนี้ให้ขายหน้าต่อหน้าทุกคนในคาบแรก คาร์ลหันมามองเพื่อนสนิทด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "เซเฟอร์... ระวังตัวด้วย อาจารย์เธอดูเอาเรื่องแฮะ" เซเฟอร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่พยักหน้ารับช้าๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก นัยน์ตาสีเข้มมองตรงไปยังร่างระหงของอาจารย์สาวที่ยืนรออยู่เบื้องล่างอย่างไม่เกรงกลัว เขาก้าวเดินลงจากอัฒจันทร์ทีละก้าวอย่างมั่นคง เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวังและสัญชาตญาณดิบของนักสู้ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เมื่อเซเฟอร์ก้าวเท้าเข้าสู่ขอบเขตของวงแหวนเวทมนตร์กลางห้อง เอเลน่าก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะกระชั้นชิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายของมานาบริสุทธิ์ลอยแตะจมูก ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตาของเซเฟอร์ ราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งของจิตวิญญาณ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เอเลน่าจะเอ่ยปากทดสอบพลัง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเซเฟอร์โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [ระบบปลุกพลังทมิฬทำงาน: ตรวจพบเจตంటคุกคามระดับสูงจากบุคคลเบื้องหน้า] [คำเตือน: มานาในร่างกายของเป้าหมายกำลังเชื่อมโยงกับผนึกในจิตใจของท่าน] [เงื่อนไขฉุกเฉินระดับ SSS: จงต้านทานการคุกคามนี้ หรือปลดปล่อย "โซ่ตรวนแห่งความมืด" เพื่อความอยู่รอดทันที!] ม่านตาของเซเฟอร์หดตัวลงวูบหนึ่ง เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังงานมืดมิดที่เขาพยายามกด ขี่มาตลอดกำลังจะทะลักออกจากการควบคุม โดยมีปลายนิ้วเรียวเย็นเฉยของอาจารย์สาวแตะลงบน1.อกเสื้อของเขาอย่างแผ่วเบา... พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่มุมปากของเอเลน่าที่กระซิบแผ่วเบาจนมีเพียงแค่เขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "แสดงให้ฉันเห็นสิ... ว่านายจะควบคุมสัตว์ประหลาดในตัวเธอได้นานแค่ไหน เซเฟอร์" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ