ปฏิบัติการตามจีบของนายซึน

"กาแฟแก้วนี้... สำหรับคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านค่ะ" เสียงใสๆ พร้อมกับแก้วกระดาษสีคราฟต์ที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานของเตชินท์อย่างแรงจนของเหลวข้างในกระฉิด รสาสะบัดหน้าพรืดอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตากลมโตตวัดมองวิศวกรหนุ่มเพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้าลอยชายราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทั้งที่เมื่อคืนวาน... เขานี่แหละคือตัวการสำคัญที่ทำให้เธอเกือบเอาหน้ามุดลงไปในกองแปลนสถาปัตยกรรม เตชินท์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบพลางปรายตามองเพื่อนสาวที่วันนี้แต่งตัวจัดเต็มด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวโอเวอร์ไซส์กับกางเกงสแลคเข้ารูป ทว่าสิ่งที่สะดุดตาสุดๆ กลับไม่ใช่รสนิยมการแต่งตัว แต่เป็นรอยคล้ำจางๆ ใต้ดวงตาที่ฟ้องชัดว่าเจ้าตัวไม่ได้นอนทั้งคืน "ไม่ได้ยุ่งสักหน่อย เขาเรียกว่า 'ส่งเสริมความก้าวหน้าในความสัมพันธ์' ต่างหาก ยัยรสา เธอจะใจร้ายกับสถาปนิกหน้าตายคนนั้นไปถึงไหน กรันต์เขาก็อุตส่าห์..." "หยุด!" รسا ยกมือขึ้นห้ามปรามเป็นเชิงสกัดกั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสมองดันทรยศหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนเย็น—ดวงตาสีเข้มคมกริบที่มองตรงมา น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหู และฝ่ามืออุ่นจัดที่กอบกุมมือเธอไว้ท่ามกลางสายตาของคนทั้งไซต์งาน มันไม่ใช่ความฝัน... และนั่นแหละคือปัญหาใหญ่ที่สุด ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทในมือถือดังขึ้น รสาหยิบขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด คิดว่าคงเป็นข้อความตามงานจากผู้รับเหมา แต่ปรากฏว่าเป็นชื่อของ 'สถาปนิกหน้าตาย' ที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวเธอเมื่อกี้ *[Grant.K]: ประชุมสิบโมง เอกสารวัสดุที่ให้แก้เมื่อคืน... เสร็จหรือยัง* รสาเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อความสะใจ *[Rasa_D]: ยังค่ะ มือมันเจ็บ เขียนหนังสือไม่ค่อยถนัด* *[Grant.K]: เจ็บตรงไหน ให้ผมไปเป่าให้ไหม* ให้ตายเถอะ! นี่คือประโยคจากปากผู้ชายซึนเดะที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไร้มนุษยสัมพันธ์อย่างนั้นหรือ รสาสำลักน้ำลายตัวเองจนไอโขลก เตชินท์ที่นั่งมองอยู่ถึงกับหลุดขำพรืดออกมาเสียงดังลั่น "อุ๊ยตาย! คุณกรันต์สุดเนี๊ยบกลายร่างเป็นนายคลั่งรักตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เบาได้เบาเถอะพ่อคุณ คนทั้งออฟฟิศเขาจะอกแตกตายกันหมดแล้ว!" เตชินท์แกล้งแซاเสียงดังตั้งใจให้ทะลุออกไปนอกห้องทำงานกระจกใส และราวกับความซวยมีหู... ทันทีที่เตชินท์พูดจบ ประชุมกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติของกรันต์ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นบุคลิกนิ่งขรึมอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณห็ภูมิลดลงทันที ทุกสายตาของพนักงานในแผนกที่แอบมองอยู่ต่างเงียบกริบราวกับนัดกันไว้ กรันต์ไม่ได้สนใจสายตาใคร เขากวาดสายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่รสา ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะทำงาน "เอกสารล่ะ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบๆ แต่แววตาพราวระยับที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นสายตากลับฟ้องชัดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับงานขนาดนั้น รสาเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงความมั่นใจของตัวเองกลับมา เธอยื่นแฟ้มเอกสารออกไปข้างหน้า "นี่ค่ะ! เช็คดูเอาเองเลยว่ามีตรงไหนไม่พอใจอีกไหม ฉันแก้จนตาแฉะเป็นแพนด้าแล้วเนี่ย" กรันต์รับแฟ้มมาถือไว้ แต่แทนที่จะเปิดดู เขาพิศมองใบหน้าเนียนใสที่ดูอิดโรยเล็กน้อยนั้นด้วยสายตาที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด—อ่อนโยนเสียจนคนมองรู้สึกใจสั่นไหวอย่างไม่มีเหตุผล "แพนด้าก็สวยดี... ผมไม่ถือ" "กรันต์!" รสาแทบกรี๊ดออกมาตรงนั้น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนลามไปถึงใบหู เธอไม่เคยรับมือกับโหมด 'รุกฆาต' แบบนี้ของเขาได้เลยสักครั้ง ปกติเขาต้องทำหน้าบึ้งตึงแล้วตำหนิเรื่องดีไซน์สิ ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นเสือยิ้มที่น่ากลัวต่อหัวใจแบบนี้ไปได้ เสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนร่วมงานดังเซ็งแซ่รอบทิศทาง เตชินท์แกล้งทำเป็นเป่าปากหวี๊ดวิ้วเบาๆ อย่างหมั่นไส้ กรันต์ปรายตาไปมองเพื่อนสนิทตัวดีแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหากลุ่มเป้าหมายที่ตอนนี้กำลังนั่งเม้มปากแน่นด้วยความเขินอาย "เที่ยงนี้... ไปทานข้าวด้วยกัน" กรันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ผมจองร้านอาหารไทยริมน้ำไว้แล้ว" "ใครจะไปกับคุณคะ งานฉันยัง..." "ถ้าไม่อยากไปในฐานะเพื่อนร่วมงาน..." กรันต์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้ฝ่ามือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนรสาต้องกลั้นหายใจ "จะไปในฐานะ... แฟนเก่าที่กำลังจะกลับมาคบกันใหม่ก็ได้นะ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ทุกคนในออฟฟิศต่างหยุดหายใจ รสาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองรัวอยู่ในอก คำพูดหน้าตายแต่ความหมายทะลุทะลวงนั้นทำเอาเธอเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกเลยทีเดียว ไอ้ผู้ชายคนนี้นี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้า! รสาอ้าปากจะเอ่ยปฏิเสธเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของมัณฑนากรสาวปากแซ่บ แต่ทว่า... ก่อนที่เสียงหวานจะทันได้หลุดออกจากริมฝีปาก ประตูออฟฟิศโซนด้านหน้าก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "รสา! อยู่ที่นี่ใช่ไหม... ผมกลับมาหาคุณแล้ว" สิ้นเสียงทุ้มคุ้นหูนั้น กรันต์ที่กำลังโน้มตัวอยู่ถึงกับชะงัก เขายืดตัวตรงช้าๆ แววตาพราวระยับเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบในเสี้ยววินาที รสาหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญ—แฟนเก่าที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในอดีตกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ตรงนั้น กรันต์หันไปมองหน้าอดีตแฟนหนุ่มของรสาแวบหนึ่ง ก่อนจะเหลือบกลับมามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งตัวสั่นระริก ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "ดูท่าทาง... มื้อเที่ยงวันนี้ของเรา คงต้องมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะด้วยสินะครับ" *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปกับความคลั่งรักของนายซึนด้วยกันนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์*