อย่าดูแคลนคนใส่แว่น

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังสนั่น หักล้างบรรยากาศความเงียบงันภายในห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรูได้อย่างสิ้นเชิง มินตราหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อตัวเลขในบัญชีทรัพย์สินที่ถูกอายัดปรากฏเด่นชัดอยู่บนจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่บรรดาไฮโซสาวที่เคยยืนหัวเราะเยาะลินินในงานสังคมเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนนี้กลับต้องก้มหน้าหลบสายตา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจเงินตราที่สามารถบดขยี้พวกเธอให้แหลقคามือได้ภายในพริบตา "คิดว่าเงินซื้อศักดิ์ศรีไม่ได้อย่างนั้นหรือคะ... มินตรา" ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดคมกริบ เธอก้าวเท้าช้าๆ ส้นสูงสีแดงเพลิงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น สะท้อนก้องกังวานในความเงียบ ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาวผู้เคยเป็นเพื่อนสนิท "แต่สำหรับฉัน... เงินของฉันสามารถซื้อชีวิตพวกเธอทั้งกลุ่มมาเป็นทาสรองรับอารมณ์ได้สบายๆ เลยนะะคะ" คำพูดนั้นไม่ได้อวดดี แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่ไร้ซึ่งทางต่อสู้ มินตราทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นใจผสมความกลัวสุดขีด ขณะที่ลินินเพียงแค่ปรายตามองด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนจะหันหลังให้กับความวุ่นวายเบื้องหลัง แล้วก้าวเดินออกจากห้องประชุมนั้นไปอย่างไร้เยื่อใย ทว่า... เป้าหมายที่แท้จริงของลินินในวันนี้ไม่ใช่แค่การตบหน้าพวกไฮโซจอมปลอมให้จมดิน รถหรูคันยาวพุ่งทะยานผ่านตึกสูงระฟ้า ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ย่านการค้าเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยตึกแถวทรุดโทรมและร้านซ่อมคอมพิวเตอร์อับทึบ ที่นี่คือมุมมืดของเมืองที่ไม่มีใครเหลียวแล และเป็นที่ซ่อนตัวของ "คีย์" ชายหนุ่มเนิร์ดผู้สวมแว่นหนาเตอะ เสื้อเชื้อยับยู่ยี่ และนั่งก้มหน้าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายจอที่รันโค้ดประหลาดไม่หยุดหย่อน เสียงเคาะโต๊ะดังขึ้นเบาๆ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนในภวังค์สะดุ้ง คีย์เงยหน้าขึ้นอย่างหงุดหงิด แว่นหนาเลื่อนหลุดลงมาเกือบถึงปลายจมูก ดวงตาคมกราบซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นนั้นฉายแววระแวดระวังและเย็นชาอย่างประหลาด "ร้านปิดแล้วครับ... ถ้ามาซ่อมคอม เชิญร้านอื่น" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะสบตาผู้มาเยือน ลินินไม่โกรธ เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ หญิงสาวดึงเก้าอี้พลาสติกตัวเก่ามานั่งลงตรงข้ามเขาอย่างไม่ถือตัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยละล่องตัดกับกลิ่นอับของห้องแคบๆ นี้อย่างสิ้นเชิง "ปิดร้านไม่ได้หรอกค่ะ เพราะฉันไม่ได้เอาคอมพิวเตอร์มาซ่อม... แต่ฉันเอาอนาคตมาเสนอให้คุณต่างหาก" คีย์ขมวดคิ้วแน่น เขาดันแว่นกลับเข้าที่แล้วจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่เกิดมา มีเพียงเสียงดูแคลนและคำสั่งไล่ออกจากที่ทำงาน ไร้ซึ่งใครเคยมานั่งยิ้มให้เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังแบบนี้ "คุณเป็นใคร? และต้องการอะไรจากผม?" น้ำเสียงของเขานิ่งสนิท แต่แฝงความระแวงไว้อย่างเต็มเปี่ยม ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ เรียวขาสวยไขว่ห้างอย่างสง่างาม เธอยื่นแท็บเล็ตเครื่องหรูวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม หน้าจอแสดงผลกราฟิกจำลองระบบเศรษฐกิจและโค้ดลับชุดหนึ่งที่กำลังถูกเจาะระบบโดยกลุ่มทุนใหญ่ "ฉันรู้ว่าคุณคือใคร... 'คีย์' คนที่เขียนอัลกอริทึมควบคุมระบบการเงินทั้งหมดของเมืองนี้ไว้ในมือ แต่กลับต้องมานั่งซ่อมคอมพิวเตอร์รับจ้างประทังชีวิตเพราะถูกหักหลังโดยไอ้พวกคนรวยหน้าโง่พวกนั้น" ลินินโน้มตัวเข้าไปใกล้ น้ำเสียงหวานล้ำแต่ทรงพลัง "มาทำงานร่วมกับฉันสิคะ ฉันมีเงินทุนมหาศาล และคุณมีสมองอัจฉริยะ... เรามาร่วมกันถอนรากถอนโคนพวกมันให้สิ้นซากกันดีกว่า" คีย์ชะงัก ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความลับที่เขาเก็บซ่อนมาตลอดชีวิตถูกเปิดเผยอย่างง่ายดายโดยผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ หัวใจที่เคยด้านชาเริ่มเต้นรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด "ทำไมผมต้องเชื่อคุณ?" คีย์ถามเสียงเครียด มือเรียวยาวกำเข้าหากันแน่น ลินินไม่ตอบคำถามด้วยวาจา เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ วางลงบนโต๊ะข้างแท็บเล็ตอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาของเขาอย่างมั่นคง "เพราะฉันคือคนเดียวในเมืองนี้ที่จะไม่ดูแคลนคุณ... และเพราะฉันพร้อมจะเปย์ทุกอย่างที่คุณต้องการ เพื่อให้คุณได้แก้แค้นคนที่เคยเหยียบย่ำคุณอย่างไรล่ะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คีย์มองบัตรเครดิตตรงหน้าสลับกับใบหน้าของหญิงสาวผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มเย้ายวนแต่ทรงอำนาจนั้นกำลังสั่นคลอนโลกทั้งใบของเขา ทว่า... ในวินาทีที่คีย์กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบบัตรคันนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของเขาก็พุ่งขึ้นมาเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับภาพกล้องวงจรปิดหน้าตึกที่ปรากฏร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่กำลังพังประตูลานจอดรถเข้ามาอย่างรวดเร็ว! "พวกมันตามมาเจอผมแล้ว..." คีย์หน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนพรวดด้วยความตกใจ ลินินกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกอย่างไร้ความเร่งรีบ "ดีเลยค่ะ... ฉันจะได้ทดลองระบบรักษาความปลอดภัยใหม่ที่เพิ่งซื้อมาพอดี" - ชาเขียวแก้วร้าย -