แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ

"ผมไม่คิดว่าคุณจะกล้าโผล่หัวมาที่นี่... หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น" รินวางมีดทำครัวลงบนเขียงไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบกันของเหล็กและไม้ดังกังวานในความเงียบของร้านอาหารหลังเขา เขาไม่ได้หันไปมองแขกผู้มาเยือนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตูไม้เก่าคร่ำคร่า กลิ่นน้ำมันวานิชที่ทาเคลือบเนื้อไม้ยังคงจางหายไปตามกาลเวลา แต่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาปะทะจมูกของชายหนุ่มกลับเป็นสิ่งที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่ากลิ่นเครื่องเทศใดๆ ในครัวนี้ "คำทักทายอบอุ่นเหมือนเดิมเลยนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังตอบกลับมา ชายในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบที่ดูขัดกับบรรยากาศป่าเขาอย่างสิ้นเชิงก้าวเข้ามาในร้าน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่แผ่นหลังของริน "ธุรกิจที่เมืองกรุงมันเงียบเหงาไปถนัดตา ตั้งแต่ไม่มีฝีมือของคุณคอยชูโรงน่ะ" รินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาหันกลับมาประจันหน้ากับ ‘ธันวา’ อดีตหุ้นส่วนที่เคยร่วมฝัน สร้างร้านอาหารหรูหราใจกลางกรุงเทพฯ ด้วยกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงในค่ำคืนที่ไฟไหม้ห้องเครื่องและอาจารย์ของเขาต้องจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ ธันวา" รินเอ่ยเรียบๆ มือที่กำด้ามมีดแน่นจนขึ้นข้อขาว "ถ้ามาเพื่อจะชวนผมกลับไปล่ะก็ เสียเวลาเปล่าครับ" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์ไม้ที่ปู่มิ่งมักจะนั่งดื่มชาเป็นประจำ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นผิวไม้อย่างเสียมารยาท "คุณคิดว่าตัวเองกำลัง 'หนี' หรือกำลัง 'พัก' กันแน่ริน? การมานั่งทำกับข้าวให้คนป่ากิน มันช่วยให้คุณลืมเสียงกรีดร้องในคืนนั้นได้จริงๆ เหรอ?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนบาดแผลที่ยังไม่ยอมปิดสนิทของริน ภาพเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ตวัดเลียผนังห้องครัวและการตะโกนเรียกชื่ออาจารย์เป็นครั้งสุดท้ายหวนกลับมาเด่นชัดจนเขาแทบหยุดหายใจ "หยุดพูดถึงเรื่องนั้น" รินก้าวเข้าไปหาธันวาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายคุกคามที่รินมักเก็บงำไว้ภายใต้ความอ่อนโยนเริ่มคุกรุ่นออกมา "ทำไมล่ะ? หรือว่าความลับที่ผมกุมไว้อยู่ มันทำให้คุณกลัวจนตัวสั่น?" ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนแทบจะชิด กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "คุณคิดว่าตำรวจสรุปสำนวนคดีนั้นได้สมบูรณ์แล้วจริงๆ เหรอ? หรือว่าจริงๆ แล้ว... คุณเองนั่นแหละที่เป็นคน 'เปิดทาง' ให้ความวิบัติมันเกิดขึ้น" รินผลักธันวาออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายถอยหลังไปชนกับโต๊ะไม้ที่ปู่มิ่งนั่งอยู่เป็นประจำ ดวงตาของรินวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด "ไอ้สารเลว..." "ริน พอได้แล้ว!" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังของปู่มิ่งดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน ชายชราเดินออกมาจากหลังม่านกั้นห้องครัว สายตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับแปดสิบปีจ้องมองธันวาด้วยความนิ่งสงบ ทว่ากดดันจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "แขกคนนี้มาไกล แขกย่อมต้องได้รับการต้อนรับ แม้จะมาด้วยจุดประสงค์ที่ไม่น่าอภิรมย์นักก็ตาม" ปู่มิ่งกล่าวพลางหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินใส่จอกใบเล็ก "เชิญนั่งก่อนเถอะพ่อหนุ่ม ท่าทางเดินทางมาเหนื่อยๆ การทะเลาะกันบนท้องว่าง ไม่ใช่เรื่องของสุภาพบุรุษหรอกนะ" ธันวาปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขายิ้มมุมปากให้ปู่มิ่ง ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งราวกับเป็นเจ้าของร้านเสียเอง "ขอบพระคุณครับคุณลุง ดูเหมือนว่ารินจะเลือกที่ซ่อนตัวได้ดีจริงๆ แต่น่าเสียดาย... ที่โลกนี้มันแคบกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ" รินยืนกำหมัดแน่นอยู่ที่มุมครัว เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลในการระงับสติอารมณ์ รสชาติของอาหารที่เขาพยายามปรุงด้วยหัวใจมาตลอดหลายเดือนเริ่มสั่นคลอน อดีตที่เขาเพียรพยายามจะฝังกลบ กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างโหดร้ายโดยคนที่เขารู้จักดีที่สุด "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทานอาหารหรอกนะริน" ธันวาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววางลงบนโต๊ะ "แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... เรื่องที่ศาลจะเรียกตัวพยานปากเอกกลับมาสอบสวนใหม่ เกี่ยวกับการตายของอาจารย์คุณน่ะ มันไม่ใช่แค่ข่าวลือแล้วนะ" รินชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมร้านจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดที่อยู่ด้านนอกชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ มือของเขาที่กำลังถือตะหลิวสั่นระริก "คุณพูดว่าอะไรนะ?" รินถามเสียงแหบพร่า ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองรินด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูร้าน "เตรียมตัวให้ดีล่ะริน เพราะคนที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้... เขาไม่ได้มาพร้อมกับคำขอโทษ แต่นำความจริงที่คุณพยายามหนีมาวางตรงหน้า" ก่อนที่ธันวาจะก้าวพ้นประตูออกไป รินตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยเสียงที่พยายามเค้นให้ดังที่สุด "ทำไม... ทำไมคุณถึงมาบอกผมตอนนี้?" ธันวาหยุดนิ่ง ไม่หันกลับมามอง แต่ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ "เพราะผมเองก็ได้รับจดหมายฉบับเดียวกันนั่นแหละ... จากคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับห้องครัวคืนนั้นตั้งนานแล้ว" รินเบิกตากว้าง จดหมายที่เขาทิ้งไว้บนโต๊ะนั้นไม่ใช่สิ่งเดียวที่มี คนที่ตายไปแล้ว... อาจารย์ของเขา... กำลังจะกลับมาทวงความยุติธรรมที่เขาไม่เคยได้รับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรสชาติแห่งความทรงจำไปกับผมนะครับ - กาแฟโบราณแก้วโต