ฟื้นคืนชีพในเรือนร้าง

กลิ่นอายของความตายมักมิได้มาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของสนามรบ หากแต่คละคลุ้งมากับความเงียบงันอันบาดลึกของราตรีกาล และกลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรเคี่ยวไฟที่อบอวลอยู่เต็มเรือนไม้หลังเก่า ทรุดโทรม และอับชื้น ไป๋ลี่หลินกะพริบตาช้าๆ ท่ามกลางความมืดสลัวที่รายล้อม แสงจันทร์สีนวลลอดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษที่ฉีกขาด ทอดเงาพาดทับลงบนเรือนร่างบอบบางที่นอนราบอยู่บนตั่งไม้แข็งกระด้าง ลมหายใจของนางติดขัด ร่างกายทุกตารางนิ้วหนักอึ้งดั่งถูกถ่วงไว้ด้วยแผ่นเหล็กนับพันชั่ง ทว่าสิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความทรงจำอันกระจัดกระจายที่ไหลทะลักเข้าสู่ห้วงสมองดั่งกระแสน้ำเชี่ยวกราก นางมิใช่แพทย์หญิงผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์โบราณและยุทธวิธีแห่งยุคปัจจุบันอีกต่อไปแล้ว... ในเวลานี้ นางคือ "ไป๋ลี่หลิน" ฮูหยินเอกแห่งจวนมหาอำมาตย์ผู้ถูกตบแต่งเข้ามาเป็นภรรยาเอกของ "มู่หรงจวิ้น" ท่านอ๋องผู้กุมกองทัพประจิม ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด เลือดเย็น และไร้ความปรานี ปัง! เสียงถีบประตูไม้ดังสนั่นหวั่นไหวทำลายความเงียบงัน ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นทองก้าวล้ำเข้ามาในห้อง อากาศภายในเรือนร้างพล‑พลันหนาวเหน็บลงทันทีอย่างไร้สาเหตุ มู่หรงจวิ้นยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งทอดมองร่างที่นอนไร้เรี่ยวแรงบนตั่งด้วยแววตาสมเพชและรังเกียจเดียดฉันท์ รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพญาเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ "ฟื้นแล้วหรือ? น่าเสียดายยิ่งนัก..." สุเฟย เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้น มันทั้งเยือกเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ มู่หรงจวิ้นกวาดตามองสภาพอันน่าเวทนาของภรรยาตนเองด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน "นึกว่าเจ้าจะสิ้นใจตายห่าไปตั้งแต่เมื่อยามโฉบแล้วเสียอีก ฮูหยินเอกผู้สูงส่งของเปิ่นหวาง" ไป๋ลี่หลินใช้มือเรียวบางยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นอก แต่นัยน์ตาคู่คมกลับไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามี รอยยิ้มบางเบาแต่ทว่าเฉียบคมดั่งคมดาบปรากฏขึ้นที่มุมปากของสตรีผู้เพิ่งฟื้นคืนชีพ "ท่านอ๋องเสด็จมาถึงเรือนร้างแห่งนี้ด้วยพระองค์เอง ย่อมมิใช่เพราะทรงเป็นห่วงเป็นใยหม่อมฉันกระมังเพคะ?" น้ำเสียงของนางแหบพร่าแต่มั่นคง ก้องกังวานอยู่ในความเงียบ ชวนให้ผู้ฟังต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ มู่หรงจวิ้นหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าสตรีที่เคยเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญและหวาดกลัวเขาจนตัวสั่น จะกล้าสบตาและต่อปากต่อคำกับเขาด้วยท่าทีนิ่งสงบเช่นนี้ บรรยากาศรอบตัวของนางเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความอ่อนแอที่เขาคุ้นเคย หากแต่เป็นความเยือกเย็นที่น่าฉงน ในจังหวะนั้นเอง สาวใช้คนสนิทของจวนที่ติดตามท่านอ๋องมาด้วย ก็ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับถาดกระเบื้องเคลือบสีขาว ในนั้นมีถ้วยกระเบื้องลายครามบรรจุของเหลวสีดำสนิทส่งกลิ่นควันคุกรุ่น กลิ่นอายของความตายลอยอบอวลออกมาเตะจมูกทันทีที่ฝาถถูกเปิดออก "ถวายพระพรท่านอ๋อง..." สาวใช้คุกเข่าลงตัวสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัด "นี่... นี่คือเทียบยาตามรับสั่งของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... ยาถ้วยนี้ จะช่วยให้ฮูหยินทรงหลับใหลอย่างสงบ ไม่ต้องทนทรมานจากพิษไข้ในเรือนหลังนี้อีกต่อไป" ยาพิษ! คำนี้ดังก้องอยู่ในความคิดของไป๋ลี่หลินทันทีที่นางกวาดตามองถ้วยยาตรงหน้า สามีผู้นี้ไม่เพียงแต่กักขังหน่วงเหนี่ยวให้นางต้องอยู่อย่างอดอยากและโดดเดี่ยวในเรือนร้างอันไร้การเหลียวแล แต่เขาถึงขั้นออกคำสั่งประหารชีวิตนางอย่างเงียบๆ โดยไม่แม้แต่จะไต่สวนความผิดใดๆ ด้วยซ้ำ นี่คือความโหดเหี้ยมของแม่ทัพผู้กุมกำลังทหารครึ่งแผ่นดิน ช่างเลือดเย็นและเด็ดขาดสมคำร่ำลือ มู่หรงจวิ้นยื่นมือไปรับถ้วยยาจากมือสาวใช้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังจะดื่มชาชั้นดีในยามบ่าย เขาก้าวเข้าไปใกล้ตั่งไม้ที่นางนั่งอยู่ กลิ่นอายบุรุษอันทรงอำนาจและกลิ่นอายเลือดจางๆ จากสนามรบโชยปะทะใบหน้าของนางอย่างชัดเจน "ดื่มเสีย..." มู่หรงจวิ้นเอ่ยเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง "ความเมตตาเดียวที่เปิ่นหวางจะมอบให้เจ้าได้ คือการทำให้ความอับIอายที่เจ้าก่อขึ้น จบลงด้วยความตายอย่างเงียบเชียบในค่ำคืนนี้" ไป๋ลี่หลินเงยหน้าขึ้นมองหน้าสามีผู้เยือกเย็น นัยน์ตาดอกท้อของนางฉายแวววาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งอย่างไม่มีใครทันสังเกต นางไม่ได้หลบเลี่ยง ไม่ได้กรีดร้องคร่ำครวญ และไม่ได้เอ่ยปากขอชีวิต ทว่ากลับเหยียดยิ้มเย็นชาออกมาอย่างท้าทาย มือเรียวยื่นออกไปรับถ้วยกระเบื้องสีดำสนิทมาจากมือของท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาชั่วครู่ ความเย็นเยียบแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง นางก้มลงมองของเหลวสีดำสนิทในถ้วยที่สะท้อนเงาใบหน้าอันงดงามแต่ซีดเซียวของตนเอง ก่อนที่มู่หรงจวิ้นจะทันได้เห็นประกายความเจ้าเล่ห์ที่พาดผ่านดวงตาของนาง ไป๋ลี่หลินก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "ท่านอ๋องทรงมั่นใจหรือพ่ะย่ะค่ะ... ว่าในถ้วยนี้คือยาพิษที่จะคร่าชีวิตหม่อมฉัน มิใช่ยาถอนพิษที่จะพลิกกระดานเกมทั้งหมดของพระองค์?" สิ้นคำกล่าวอันอาจหาญ ไป๋ลี่หลินก็เงยหน้าขึ้นและยกถ้วยยาพิษขึ้นจิบลงคอคำโตต่อหน้าต่อตาของท่านอ๋องผู้กุมกองทัพทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งอำนาจและการหักเหลี่ยมเฉือนคมไป1ด้วยกันนะครับ