เมื่อแมวกับหมาต้องมาทำโปรเจกต์ด้วยกัน

“ถ้าคุณจะวางแปลนห้องนั่งเล่นแบบนี้ ผมแนะนำให้ไปเปิดร้านขายของชำเถอะครับ พื้นที่ใช้สอยมีไว้สำหรับคนอยู่ ไม่ใช่สำหรับวางขยะประดับโชว์” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาและถากถางดังขึ้นกลางห้องประชุมที่เงียบกริบ ธันวาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘ปัง’ จนคนทั้งห้องสะดุ้ง เขานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางที่แสดงออกชัดเจนว่ากำลังหงุดหงิดกับสิ่งที่เห็นบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ พริมโรสที่ยืนถือรีโมทคอนโทรลอยู่หน้าห้องนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับสถาปนิกหนุ่มด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความร้ายกาจ เธอไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใคร โดยเฉพาะผู้ชายประเภทที่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลแบบธันวา “ขยะเหรอคะคุณธันวา?” พริมโรสทวนคำพลางก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาใกล้โต๊ะประธาน “ฉันเรียกว่า ‘อารมณ์ของพื้นที่’ แต่ก็นะ... สำหรับคนที่สมองมีแต่เส้นสายเรขาคณิตแข็งๆ แบบคุณ การเข้าใจงานศิลปะที่ผสมผสานความรู้สึกน่ะ มันคงเป็นเรื่องที่ยากเกินความสามารถไปหน่อย” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบจะหยุดหายใจ เหล่าวิศวกรและทีมงานต่างก้มหน้าก้มตา มองไม่เห็นแม้แต่ความกล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนทั้งคู่ที่กำลังทำสงครามเย็นกันอยู่ ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัว ความกดดันจากตัวเขาส่งผ่านทางสายตาที่คมกริบดุจใบมีดโกน “ผมไม่ได้ต้องการ ‘อารมณ์’ ของคุณ ผมต้องการ ‘ฟังก์ชัน’ ที่ใช้งานได้จริง โครงการนี้คือคอนโดระดับซูเปอร์ลักชูรี ไม่ใช่คาเฟ่เปิดใหม่ในซอยเปลี่ยวที่เน้นแค่ความสวยของพร็อพตกแต่ง” “งั้นคุณก็น่าจะไปจ้างหุ่นยนต์มาวาดแปลนแทนคนนะคะ จะได้ตอบโจทย์ความเนี้ยบเย็นชาแบบไร้หัวใจของคุณได้ตรงจุดที่สุด” พริมโรสยักไหล่พลางจ้องตากลับไม่หลบ “คนส่วนใหญ่เขาซื้อห้องเพื่อความสุข ไม่ใช่ซื้อกรงเหล็กที่มีเฟอร์นิเจอร์วางตามหลักคณิตศาสตร์เป๊ะๆ แบบที่คุณทำอยู่หรอกค่ะ” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาก้าวเข้ามาจนชิดเสียจนพริมโรสรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดแบบมัสก์ที่เข้มข้นและทรงพลัง กลิ่นที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ “งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะครับว่า ระหว่าง ‘ความรู้สึก’ ของคุณ กับ ‘ความสมบูรณ์แบบ’ ของผม สิ่งไหนจะทำให้ลูกค้าตัดสินใจเซ็นสัญญาได้ไวกว่ากัน” เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ “หรือว่าคุณกลัว?” “คำว่ากลัวไม่มีในพจนานุกรมของฉันค่ะ” พริมโรสเชิดคางขึ้น ท้าทาย “เพียงแต่หวังว่าคุณจะรับมือได้ตอนที่เห็นยอดขายของฝั่งฉันทะลุเป้าจนคุณต้องนั่งจิบน้ำใบบัวบกแก้ช้ำใจนะ” ธันวานิ่งไป สายตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด ตั้งแต่ดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความมั่นใจ จนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งตอกกลับเขาอย่างเจ็บแสบ ความเงียบงันเริ่มเปลี่ยนผ่านจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตึงเครียดในรูปแบบอื่นที่อธิบายยากขึ้น “คุณคิดว่าตัวเองแน่มากสินะ พริมโรส” เสียงของเขาเบาลงจนกลายเป็นกระซิบที่ฟังดูอันตราย “ก็ไม่ได้คิดว่าแน่หรอกค่ะ... แค่รู้ว่าตัวเองมีดีกว่าคนปากเสียอย่างคุณก็พอ” ธันวาขยับตัวจะพูดต่อ ทว่าเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรจนน่าหมั่นไส้ กวิน... อดีตรุ่นพี่ที่คอยวนเวียนในชีวิตของพริมโรส และเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่ธันวาเกลียดขี้หน้าเข้าไส้ “อ้าว... ดูเหมือนจะประชุมกันเครียดเลยนะ” กวินเดินเข้ามาหาพริมโรสโดยไม่สนใจสายตาปานจะกินเลือดของธันวา “พริมครับ พอดีผมเอาไอเดียโครงการใหม่มาให้ดู สนใจจะคุยกันหลังจบงานนี้ไหม?” ธันวามองภาพนั้นด้วยนัยน์ตาที่วาวโรจน์ขึ้น เขาไม่ได้ขยับตัวออกห่างจากพริมโรส แต่กลับก้าวเข้าไปอีกก้าวหนึ่งจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งของเขายกขึ้นยันกับโต๊ะกักขังเธอไว้ในวงแขนทันที พริมโรสตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ส่วนกวินหยุดชะงัก สีหน้าเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความไม่พอใจอย่างชัดเจน ธันวาหันไปมองกวินด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุก “ขอโทษทีนะกวิน วันนี้พริมโรสไม่ว่าง... เพราะเรามีงานด่วนที่ต้องเคลียร์กันยาวจนถึงค่ำ” เขาก้มหน้าลงมากระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่กำลังตัวแข็งทื่อ “หวังว่าคุณคงไม่รังเกียจที่จะต้องทำงานล่วงเวลากับคน ‘ปากเสีย’ อย่างผมแค่สองคนนะครับ... พริมโรส” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเรื่องราวนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ