ภาพจำลองสถานการณ์

กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของห้องชันสูตรยามวิกาล ไม่เคยทำให้กวินรู้สึกโดดเดี่ยวเท่าคืนนี้ บนโต๊ะสเตนเลสเย็นเฉียบ ร่างของเขาเอง—หรืออย่างน้อยก็โครงร่างที่ถูกเซ็ตอัพขึ้นมาตามมุมองศาของบาดแผล—กำลังนอนทอดร่างอยู่ใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลน มันคือการจำลองการตายแบบ *Reenactment* ที่ไร้ซึ่งลมหายใจ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความจริงอันแสนอัปลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ "คุณแน่ใจนะว่ากระดูกซี่โครงซ้ายท่อนที่สี่จะหักในมุมนี้จริง ๆ?" เสียงของรินดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอไม่ได้สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มเช่นเคย เผยให้เห็นรอยสักรูปงู Ouroboros พันรอบข้อมือขวาที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้น สายตาคมกริบของอดีตนักสืบจ้องมองร่างของกวินที่นอนพาดอยู่กับขอบอ่างระบายน้ำจำลอง ท่าทางนั้นบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ราวกับตุ๊กตาหักข้อต่อที่ถูกจัดวางโดยช่างฝีมือผู้เลือดเย็น กวินลุกขึ้นยืนจากพื้น ปัดเศษฝุ่นจำลองที่เขาจงใจโปรยไว้บนไหล่ แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟจนมองไม่เห็นแววตา "ถ้าองศาการแทงไม่ได้มาจากมุมสิบหองศาอย่างที่รายงานฉบับแรกระบุ... ร่างกายนี้ก็ไม่มีทางล้มลงไปในทิศทางนั้น" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรียบ ทว่าเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า "ฆาตกรไม่ได้แค่สังหารครับริน แต่มันกำลังเขียนบทละคร และเรากำลังยืนอยู่ในฉากที่มันจัดฉากไว้ล่วงหน้า" รินเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เธอทอดสายตามองรอยช้ำบนผิวหนังเทียมที่กวินจงใจทำขึ้นเพื่อทดสอบทฤษฎี "บางที... อาจารย์ของคุณอาจจะไม่ได้แค่ฝากความคิดถึงมาให้หรอกนะกวิน" รินกระซิบ น้ำเสียงของเธอกดต่ำลงจนน่าขนลุก "แต่เขากำลังเตือนว่าคุณกำลังเล่นอยู่กับไฟที่ตัวเองไม่มีวันดับมันได้" คำพูดนั้นสะท้อนก้องในห้องชันสูตรที่เงียบงัด *'อาจารย์ฝากความคิดถึงมาให้... ลูกศิษย์คนโปรด'* ประโยคสั้นๆ จากปากของฆาตกรหรือผู้ส่งสารคนนั้น ยังคงติดอยู่ในห้วงความคิดของกวินราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจาง อาจารย์... ชายผู้สอนให้เขารู้จักการใช้มีดผ่าตัดและตรรกะแห่งความตาย แต่กลับเป็นคนเดียวกันที่กวินเคยสงสัยมาตลอดว่า อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อห้าปีก่อน ซึ่งทำลายครอบครัวของเขาจนพินาศ "ตรรกะไม่เคยโกหกใครครับริน" กวินหันไปหยิบมีดผ่าตัดสแตนเลสขึ้นมาถือไว้ในมือ หมุนมันด้วยความชำนาญจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ "ต่อให้บทละครจะแนบเนียนแค่ไหน แต่ร่องรอยของแรงโน้มถ่วงและชีวกลศาสตร์ (Biomechanics) ก็ไม่อาจโกหกได้ การตายครั้งนี้... มีตัวแปรที่สาม" "ตัวแปรที่สาม?" รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สัญชาตญาณนักล่าในตัวเริ่มตื่นตัว "คุณหมายความว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องนั้นด้วยในคืนเกิดเหตุงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่คนอื่น..." กวินก้าวเข้าไปใกล้ริน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นกาแฟดำผสมกับความตึงเครียดลอยอบอวลในอากาศ "แต่เป็นคนที่รู้ว่าผมกำลังหาอะไรอยู่ และจงใจทิ้งหลักฐานชิ้นนี้ไว้เพื่อให้ผมเดินตามเกม" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องทำความเย็นศพที่ทำงานอยู่มุมห้อง รินจ้องมองนัยน์ตาของกวิน เธอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่เพื่อประเมินความเสี่ยง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม "ถ้ามันคือเกม... เราก็ต้องเปลี่ยนกระดาน" รินหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทที่พาดไว้บนเก้าอี้ โยนมันลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังปึก "นี่คือแฟ้มประวัติของเหยื่อรายแรกเมื่อห้าปีก่อน... คดีที่คุณเคยทำพลาดไป" กวินชะงัก นิ้วที่ถือมีดผ่าตัดหยุดนิ่งทันที สายตาคมกอดกุมอยู่ที่ซองเอกสารนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยจังหวะที่เขาไม่ได้รู้สึกมานานนับปี ความผิดพลาดในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองตำรานิติเวชกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งต่อหน้าต่อตา เขายื่นมือไปเปิดซองเอกสารช้าๆ หยิบภาพถ่ายใบลับที่ถูกเก็บเป็นความลับสุดยอดออกมา ภาพของศพรายแรกที่มีรอยกรีดรูปสัญลักษณ์ประหลาดบนหน้าอก... สัญลักษณ์เดียวกับที่พบในคดีปัจจุบัน ทว่า ทันทีที่สายตาของกวินกวาดมองไปที่มุมล่างขวาของภาพถ่าย กลิ่นอับของห้องชันสูตรก็ราวกับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย รอยนิ้วมือ... รอยนิ้วมือที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ซึ่งไม่เคยปรากฏอยู่ในสำนวนคดีของตำรวจเมื่อห้าปีก่อน กลับถูกประทับไว้อย่างชัดเจนบนมุมกระดาษภาพถ่าย และมันไม่ใช่รอยนิ้วมือของใครอื่น... แต่มันคือลายนิ้วมือของกวินเอง ก่อนที่กวินจะได้เอ่ยปากพูดอะไร แสงไฟนีออนเหนือศีรษะก็เกิดอาการกระพริบถี่ๆ สองครั้ง แล้วดับวูบลงพร้อมกันทั้งห้อง ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวเหลือเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่ง ที่กำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าจากทางประทางเดินมืดสนิทด้านนอก... *กริ๊ก... กริ๊ก...* เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างหูของกวินในความมืด "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกศิษย์คนโปรด" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดนี้ไปด้วยกันครับ - พยานปากเอก