ร่องรอยในที่เกิดเหตุ

กลิ่นสนิมเหล็กและฟอร์มาลีนเข้มข้นขึ้นในความมืด คล้ายมันถูกขับออกมาจากรูขุมขนของอากาศยามที่แสงไฟดับวูบ กวินไม่ขยับเขยื้อน ร่างในชุดกาวน์สีขาวของแพทย์นิติเวชยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัด มือข้างหนึ่งสวมถุงมือยางเปื้อนเลือดจางๆ นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะสัมผัสอยู่บนขอบถาดสเตนเลส เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หลังประตูกระจกฝ้านั้นไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้เขา มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่สะท้อนก้องในโสตประสาท เงาสูงโปร่งทาบทับลงบนกระจกฝ้า แสงไฟฉุกเฉินสีแดงเรื่อที่มุมห้องเริ่มทำงานสาดส่องบรรยากาศให้กลายเป็นสีเลือดจางๆ "คุณมาช้าไปสามนาที ริน" กวินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเขาเรียบสนิท ไร้ซึ่งความประหลาดใจ ราวกับคาดการณ์การมาถึงนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว "หรือว่าระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันนิติเวชแห่งนี้ มันง่ายดายเกินไปสำหรับอดีตสารวัตรสืบสวนผู้ถูกเนรเทศ" ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างของหญิงสาวในเสื้อแจ็กเกตหนังสีเข้มก้าวเข้ามา เธอยังคงไว้ซึ่งกลิ่นอายอันตรายและสายตาดุดั่งเหยื่อล่าเนื้อที่กวาดมองไปทั่วห้องผ่าตัดในเสี้ยววินาที รินไม่ได้ตอบคำถามทันที สายตาของเธอหยุดนิ่งอยู่ที่ศพไร้ญาติบนโต๊ะผ่าตัด ก่อนจะเบนกลับมาสบตากับแพทย์นิติเวชผู้เยือกเย็น "ความปลอดภัยที่นี่ไม่ได้หละหลวมหรอกคุณกวิน..." รินป้องปากเล็กน้อยราวกับจะซ่อนรอยยิ้มหยัน "แต่ระบบมันถูกออกแบบมาเพื่อกันคนนอก ไม่ใช่คนที่รู้วิธีปิดเบรกเกอร์ไฟหลักจากตู้ควบคุมชั้นใต้ดินต่างหากล่ะคะ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดจาขวานผ่าซากไปหน่อย" เธอยิ้มมุมปากเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดเพี้ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ "หมายถึง... สำหรับคนที่รู้จุดอ่อนของตึกนี้ดีต่างหากล่ะครับ" กวินหรี่ตาลงเล็กน้อย สังเกตเห็นรอยเปื้อนดินชื้นที่รองเท้าบู๊ตของเธอ "คุณไปเหยียบที่ไหนมา ดินแถวนี้ไม่ใช่ดินในเมือง... มันคือดินจากเขตอนุรักษ์ริมแม่น้ำทิศเหนือ จุดที่พบศพแรกของคดีนี้เมื่อสามวันก่อน" "ตาไวสมเป็นหมอผ่าศพ" รินเดินลัดเลาะผ่านโต๊ะเครื่องมือแพทย์โดยไม่รักษาระยะห่าง เธอหยุดยืนห่างจากกวินเพียงแค่เอื้อมมือ "แต่คุณตาไวกว่าในเรื่องศพ... กลับมองข้ามรอยนิ้วมือที่จงใจลบเลือนบนด้ามมีดผ่าตัดเล่มนั้นไปเสียได้นะ" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที กวินขยับตัวเล็กน้อย แววตาหลังกรอบแว่นโลหะฉายแววคมกริบขึ้นมาวูบหนึ่ง "คุณกำลังหมายถึงอะไร ริน" "หมายความว่าศพที่คุณกำลังผ่าอยู่นี่... ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุจากการทำงานในไซด์งานก่อสร้างอย่างที่รายงานชันสูตรเบื้องต้นระบุไว้หรอกครับ" รินก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นฝนปะปนกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเธอ "รอยแผลฉีกขาดรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ซี่โครงซ้ายนั่น มันคือร่องรอยเอกลักษณ์ของ 'มีดพับสเตนเลส' ที่ตำรวจท้องเคยยึดไว้เป็นของกลางในคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีที่แล้ว... คดีที่คุณเป็นคนเซ็นชื่อรับรองผลชันสูตรว่าเป็นการ 'ฆ่าตัวตาย' ไงล่ะครับคุณหมอ" คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่ถูกแทงทะลุผ่านความเงียบ ตรงเข้าปัก1กลางความทรงจำสีเทาที่กวินพยายามฝังกลบมันมาตลอดห้าปี ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะ กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก แต่สีหน้าโดยรวมยังคงความนิ่งสนิทเอาไว้ได้อย่างน่าทึ่ง "คุณกำลังเล่นเกมอะไร ริน" กวินกดเสียงต่ำลง คุกكามด้วยรัศมีทางจิตวิทยาที่กดดันไม่แพ้กัน "การที่คุณบุกรุกเข้ามาในห้องผ่าตัดยามวิกาล เพื่อรื้อฟื้นคดีที่ศาลตัดสินเด็ดขาดไปแล้ว มันไม่ได้ทำให้คุณดูเป็นฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรม... แต่มันทำให้คุณดูเหมือนฆาตกรที่กำลังกลับมาเช็คผลงานเก่าของตัวเองมากกว่า" รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความระแวง เธอยื่นมือไปหยิบแฟ้มประวัติการรักษาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ขึ้นมาเปิดผ่านๆ โดยไม่ขออนุญาต "ถ้าฉันเป็นฆาตกร ป่านนี้คุณคงไม่ต้องมานั่งสืบหาความจริงจากศพไร้ญาติพวกนี้หรอกครับคุณกวิน... เราสองคนต่างก็รู้ดีว่า ระบบกฎหมายมันเน่าเฟะแค่ไหน คนมีอำนาจสั่งให้เราปิดตาข้างหนึ่งได้เสมอ แต่ปัญหาก็คือ... ในตอนนี้ ศพที่อยู่ตรงหน้าคุณ เขากลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาทางพยานหลักฐาน" รินวางแฟ้มกระแทกกับโต๊ะเสียงดังสนั่น เผยให้เห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกสอดไว้ข้างใน มันคือภาพถ่ายโพลารอยด์เก่าๆ ที่ขอบภาพเริ่มเหลืองซีด เป็นภาพของรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวบนข้อมือของบุคคลปริศนาคนหนึ่ง พร้อมกับลายมือชื่อย่อที่กวินคุ้นตาเสียยิ่งกว่าเงาตัวเอง "นี่คือหลักฐานชิ้นใหม่ที่ฉันเพิ่งไป 'งפת' ออกมาจากห้องเก็บของของสถานีตำรวจเก่าที่ถูกไฟไหม้เมื่อวานนี้" รินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกวิน "และที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ... ลายมือชื่อย่อสลักหลังภาพนี้ เป็นของอัยการสูงสุดคนปัจจุบัน ผู้ชายคนที่กำลังจะเซ็นอนุมัติงบประมาณสร้างสถาบันนิติเวชแห่งใหม่ที่คุณนั่งบริหารอยู่ตอนนี้" กวินก้มลงมองภาพถ่ายในความสลัวของแสงไฟฉุกเฉิน หัวใจในอกเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากความควบคุม ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงวิทยุสื่อสารฉุกเฉินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาก็ส่งเสียง "ซ่า..." ยาวนาน ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นมาจากคลื่นความถี่รบกวน *"ถึงแพทย์เวร... ตรวจสอบกล้องวงจรปิดด่วน... มีแขกอีกคนกำลังเดินขึ้นลิฟต์มาชั้นสาม... และเขาไม่ได้มามือเปล่า"* รินหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าทันที สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นใจของเธอแปรเปลี่ยนเป็นความระแวงถึงขีดสุด เธอดึงปืนพกสั้นออกจากซองใต้รักแร้ขึ้นมาขึ้นลำกล้องอย่างรวดเร็ว เสียงเหล็กกระทบกันก้องกังวานในความเงียบ กวินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันเฉียบคมกลับคืนมา เขามองหน้าคู่สนทนาที่มีอุดมการณ์ขัดแย้งแต่กลับต้องมาติดอยู่ในเรือลำเดียวกันในยามวิกาลนี้ "ดูเหมือนว่า... เราจะต้อนรับแขกไม่เชิญพร้อมกันสองคนเสียแล้วสิครับ" กวินพูดเบาๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบมีดผ่าตัดเล่มใหม่ขึ้นมาถือไว้มั่น และในวินาทีนั้นเอง เสียงประตูกระจกด้านนอกก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำทมิฬที่พุ่งทะลวงเข้ามาในความมืด! --- ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดของความจริงร่วมกันนะครับ