กวาดล้างหนอนบ่อนไส้

"หากเจ้าคิดว่าพิษงูเห่าเพียงหยิบมือจะทำลายจวนชินอ๋องได้ เจ้าก็ประเมินค่าของตัวเองสูงเกินไปแล้ว อนุซู" เสียงราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสคลื่นของไป๋ลี่หลินดังก้องไปทั่วโถงรับรอง กลิ่นกำยานมวลไม้จันทน์ที่เคยอบอวลกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบของความตาย หญิงสาวในอาภรณ์สีม่วงเข้มปักดิ้นทองนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แดง ดวงตาเรียวหงส์ทอดมองร่างของสตรีที่คุกเข่าสั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้า อนุซูหน้าซีดเผือด นางกำชายกระโปรงผ้าไหมเนื้อดีจนยับย่น ในมือของไป๋ลี่หลินมีห่อกระดาษสีขาวที่เพิ่งถูกเปิดออก ภายในมีผงสีเทาละเอียดซึ่งคือน้ำยาพิษสกัดจากพืชหายากที่ถูกดึงมาจากในตัวของสาวใช้คนสนิทที่เพิ่งถูกจับได้คาหนังคาเขาในห้องเครื่อง "ฮูหยิน... ข้า... ข้าไม่ทราบเรื่องนี้เจ้าค่ะ! เป็นนังคนใช้ผู้นี้ที่บังอาจใส่ร้ายข้า!" อนุซูพยายามเค้นเสียงกรีดร้อง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวแต่ยังแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้น ไป๋ลี่หลินคลี่ยิ้มบาง ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบกว่าน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง 'เคร้ง' เบาๆ แต่กลับเหมือนเสียงประกาศิตที่ทำให้ทหารองครักษ์ก้าวเข้ามาล้อมรอบร่างของอนุซูไว้ในทันที "เจ้ายังไม่เลิกเล่นละครอีกหรือ?" ไป๋ลี่หลินลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงลากผ่านพื้นหินอ่อนอย่างเชื่องช้า สง่างามและทรงอำนาจ "เจ้าส่งสาวใช้ไปวางยาในโอสถของท่านอ๋อง เพื่อหวังทำลายสุขภาพเขาให้ทรุดโทรมลงในยามที่ศึกชายแดนกำลังงวดเข้าทุกที เจ้าหวังให้แคว้นไร้แม่ทัพ แล้วใครกันเล่าที่จะเป็นผู้รับประโยชน์? ตระกูลของเจ้าหรือ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนดาบที่แทงทะลุหัวใจของอนุซู นางตัวสั่นงันงก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายสิ้นเหลือเพียงความสิ้นหวังที่สะท้อนอยู่ในดวงตา "ข้าขอประกาศให้ทุกคนในจวนได้รับทราบ ณ ที่แห่งนี้" ไป๋ลี่หลินหันไปมองบรรดาบ่าวไพร่ที่คุกเข่าอยู่รายรอบด้วยสายตาเฉียบคม "นับแต่นี้เป็นต้นไป อนุซูได้กระทำการละเมิดกฎจวนและคิดร้ายต่อท่านอ๋อง ข้าในฐานะฮูหยินเอก ขอใช้อำนาจที่มีสั่งกักตัวนางไว้ในเรือนท้ายจวนโดยไม่มีกำหนด และตัดสิทธิ์ในรายได้รวมถึงการดูแลทั้งหมดในจวนนี้ ใครก็ตามที่แอบให้ความช่วยเหลือ หรือมีส่วนรู้เห็นกับความผิดนี้ จะได้รับโทษสถานหนักเช่นเดียวกัน ไม่มีการละเว้น!" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วโถง ทุกคนต่างก้มหน้ามองพื้นด้วยความยำเกรง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงคัดค้าน แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังแผ่วเบา ท่านอ๋องมู่หรงจวิ้นที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้สลักอยู่ตรงมุมมืดของโถงจ้องมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและเสน่หา ยิ่งนางเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวเพียงใด เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองได้ครอบครองอัญมณีที่ล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะคลี่คลาย ทหารองครักษ์ผู้หนึ่งก็เร่งรีบวิ่งเข้ามาในโถงด้วยท่าทางแตกตื่น เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าไป๋ลี่หลินและท่านอ๋องมู่หรงจวิ้นด้วยเหงื่อท่วมกาย "ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!" มู่หรงจวิ้นขมวดคิ้ว มือที่กอดอกอยู่คลายออกทันที "มีเรื่องอันใด เหตุใดจึงลนลานเช่นนี้?" ทหารผู้นั้นหยิบม้วนกระดาษประทับตราสีชาดออกมาจากอกเสื้อ มือของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง "มีราชโองการด่วนจากวังหลวงมาถึง... ตราประทับเป็นของฝ่าบาท แต่ทว่า... เนื้อความในนี้สั่งให้ท่านอ๋องนำกองทัพออกเดินทางสู่ชายแดนภายในยามอู่พรุ่งนี้โดยไม่มีการรั้งรอ และ... และมีการกล่าวถึงฮูหยินเอกด้วยขอรับ" ไป๋ลี่หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรับม้วนราชโองการมาเปิดอ่านด้วยตนเอง แสงจากตะเกียงวูบไหวในยามค่ำคืนทำให้เห็นใบหน้าที่ค่อยๆ ซีดเผือดของนาง เมื่อดวงตากวาดผ่านตัวอักษรบรรทัดสุดท้าย ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าครอบงำบรรยากาศ ราชโองการมิได้มีเพียงคำสั่งออกศึก แต่เป็นการ 'เรียกตัว' ฮูหยินเอกให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวภายในสามวัน มิฉะนั้นถือว่ามีความผิดฐานขัดพระราชโองการ "ดูเหมือนว่า... หมากกระดานนี้จะไม่ได้จบเพียงแค่เรื่องของอนุซูแล้วสินะท่านพี่" ไป๋ลี่หลินหันไปสบตากับมู่หรงจวิ้น ซึ่งในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงเข้ามายังจวนอย่างรวดเร็วก็ดังขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งว่ามีทูตจากวังหลวงมาถึงเพื่อรอคำตอบ การกวาดล้างหนอนบ่อนไส้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำ และดูเหมือนว่าฮ่องเต้จะวางกับดักที่ยากจะเลี่ยงไว้รอพวกเขาทั้งสองคนแล้ว ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมาด้วยกันเสมอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ พงศาวดารมีชีวิต