งานบุญกลางหมู่บ้าน

“ถ้าผมทำพัง ความน่าเชื่อถือของงานบุญปีนี้คงจบสิ้นลงที่ปลายตะหลิวของผมแน่ครับปู่” ผมวางมีดเชฟเชลโล่คู่ใจลงบนเขียงไม้เก่าๆ เสียงมันกระทบไม้ดัง ‘กึก’ สะท้อนก้องในโรงครัวชั่วคราวหลังศาลาวัด กลิ่นควันฟืนและกลิ่นดินชื้นจางๆ จากฝนที่เพิ่งขาดเม็ดลอยอบอวลไปทั่ว ลานวัดที่ควรจะเงียบสงบในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายของชาวบ้านที่กำลังเตรียมงานบุญใหญ่ประจำปี ปู่มิ่งที่นั่งขัดกระบอกไม้ไผ่อยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวใต้คิ้วสีดอกเลาจ้องมองมาที่ผมครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “เจ้ากลัวการทำอาหารให้คนทั้งหมู่บ้านกิน หรือกลัวภาพหลอนของตัวเองกันแน่ ริน?” คำถามนั้นราวกับลูกธนูที่พุ่งตรงมาปักกลางใจ ผมชะงักมือไปครู่หนึ่ง ภาพของห้องครัวอันหรูหราที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายในวันที่อาจารย์ของผมล้มลงไปต่อหน้าต่อตาผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ความกดดันที่เคยกดทับบ่าผมไว้ตั้งแต่วันนั้นกลับมามีน้ำหนักจนรู้สึกหายใจไม่ออก “มันต่างกันนะครับปู่ ที่นี่ไม่มีเครื่องมือที่ทันสมัย ไม่มีผู้ช่วยมืออาชีพ... มีแค่ผมกับวัตถุดิบที่ผมไม่เคยสัมผัสด้วยซ้ำ” ผมพยายามหาข้ออ้างให้กับความหวาดหวั่นในใจ “วัตถุดิบก็คือวัตถุดิบ” ปู่มิ่งวางกระบอกไม้ไผ่ลง แล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาตบบ่าผมเบาๆ “อาหารน่ะ ไม่ได้วัดกันที่อุปกรณ์หรือชื่อเสียง แต่มันวัดกันที่ว่าคนปรุงได้ ‘ฟัง’ เสียงของมันหรือเปล่า ปล่อยวางความสมบูรณ์แบบที่รัดคอเจ้าไว้เสีย แล้วลองมองดูหม้อแกงตรงหน้า… มันกำลังเรียกหาอะไรอยู่?” ผมสูดหายใจลึก กลิ่นกะทิคั้นสดผสมกับกลิ่นเครื่องแกงที่ชาวบ้านตำเองด้วยครกหินใบใหญ่แตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดิบเถื่อนและซื่อตรงกว่าอาหารระดับมิชลินที่ผมเคยปรุงในเมืองหลวงหลายเท่านัก “แกงคั่วหอยขมกับใบชะพลู” ผมพึมพำกับตัวเอง มือเริ่มหยิบเครื่องเทศขึ้นมาเตรียม “มันขาดความหวานนวลที่จะตัดกับความเผ็ดร้อนของพริกแกง ถ้าผมใช้กะทิที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนแตกมัน แล้วใส่ยอดมะพร้าวอ่อนลงไปแทนการใช้หน่อไม้ดอง ความหอมหวานจากธรรมชาติจะช่วยชูรสให้แกงจานนี้กินง่ายขึ้นสำหรับคนทุกวัย” “นั่นล่ะ คือการฟัง” ปู่มิ่งยิ้มที่มุมปาก “เริ่มเถอะ พ่อครัวมือใหม่ หมู่บ้านนี้รอชิมฝีมือเจ้าอยู่” เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ผมจมดิ่งอยู่กับโลกของหน้าเตาไฟ ความร้อนจากเตาฟืนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ความรู้สึกที่เคยหนักอึ้งกลับค่อยๆ เบาบางลง การคลุกคลีกับแม่ครัวชาวบ้าน การต้องตะโกนสั่งงานท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงตำพริกครกใหญ่ มันไม่ใช่ความเงียบเชียบที่ผมเคยคุ้นชิน แต่มันกลับเป็นจังหวะชีวิตที่สดใสและเปี่ยมไปด้วยพลัง “เชฟริน! แกงเสร็จหรือยังจ๊ะ ผู้ใหญ่บ้านถามหาแล้วนะ!” ป้าสมจิตร หนึ่งในแม่งานตะโกนมาจากด้านหน้าโรงครัว “เรียบร้อยแล้วครับป้า! รอรสชาติมันเข้าเนื้ออีกสักพัก รับรองว่าอร่อยถูกใจแน่นอนครับ” ผมค่อยๆ ตักแกงคั่วหอยขมใส่ชามดินเผา สีสันของใบชะพลูเขียวสดตัดกับสีส้มของเครื่องแกงที่แตกมันกำลังดี กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่เด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่แถวนั้นยังต้องหยุดชะงักและมองมาที่หม้อแกงของผมด้วยความสนใจ ผมรู้สึกถึงความสำเร็จเล็กๆ ที่ไม่ใช่ดาวมิชลิน แต่มันคือแววตาของผู้คนที่จะได้รับประทานอาหารจากมือผม ผมกำลังจะวางชามแกงลงบนถาด เพื่อเตรียมเสิร์ฟเป็นจานแรกในงานบุญนี้ จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าประตูหลังของโรงครัว คนที่เดินเข้ามามีบุคลิกที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด รูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูเรียบหรูผิดกับบรรยากาศงานบุญในวัดป่าแห่งนี้ เขาเดินตรงเข้ามาหาผมด้วยสายตาที่เย็นชาและจ้องเขม็งราวกับกำลังพิจารณาอาชญากร ไม่ใช่พ่อครัว “ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอแกที่นี่… ริน” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนผมรู้สึกได้ถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมา เขาหยุดยืนตรงหน้าผม ท่ามกลางเสียงอึกทึกของงานบุญที่ดูเหมือนจะดับวูบลงในสายตาของผมทันที มือของเขาเอื้อมหยิบชามแกงคั่วหอยขมของผมขึ้นมาหมุนดูอย่างไม่แยแส ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างดูแคลน “ฝีมือการทำอาหารแบบบ้านๆ ของคนขี้แพ้แบบแก ยังไม่เลิกเล่นขายของอีกหรือไง? อย่าลืมสิว่าแกเป็นคนทำให้อาจารย์ต้องตาย แล้วแกคิดว่าอาหารจานนี้ จะลบล้างมลทินในอดีตของแกได้จริงๆ งั้นเหรอ?” หัวใจของผมเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า ผมถึงกับต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ชายคนนั้นคือ ‘คิน’ อดีตรุ่นน้องร่วมสำนักที่ผมเคยไว้ใจที่สุด และเป็นคนที่ถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมดว่า คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นในห้องครัวของอาจารย์กันแน่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งความทรงจำและหัวใจที่กำลังเยียวยานะครับครับ