สัญญาณชีพอับปาง

กลิ่นของออกซิเจนสังเคราะห์ที่เจือจางด้วยละอองสนิมเหล็ก ทำให้โพรงจมูกของผมแสบร้อนเล็กน้อยในทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าปอด สถานีอวกาศ 'โอเอซิส-7' ในเวลานี้ ไม่ต่างอะไรจากซากศพของวาฬยักษ์ที่เกยตื้นอยู่กลางมหาสว่างอันไร้ขอบเขต แรงโน้มถ่วงเทียมสั่นไหวเป็นระยะจนแผ่นพื้นใต้รองเท้าคอมแบทส่งเสียงครางต่ำด้วยความอิดโรย ระบบไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับสัญญาณชีพของคนที่กำลังจะขาดใจตายในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ดร.ศิลา ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูห้องควบคุมหลักที่บิดเบี้ยวเพราะแรงระเบิด เธอดึงถุงมือไนลอนสีดำให้กระชับเข้ากับเรียวนิ้ว ขณะที่ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นเลนส์บางกวาดมองร่างไร้วิญญาณของหัวหน้าสถานี ซึ่งถูกตรึงติดกับผนังโลหะด้วยแท่งเหล็กกล้าไร้สนิม—ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุจากการล่มสลายของระบบ แต่เป็นร่องรอยของการฆาตกรรมที่จงใจจัดฉากอย่างประณีต "คำนวณจากมุมของแรงกระแทกและสภาพการตาย ร่างนี้น่าจะไร้ลมหายใจมาแล้วไม่ต่ำกว่าสี่ชั่วโมงครับ ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำและติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดิน ไค ก้าวเท้าออกจากเงาสลัวของเสาค้ำยันไฮโดรลิก เขาสวมแจ็คเก็ตหนังสีเข้มที่รอยขาดตรงหัวไหล่เผยให้เห็นผิวเนื้อปะปนกับรอยสักลายวงจรควอนตัม มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตถอดรหัสรุ่นโบราณที่หน้าจอกะพริบข้อมูลวิ่งเป็นแถวยาว รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงกวนประสาทเช่นเคย แม้ในสถานการณ์ที่ออกซิเจนกำลังจะหมดสถานีเช่นนี้ ศิลาไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเขา เธอยังคงจดจ่ออยู่กับรอยแผลฉีกขาดบนลำคอของศพ "สี่ชั่วโมง... นั่นหมายความว่า มันเกิดขึ้นก่อนที่ระบบ life support จะล่มสลายเสียอีก ไค คุณกำลังบอกว่า คนร้ายฆ่าเขาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ หรือเพื่อปกปิดอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าการพังทลายของสถานีแห่งนี้กันแน่" "คุณนี่มองโลกในแง่ร้ายเป็นกิจวัตรเลยนะครับ ดร.ศิลา" ไคเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นบุหรี่มวนจริง—ของหายากในเขตสุญญากาศ—ลอยปะปนกับกลิ่นอับของสถานี "บางทีเขาอาจจะแค่ทะเลาะกันเรื่องแย่งออกซิเจนกระป๋องสุดท้ายก็ได้ ทำไมทุกอย่างในหัวของคุณต้องเต็มไปด้วยแผนฆาตกรรมอำมหิตและจิตวิทยาเชิงลึกด้วยล่ะครับ?" ศิลาหันขวับมามองเขา นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอขยับเข้าประชิดชายหนุ่มจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือความเย็นยะเยือกของเธอปะทะเข้ากับร่างสูง "ถ้ามันเป็นแค่เรื่องแย่งออกซิเจน ร่างนี้คงไม่มีร่องรอยการสกัดสารพิษนาโนเทคในกระแสเลือด และถ้าคุณยังใช้เวลาว่างไปกับการสูบบุหรี่กากๆ แทนที่จะช่วยฉันถอดรหัสกล่องดำ... ฉันรับรองว่าเราสองคนจะได้กลายเป็นปุ๋ยลอยเคว้งอยู่แถบดาวอังคารก่อนจะได้เห็นหน้าผู้พิพากษาแน่ ไค" ไคหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับไม่ได้แสดงความเกรงกลัวต่อคำขู่ของเธอเลยแม้แต่น้อย เขายื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ จนเส้นผมสีเข้มของเธอไหวตามลมหายใจอุ่นที่เป่ารด "ใจเย็นน่า ดร.ศิลา... ผมไม่ได้แค่สูบบุหรี่แก้เซ็งหรอกนะครับ" ไคยกแท็บเล็ตในมือขึ้นแสดงผลบางอย่างให้เธอเห็น "แต่ผมเพิ่งเจาะเข้าไปในระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ถูกเข้ารหัสลับระดับสูงสุด... และสิ่งที่ผมพบ มันไม่ได้บอกว่าใครคือฆาตกรหรอกครับ แต่มันกำลังบอกว่า... ฆาตกรตัวจริง กำลังยืนอยู่กับเราในสถานีนี้ และมันเพิ่งกดล็อกประตูทางออกทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว" ทันทีที่สิ้นคำพูดของไค เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นความมืดสนิทชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าจะปรากฏข้อความสزลิตสีเลือดขึ้นมาพร้อมกัน... **[ แจ้งเตือน: ตรวจพบผู้บุกรุกคนที่สาม - ยืนยันรหัสชีวมิติ: ตรงกับ ดร.ศิลา ]** ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมองหน้าไคที่รอยยิ้มบนมุมปากค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นความตึงเครียดที่ฉายชัดในแววตาคมกริบของเขา "ดูท่าทาง... เรากำลังเล่นเกมที่อันตรายกว่าที่คุณคิดแล้วล่ะครับ ดร.ศิลา" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่อีกมิติของความเวิ้งว้างครับ... เนบิวลาสตาร์