เผชิญหน้ากับศัตรูเก่า

คมมีดเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของ ‘หลี่มู่เหยียน’ ถูกบีบไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ทว่าใบหน้าของนางกลับเรียบเฉยดุจผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้เงาสะท้อน “ฝ่าบาท... หม่อมฉันกลับมาทวงบัลลังก์ที่ควรจะเป็นของหม่อมฉันคืนแล้วเพคะ” ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานกฤษณาที่ดูจะฉุนกึกกว่าปกติ จักรพรรดิอี้หลงชะงักไปชั่วครู่ พระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่ลง ทอดมองสตรีตรงหน้าที่เคยเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานอำนาจ ทว่าบัดนี้ แววตาของนางกลับมีความลึกลับที่แม้แต่พระองค์ยังยากจะหยั่งถึง “ทวงคืน?” อี้หลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาททว่าเต็มไปด้วยอำนาจมืด พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจรินรดกัน “เจ้ามีสิ่งใดมาต่อรองกับจักรพรรดิผู้ครอบครองแผ่นดินนี้ มู่เหยียน... หรือเจ้าคิดว่าหยาดน้ำตาและเรือนร่างที่ข้าเคยปรนเปรอจะเพียงพอให้เจ้าสถาปนาตนเป็นเจ้าเหนือหัว?” มู่เหยียนไม่ถอยหลัง แต่นางกลับก้าวเข้าไปหาจนแผ่นอกของนางแนบชิดกับอกกว้างของบุรุษผู้เป็นศัตรูหัวใจ กลิ่นกายของอี้หลงที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นเหล้าชั้นดีและเหงื่อจางๆ ก่อให้เกิดความวาบหวามที่นางพยายามสะกดไว้เบื้องลึก “บัลลังก์นั้นไม่ได้มีไว้ให้คนทรยศนั่งอยู่บนหรอกเพคะ แต่มันมีไว้ให้คนที่กล้า... จะกระชากหัวใจของคนที่หมิ่นเกียรติของหม่อมฉันลงมาวางแทบเท้าต่างหาก” มือเรียวบางของมู่เหยียนเลื่อนขึ้นไปสัมผัสแผงอกของอี้หลงอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วแตะที่รอยแผลเป็นกลางอกที่นางเป็นคนฝากไว้ในคืนแห่งความแค้นครั้งก่อน อี้หลงคว้าข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกร้าว แต่เขากลับเลือกที่จะตรึงนางไว้ด้วยสัมผัสที่ร้อนแรงและอันตราย “เจ้าช่างกล้าหาญนัก” อี้หลงกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างดุดัน รสสัมผัสที่ทั้งขมปร่าและเร่าร้อนราวกับจะเผาผลาญทุกความแค้นให้กลายเป็นเถ้าถ่าน มือใหญ่ของจักรพรรดิกระชากสาบเสื้อของนางออกอย่างไร้ปรานี เผยให้เห็นผิวพรรณขาวจัดที่สั่นระริกอยู่ใต้ชุดผ้าไหมเนื้อบาง ในยามที่อี้หลงช้อนตัวนางขึ้นและวางลงบนแท่นบรรทมทองคำ มู่เหยียนไม่ได้ขัดขืน นางปล่อยให้ความกระหายของเขาเข้าครอบงำ ราวกับเป็นเหยื่อที่ยินยอมให้ราชสีห์ขย้ำ ทว่าในหัวของนางกลับมีเพียงภาพของมารดาที่ต้องจบชีวิตลงด้วยเล่ห์กลของบุรุษผู้นี้ เสียงผ้าไหมฉีกขาดเบาๆ ดังก้องไปทั่วห้อง ความเย็นของอากาศในวังหลวงปะทะเข้ากับผิวที่เปลือยเปล่า อี้หลงกดทับร่างของนางลงไป สัมผัสที่เขามอบให้ไม่ใช่ความรัก แต่คือการตอกย้ำอำนาจ ทุกจังหวะที่เขาสอดประสานกายเข้ามา ราวกับเป็นการประกาศก้องว่านางคือทรัพย์สินที่เขาไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ “จำเอาไว้ให้ดี มู่เหยียน” เขาคำรามเบาๆ ข้างใบหู จังหวะรักของเขาทั้งหนักหน่วงและเร่าร้อนรุนแรง ราวกับพายุที่โถมเข้าใส่ชายฝั่ง มู่เหยียนแหงนคอระหงขึ้น เสียงครางหวานกระเส่าของนางผสมผสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ของจักรพรรดิ ร่างกายของนางบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่เขามอบให้ แต่นัยน์ตาของนางกลับจ้องมองไปที่เพดานทองคำอย่างว่างเปล่า ความสุขสมทางกายที่รุนแรงจนแทบขาดใจทำให้สติของนางพร่าเลือนไปชั่วขณะ หยดเหงื่อซึมตามไรผม ทั้งสองจมดิ่งสู่ห้วงแห่งราคะที่ไม่มีจุดสิ้นสุด อี้หลงปรนเปรอทุกสัมผัสราวกับจะกลืนกินนางให้หายไปทั้งตัว แต่นั่นคือความประมาทที่นางรอคอย เมื่ออารมณ์พุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ร่างกายของอี้หลงกระตุกเกร็งและผ่อนคลายลงชั่วครู่ นี่คือวินาทีทองของนักล่า มู่เหยียนที่แสร้งทำเป็นอ่อนระทวยใช้แรงเฮือกสุดท้าย คว้าปิ่นปักผมทองคำที่ซ่อนอยู่ในมวยผม แล้วกดมันเข้าที่จุดชีพจรต้นคอของจักรพรรดิที่กำลังเผลอไผล อี้หลงชะงัก แววตาที่เคยพร่ามัวด้วยราคะกลับมาคมกริบและเย็นเยียบในเสี้ยววินาที “เจ้า... กล้าหรือ” เขาเค้นเสียง “หม่อมฉันไม่ได้มาทวงบัลลังก์เพคะ...” มู่เหยียนกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงของนางแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว “แต่หม่อมฉันมาเพื่อส่งท่านไปชดใช้กรรมในปรโลกต่างหาก” ทว่าก่อนที่ปลายปิ่นจะจมลึกไปกว่านั้น ประตูห้องบรรทมก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาพระองค์นับสิบที่กรูเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้มู่เหยียนต้องชะงักไปไม่ใช่ทหารเหล่านั้น หากแต่เป็นสตรีร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทที่เดินตามหลังกองทหารเข้ามา นางผู้นั้นคลี่พัดในมือออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มู่เหยียนจำได้ขึ้นใจ... ใบหน้าที่ควรจะฝังอยู่ในหลุมศพเมื่อสิบปีก่อน “น้องสาวที่รัก... ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ว่าบัลลังก์นี้น่ะ มันเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว” สตรีผู้นั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจของมู่เหยียน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความแค้นและราคะไปกับมิคายามวิกาลนะคะ