ศาสตราจารย์ผู้ไม่ยินดียินร้าย

"ถ้าขยับนิ้วแม้แต่ปลายนิ้วเดียว... ผมแนะนำว่าให้สั่งเสียตัวเองเสียตั้งแต่ตอนนี้เถอะครับ" คำพูดราบเรียบที่แฝงไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบหลุดออกมาจากริมฝีปากของศาสตราจารย์เอเลน่า เธอไม่ได้แม้แต่จะหันมามองผม ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งใสภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบคู่นั้นจดจ้องเพียงวงเวทสีครามที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า ผม—เซเฟอร์—ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องทดลองส่วนตัวภายในหอคอยทมิฬ กลิ่นอายของกำยานผสมกับกลิ่นโอโซนที่เกิดจากประจุไฟฟ้าเวทมนตร์รุนแรงจนชวนให้อึดอัด แรงกดดันมหาศาลจากมานาของเธอแผ่ซ่านออกมาจนขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน ราวกับว่าอากาศรอบตัวผมกำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น "อาจารย์... ผมแค่มาตามนัด" ผมเค้นเสียงตอบกลับ พยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวราวกับกลองรบ "นัดหมายคือเรื่องของคนที่มีเวลาเหลือเฟือ แต่สิ่งที่คุณกำลังแบกอยู่ข้างในนั่น..." เธอหยุดชะงัก ปลายนิ้วเรียวยาวตวัดวาดวงแหวนกลางอากาศ เสียงแกร๊กดังขึ้นราวกับกระจกแตกร้าว "มันไม่มีเวลาให้คุณหายใจหรอก เซเฟอร์" ทันทีที่สิ้นคำ วงเวทครามก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสั่นระริก แรงอัดอากาศพุ่งเข้าปะทะร่างผมจนปลิวไปกระแทกกับชั้นวางตำราเวทเก่าแก่ กองหนังสือหนาเตอะหล่นลงมาปิดทับร่างผม แต่ผมไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด เพราะความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวกว่ากำลังคืบคลานออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ *สัตว์ประหลาดในตัวผมกำลังตื่น* มันคำรามก้องอยู่ในความนึกคิด กรงเล็บล่องหนพยายามฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของผมให้ขาดสะบั้น ผมกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความพยายามที่จะกดทับพลังมหาศาลที่ปั่นป่วนนั้นเปรียบเสมือนการใช้เพียงสองมือเปล่าขวางกั้นเขื่อนที่กำลังจะแตก "แสดงให้ฉันเห็นสิ..." เสียงของเอเลน่าดังอยู่เหนือหัวผม เธอเดินเข้ามาใกล้โดยไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า "แสดงให้เห็นว่าอัศวินตกอับอย่างคุณ จะสยบความบ้าคลั่งที่สืบทอดมาจากสายเลือดต้องสาปได้นานแค่ไหน... หรือคุณจะยอมให้มันกลืนกินจนกลายเป็นเพียงเศษซากของความแค้น" ผมยันตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก พลังงานสีดำมืดเริ่มรั่วไหลออกมาจากรอยแยกของผิวหนัง มันหมุนวนเป็นเกลียวอยู่รอบตัวผม คาร์ล เพื่อนรักของผมที่แอบยืนดูอยู่ตรงมุมประตูห้องโถงตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน "เซเฟอร์! ตั้งสติไว้เพื่อน! นายไม่ใช่สัตว์ร้าย นึกถึงตอนที่เราตกลงกันไว้สิ!" เสียงของคาร์ลเปรียบเสมือนจุดยึดเหนี่ยวเดียวในพายุคลั่ง ผมสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมเศษเสี้ยวของสติสัมปชัญญะทั้งหมดไปไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะวาดวงแหวนเวทมนตร์ธาตุแสงพื้นฐาน—เวทชำระล้างที่ไม่ควรจะมีพลังพอจะต้านทานความมืดได้ แต่นี่คือสิ่งที่ผมเลือกใช้ เพื่อดึงตัวเองกลับมาสู่ความเป็นมนุษย์ แสงสว่างวาบขึ้นปะทะกับเปลวเพลิงทมิฬ เกิดเป็นเสียงระเบิดกัมปนาทจนหน้าต่างหอคอยสั่นสะเทือน ผมทรุดลงกับพื้น เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว พลังงานที่คุกรุ่นเริ่มสงบลงชั่วขณะ เอเลน่ายืนกอดอกมองภาพนั้น สายตาของเธอไม่ได้มีความสมเพช แต่มีความหวังที่ซ่อนอยู่ลึกๆ—ความหวังที่ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมอบให้คนอย่างผม "ใช้ได้... แต่ยังห่างไกลจากคำว่าควบคุม" เธอกล่าวพลางหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน "ไปฝึกการสมาธิมาให้ได้ระดับเดียวกับการเต้นของหัวใจตัวเองเสีย ถ้าทำไม่ได้ในสามวันต่อจากนี้... ฉันจะตัดวงจรมานาในตัวคุณทิ้งซะ" ผมลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนล้าเหมือนผ่านสงครามมาทั้งคืน แต่แววตาผมยังคงมุ่งมั่น ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การทดสอบ แต่มันคือเส้นทางเดียวที่จะทำให้ผมแข็งแกร่งพอจะทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ตระกูลที่สาบสูญ ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวขาออกจากห้อง แสงสีฟ้าประหลาดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผม มันไม่ใช่เวทมนตร์ของอาจารย์เอเลน่า แต่มันคือหน้าต่างโปร่งแสงที่ลอยเด่นขึ้นมาจากอากาศธาตุ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะ 'ตื่นรู้ชั่วขณะ' พลังงานมืดในร่างกายอยู่ในสถานะ: ระดับ 2 (แฝงเร้น)] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'กุญแจแห่งหอคอยทมิฬ' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [คำเตือน: สิ่งที่คุณกำลังพยายามควบคุม... ไม่ใช่มรดกของสายเลือด แต่เป็น 'ตราประทับแห่งเทพผู้ถูกลืม' ที่อาจารย์ของคุณพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็น] หัวใจผมกระตุกวูบ ผมหันขวับกลับไปมองเอเลน่าที่ตอนนี้กำลังหันหลังให้ ผมเห็นเพียงไหล่ที่สั่นไหวน้อยๆ ของเธอ "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยเสียงแผ่ว "ตกลงแล้ว... สิ่งที่อาจารย์พยายามปกป้องผม หรือปกป้องจากผมกันแน่?" เอเลน่าไม่ได้หันกลับมา แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นชาและสั่นเครือกว่าครั้งไหนๆ "เมื่อถึงเวลาที่คุณกล้าพอจะฆ่าฉันด้วยดาบเล่มนั้น... วันนั้นคุณจะได้รับคำตอบเอง เซเฟอร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซเฟอร์ในบทที่สองนี้ แล้วมาพบกันใหม่ตอนถัดไปครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด