ปะทะครั้งแรกกลางห้องประชุม

"ถ้าไอเดียนี้ผ่าน... ผมยอมเอาหัวโขกโต๊ะประชุมสามครั้งติดต่อกันให้คุณดูเลยครับคุณพิมพ์รตา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ กรณ์ ผู้กำกับโฆษณาหน้านิ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องประชุมใหญ่ แอร์คอนดิショニングอุณหภูมิสิบแปดองศาเซลเซียสดูจะเย็นเยียบขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกวาดมองเอกสารในมือ สลับกับร่างบางของครีเอทีฟสาวที่ยืนยันจะยืนหยัดเสนอโปรเจกต์ด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจเกินร้อย พิมพ์รตา สะดุ้งเล็กน้อย แต่เก็บอาการได้เร็วจนแทบมองไม่เห็น เธอยกมือขึ้นกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของผู้กำกับหนุ่มจอมเจ้าระเบียบคนนี้เลยแม้แต่น้อย "คำก็เอาหัวโขกโต๊ะ สองคำก็ท้าทาย... คุณกรณ์คะ... เอ้ย! คุณกรณ์ครับ!" พิมพ์รตาเกือบหลุดปากเรียกสรรพนามคุ้นเคยตามประสาคนลุยๆ แต่ไหวตัวทัน รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการขึ้นทันทีเมื่อเห็นดวงตาดุๆ คู่นั้นหรี่มอง "อย่าเพิ่งรีบดูถูกวิสัยทัศน์ของคนอื่นสิครับ การที่เราจะทำโฆษณาให้น้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้อนี้ติดตลาดแตก มันต้องมีความกล้าบ้าบิ่น ไม่ใช่ขายแต่ภาพครอบครัวสุขสันต์กินข้าวพร้อมหน้ากันแบบผ้าปูโต๊ะโบราณคร่ำครึที่พวกคุณชอบทำกันหรอกนะ" ธนัตถ์ โปรดิวเซอร์หนุ่มคู่หูของเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับแอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ส่งสัญญาณมือไม้หยุกหยิกใต้โต๊ะเชิงปรามให้เพื่อนสาวเพลาๆ พายุอารมณ์ลงบ้าง เพราะคนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'กรณ์' ผู้กำกับลูกรักของเอเจนซี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยว ความเนี๊ยบ และความเฮี้ยนจนเด็กฝึกงานร้องไห้มานักต่อนักแล้ว "ภาพครอบครัวที่คุณว่า มันคือความจริงทางการตลาดครับคุณพิมพ์รตา" กรณ์วางปึกกระดาษพรีเซนต์ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *ปึก* สะท้อนก้องความหงุดหงิดที่ถูกสะสมมาตั้งแต่เช้า "สินค้าของเราคือผลิตภัณฑ์ซักผ้าที่เน้นความสะอาดอ่อนโยนสำหรับเด็กอ่อน แต่ไอเดียที่คุณเสนอมาเมื่อกี้... ให้พรีเซนเตอร์ใส่ชุดคอสเพลย์ไดโนเสาร์วิ่งไล่จับกันกลางกองเพลิงเพื่อสื่อถึงความร้อนแรงของคราบสกปรกเนี่ยนะ? สมองส่วนไหนของคุณที่คิดว่ามันเข้ากันครับ?" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของเรณุกา เอเจนซี่สาวสุดเนี๊ยบผู้คุมโปรเจกต์นี้ดังขึ้นเบาๆ เธอยกมือขึ้นทัดผม ยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยันตามสไตล์ลูกค้าสายกดดัน "นั่นสิคะคุณพิมพ์รตา..." เรณุกาเริ่มประสานเสียงเสริมทัพ "ทางเราจ้างพวกคุณมาคิดงาน ไม่ได้จ้างมาเล่นตลกคาเฟ่นะคะ โจทย์ที่บรีฟไปเมื่ออาทิตย์ก่อนชัดเจนมากว่าต้องการความพรีเมียม อบอุ่น และน่าเชื่อถือ แต่สิ่งที่คุณนำเสนอมาเมื่อครู่... ดิฉันเกรงว่าถ้าเอาไปให้บอร์ดบริหารดู หัวดิฉันคงหลุดจากบ่าก่อนจะได้เห็นยอดขายเสียอีกค่ะ" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ครีเอทีฟสาวราวกับเธอกำลังยืนอยู่กลางลานประหาร แต่สำหรับพิมพ์รตาแล้ว ความกดดันพวกนี้ไม่เคยทำให้เธอถอย มีแต่จะปลุกไฟในตัวให้ลุกโชนขึ้นมาเสียมากกว่า ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอโน้มตัวไปข้างเล็กน้อย ใช้มือเรียวค้ำโต๊ะประชุมโน้มเข้าหาผู้กำกับหนุ่มผู้เยือกเย็น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวซิตรัสสะอาดๆ ของกรณ์ลอยปะทะจมูกเธอ ขณะที่กลิ่นวานิลลาหวานละมุนจากตัวพิมพ์รตาก็ลอยไปรบกวนประสาทสัมผัสของคนร่างสูงเช่นกัน "ความอบอุ่นแบบเดิมๆ มันตายไปแล้วครับคุณเรณุกา..." พิมพ์รตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน หนักแน่น และเต็มไปด้วยพลังงานล้นเหลือ "ผู้บริโภคยุคนี้เบื่อโฆษณาโลกสวยแล้ว พวกเขาต้องการความสนุก ความแปลกใหม่ และอะไรก็ตามที่ทำให้พวกเขาหยุดนิ้วโป้งที่กำลังไถฟีดโซเชียลมีเดีย! ถ้าเราไม่กล้าฉีกกรอบวันนี้ แบรนด์นี้ก็จะตายไปพร้อมกับความน่าเบื่อที่คุณพยายามปกป้องนั่นแหละครับ!" กรณ์นิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเหตุผลของเธอมีน้ำหนักพอจะหักล้างความตั้งใจเขาได้ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไป ดวงตาคู่สวยที่กำลังเปล่งประกายด้วยความดื้อรั้น และริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ นั้น... มันดึงดูดสายตาของเขาให้อยู่กับเธอนานเกินกว่าที่วิสัยทัศน์ของ "ผู้กำกับมืออาชีพ" สมควรจะทำ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ บัดนี้กลับมีรอยขมวดมุ่นที่หว่างคิ้ว กรณ์ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลงมานิดหน่อย แต่ยังคงความกวนประสาทไว้เต็มพิกัด "ความกล้าหาญกับความบุ่มบ่ามมันเส้นบางๆ กั้นอยู่เท่านั้นแหละครับคุณพิมพ์รตา... และเท่าที่ผมฟังดูเมื่อกี้ คุณกำลังยืนอยู่ฝั่งหลังอย่างหลังแน่นอน" "คุณกรณ์!" พิมพ์รตาเม้มปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ ผู้ชายอะไร หน้าตาดีเสียเปล่า แต่ปากคอเราะร้ายและหัวโบราณเป็นบ้า "ถ้าคุณกลัวความเสี่ยงขนาดนั้น ไปเป็นผู้กำกับสารคดีชีวิตสัตว์ป่าเถอะครับ จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับงานโฆษณาครีเอทีฟสนุกๆ แบบนี้!" "ปากเก่งเสียจริงนะครับ..." กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ "งั้นเอาอย่างนี้ไหม ในเมื่อคุณมั่นใจในไอเดียไดโนเสาร์ตกมันของคุณนัก... เรามาลองทำพรีเซนต์เทสต์กันดูสักตั้ง ถ้างานออกมาเจ๊งไม่เป็นท่า คุณต้องเป็นคนเลี้ยงกาแฟพวกเราทั้งกองถ่ายติดต่อกันหนึ่งเดือนเต็ม แต่ถ้ามันเวิร์ก... ผมจะเป็นคนยกมือยอมรับความผิดพลาดนี้เอง กล้าพอไหมล่ะครับ?" ท้าทายกันชัดๆ! พิมพ์รตากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอไม่เคยกลัวการเดิมพันอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับการเดิมพันที่มีศักดิ์ศรีของเธอเป็นเดิมพัน "รับคำท้าครับ!" ครีเอทีฟสาวตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด ชีวิตนี้เธอไม่เคยกลัวผู้กำกับหน้าไหนทั้งนั้น "เตรียมเงินในกระเป๋าไว้เลี้ยงกาแฟผมได้เลยครับคุณผู้กำกับหน้านิ่ง!" มุมปากหยักลึกของกรณ์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ชั่วเสี้ยววินาที—รอยยิ้มที่บางเบาเสียจนแทบเป็นภาพลวงตา แต่มันกลับทำให้หัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนที่สงครามน้ำลายขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อไป เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะเสียก่อน ประตูเปิดผางออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มพราวเสน่ห์ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ "ขอโทษที่มาสายครับทุกคน... พอดีรถติดมหาศาลเลย" ชายหนุ่มผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าทุกคนในห้อง "อ้าว บรรยากาศเคร่งเครียดกันขนาดนี้เลยเหรอครับเนี่ย หรือว่าคุณกรณ์กับคุณพิมพ์รตาเขากำลัง... เอ่อ สวีทกันอยู่?" พิมพ์รตารีบดีดตัวถอยหลังออกจากโต๊ะประชุมทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อตระหนักได้ว่าเมื่อครู่นี้เผลอโน้มตัวเข้าหาผู้กำกับหนุ่มใกล้ชิดแค่ไหน ส่วนกรณ์... เขายังคงนิ่งสงบ แต่สายตาคมปลาบกลับหันไปมองผู้มาใหม่นิ่งๆ ก่อนที่ดวงตาสองคู่จะประสานกันในความเงียบที่น่าประหลาด ตัวป่วนคนใหม่ก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างๆ พิมพ์รตา พร้อมกับวางเอกสารแผ่นสุดท้ายลงบนโต๊ะกลางห้อง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทิศทางของลมหายใจในห้องประชุมเปลี่ยนไปตลอดกาล— "พอดีผมเพิ่งไปคุยกับบอร์ดบริหารชุดใหญ่มาสดๆ ร้อนๆ... และพวกเขามี 'ไอเดียเสริม' ที่อยากให้คุณกรณ์กับคุณพิมพ์รตาร่วมมือกันทำโปรเจกต์นี้ 'แบบตัวติดกัน' ตลอดสองเดือนเต็มครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความระอุของเปลวสุริยันในบทแรกนี้ด้วยกันนะครับ