ชื่อเสียงที่ถาโถม

"ถ้าแกยังก้าวเท้าออกไปจากร้านนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะเผาทุกอย่างที่แกสร้างขึ้นมาให้ราบเป็นหน้ากลอง ต่อให้แกจะซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกแค่ไหน กลิ่นความพ่ายแพ้ของแกมันก็โชยแรงจนพวกเราหาเจออยู่ดี" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความอาฆาตของชายในชุดสูทสีเทาเข้มยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของริน เชฟหนุ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขาจ้องมองจดหมายตราประทับสีแดงฉานบนโต๊ะไม้ขัดเงาตัวโปรดด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ก่อนจะขยำมันทิ้งลงในถังขยะข้างเคาน์เตอร์บาร์ "ริน... หายใจเข้าลึกๆ พ่อหนุ่ม" ปู่มิ่งเอ่ยขึ้นเบาๆ มือที่เหี่ยวย่นแต่แข็งแรงวางลงบนไหล่ของริน "พายุใหญ่ไม่ได้พัดมาเพื่อทำลายต้นไม้เสมอไป แต่มันพัดมาเพื่อให้เราหยั่งรากลึกลงไปในดินให้แน่นขึ้นต่างหาก" "แต่การแข่งครั้งนี้มันคือการขุดอดีตของผมขึ้นมาประจานนะครับปู่... ถ้าผมแพ้ ร้านนี้ที่ปู่ดูแลมาตลอดชีวิตจะจบลง" รินหันไปสบตากับชายชรา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว ทว่า ความเงียบสงบในตอนเช้ากลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เสียงเครื่องยนต์รถยนต์หลายคันที่แล่นเข้ามาจอดที่ลานดินหน้าบ้านพักหลังเขากลบทุกบทสนทนา รินเดินไปที่หน้าต่างไม้เก่าๆ แล้วแง้มม่านออกดู ภาพที่เห็นทำเอาเขาถึงกับชะงัก กลุ่มคนนับสิบชีวิตก้าวลงจากรถตู้และรถส่วนตัว บ้างถือสมาร์ทโฟน บ้างถือกล้องถ่ายรูป สวมเสื้อผ้าที่ดูแปลกตากับบรรยากาศป่าเขา พวกเขาไม่ได้มาเพื่อพักผ่อน แต่พวกเขากำลังมองมาที่ร้านอาหารหลังเขาแห่งนี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังเหมือนนักล่าที่เจอขุมทรัพย์ "เกิดอะไรขึ้นครับปู่?" รินพึมพำ "ดูเหมือนจะมีใครบางคนปล่อยข่าวเรื่อง 'เมนูซ่อนเร้น' ของแกออกไปในโลกออนไลน์นะ" ปู่มิ่งถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนผืนเก่ามาสวมใส่ "เตรียมตัวเถอะริน ความสงบสุขของเราคงจบลงตั้งแต่วินาทีนี้แล้วล่ะ" ร้านอาหารเล็กๆ ที่เคยเงียบเหงา กลับกลายเป็นพื้นที่ที่แออัดไปด้วยผู้คนในเวลาไม่ถึงชั่วโมง เสียงอึกทึกของลูกค้าที่แย่งกันสั่งอาหาร เสียงกดชัตเตอร์กล้อง และเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่ว รินก้มหน้าก้มตาทำอาหารด้วยความกดดัน เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผม เขาพยายามดึงสมาธิกลับมาที่กระทะตรงหน้า กลิ่นหอมของสมุนไพรสดที่ปู่มิ่งเพิ่งเก็บมาจากป่าถูกนำมาผ่านความร้อน รินสะบัดกระทะอย่างชำนาญ เปลวไฟลุกโชนสะท้อนในแววตาที่สั่นไหวของเขา อาหารทุกจานที่ออกไปไม่ใช่แค่การทำเพื่อประทังชีวิต แต่มันคือการรักษาบาดแผลในใจของเขาเอง... แต่ทว่า การถูกจับตามองเช่นนี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกพิพากษา "เชฟรินครับ! ขอภาพตอนคุณปรุงอาหารหน่อยครับ!" "รสชาตินี้มันเหมือนที่ล่ำลือกันเลยจริงๆ! ขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมครับว่าสูตรนี้ได้มาจากไหน?" คำถามนับร้อยพุ่งเข้าใส่รินเหมือนลูกธนู เขารู้ดีว่าท่ามกลางฝูงชนเหล่านี้ อาจมีสายตาของคนที่ส่งชายชุดสูทคนนั้นมาคอยจับผิดอยู่ รินฝืนยิ้มที่ดูแข็งทื่อ ก่อนจะหลบฉากเข้าไปในห้องครัว ปล่อยให้ปู่มิ่งรับมือกับสถานการณ์ที่วุ่นวายด้านนอก เวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่ายแก่ๆ เมื่อลูกค้ากลุ่มสุดท้ายเดินออกจากร้านไป รินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบไม่มีแรงขยับตัว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้ขึ้นมาดู และมือของเขาก็ต้องสั่นเทาเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดีย ภาพของร้านและภาพใบหน้าของเขาถูกแชร์ไปทั่วพร้อมคำบรรยายว่า 'เชฟผู้กุมความลับแห่งความตาย' "ไอ้พวกนี้นี่มัน..." รินกัดฟันกรอด จังหวะนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น ทั้งที่ร้านประกาศปิดไปแล้ว รินลุกขึ้นอย่างช้าๆ หวังว่าจะเป็นปู่มิ่งที่กลับเข้ามา แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ชายชรา หากแต่เป็นหญิงสาวร่างเพรียวในชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา เธอยืนนิ่งอยู่กลางร้าน สายตาของเธอมองสำรวจไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "คุณเป็นใครครับ?" รินถามด้วยน้ำเสียงระแวง "ร้านเราปิดแล้ว" หญิงสาวหันมาสบตากับเขา แววตาของเธอคมกริบแต่กลับมีความโศกเศร้าบางอย่างซ่อนอยู่ เธอขยับยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะวางซองจดหมายสีดำสนิทลงบนเคาน์เตอร์ที่เต็มไปด้วยคราบแป้ง "ฉันไม่ได้มาเพื่อกินข้าว... และฉันก็ไม่ใช่ศัตรูของอาจารย์ใหญ่ที่คุณเคารพหรอกนะ" เธอเว้นจังหวะก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่คนที่คุณควรจะกลัวจริงๆ ไม่ใช่ชายชุดสูทคนนั้นหรอกค่ะ ริน... แต่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการตัดสินการแข่งครั้งนี้ต่างหาก" รินหน้าซีดเผือด เขาจำแววตาคู่นี้ได้... มันคือแววตาของคนที่เขาสาบานว่าจะไม่ขอเจอไปตลอดชีวิต ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากถาม หญิงสาวก็หมุนตัวเดินจากออกไป ทิ้งให้ความหนาวเหน็บเกาะกินหัวใจของเชฟหนุ่ม รินหยิบจดหมายสีดำฉบับนั้นขึ้นมาเปิดดู มือที่สั่นเทาทำให้กระดาษข้างในร่วงลงสู่พื้น เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสาร รินก็ได้แต่ยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เพราะนี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันทำอาหารธรรมดา แต่มันคือการกลับมาของอดีตที่เขาพยายามฝังมันไว้ให้ตายไปพร้อมกับอาจารย์ของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรอยรสแห่งชีวิตของเชฟรินในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ