หมากเกมแรกที่เริ่มด้วยกลิ่นกาย

“หากเจ้าคิดจะมาเพื่อเป็นสนมที่มีเกียรติยศเพียงในนาม ก็จงถอยกลับไปเสียตั้งแต่วินาทีนี้ เพราะสตรีในห้องหับของเปิ่นกง... ไม่มีผู้ใดที่ปราศจากรอยมลทินบนผิวกาย” เสียงห้าวทุ้มต่ำของขันทีอาวุโสแห่งกรมวังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกักตัว เสียงฝีเท้าของนางย่างกรายเข้าไปในจุดที่ไฟสลัวส่องถึง หลี่มู่เหยียนไม่ได้สะทกสะท้านกับถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น ดวงตารูปเมล็ดซิ่งของนางหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังผ้าแพรโปร่งบางที่ถูกโยนลงตรงหน้า ราวกับกำลังบอกใบ้ว่าในค่ำคืนนี้... สิ่งปกปิดร่างกายเหล่านั้นคืออุปสรรคที่ไร้ความหมาย “มลทินรึ? ท่านขันที... ท่านเข้าใจผิดไปถนัดนัก” มู่เหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก แต่ทว่ากลับแฝงด้วยความคมกริบดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในสำลี นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ชายชราผู้นั้น กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวที่อบอวลด้วยมวลไม้กฤษณาและกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจนผู้ที่อยู่รอบข้างต้องเผลอกลั้นหายใจ “ข้ามิได้มาที่นี่เพื่อเป็นหงส์ในกรงทองให้ผู้ใดประดับบารมี ข้ามาเพื่อเปลี่ยน ‘หมาก’ ที่ถูกทอดทิ้ง ให้กลายเป็น ‘คมมีด’ ที่ปาดคอผู้ที่คิดจะทำลายข้าต่างหาก” มือเรียวบางที่ปราศจากเครื่องประดับใดๆ เอื้อมหยิบอาภรณ์ผืนบางขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะปล่อยให้มันร่วงหล่นลงพื้นราวกับเป็นเพียงเศษผ้าเก่าๆ ในสายตาของนาง นี่คือหมากเกมแรกที่ครอบครัวผู้ให้กำเนิดส่งนางมาตาย แต่นางจะไม่ยอมเป็นเพียงเหยื่อสังเวยความใคร่ของจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดเพียงลำพัง หากจะต้องถูกย่ำยีด้วยราคะ นางจะเป็นผู้ชักจูงให้พระองค์ตกลงไปในขุมนรกที่นางขุดเตรียมไว้เอง ไม่กี่ชั่วยามต่อมา ณ ตำหนักจันทร์กระจ่าง บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานที่ปรุงขึ้นจากดอกไม้ราตรีที่ส่งผลให้จิตใจสั่นคลอน จักรพรรดิอี้หลงประทับอยู่บนตั่งไม้แกะสลักลวดลายมังกรพ่นไฟ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังสตรีที่ถูกห่อหุ้มด้วยแพรพรรณชั้นดีเพียงชิ้นเดียวที่เดินเข้ามาในห้องบรรทม พระองค์ทรงเหยียดยิ้มที่มุมปาก ท่าทีของจักรพรรดิผู้มีสนมมากมายรายล้อมมิได้มีความตื่นเต้น หากแต่มีความสมเพชในใจ “เจ้าคือของกำนัลชิ้นใหม่ที่ขุนนางชั่วช้านั่นส่งมางั้นรึ?” อี้หลงรับสั่งพลางจิบสุราหมักชั้นเลิศ กลิ่นอายความอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างกำยำทำให้บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก “ดูสิ... ผิวพรรณของเจ้าช่างขาวจัดจ้านยิ่งนัก แต่ในดวงตาของเจ้า... ข้ากลับเห็นเพียงความปรารถนาที่จะฆ่าแกงข้า” มู่เหยียนคุกเข่าลงเบื้องหน้าจักรพรรดิ นางไม่ได้เงยหน้าสบตา แต่กลับเอื้อมมือไปจับขอบจอกสุราในพระหัตถ์ของพระองค์เบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบจากปลายนิ้วนางทำให้อี้หลงชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นกายของนางที่หอมแปลกประหลาดกลับกลายเป็นอาวุธที่สะกดประสาทสัมผัสของมหาบุรุษผู้บ้ากามได้ชะงัดนัก “ฝ่าบาทเพคะ... ความแค้นและความใคร่ สำหรับสตรีที่ไม่มีวันพรุ่งนี้เช่นหม่อมฉัน มันคือสิ่งเดียวกัน” มู่เหยียนเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความยำเกรง แต่มันกลับฉายแววเร่าร้อนราวกับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “หากพระองค์ต้องการเพียงกามารมณ์ หม่อมฉันก็พร้อมจะปรนเปรอพระองค์จนลืมลมหายใจ แต่หากพระองค์ต้องการมากกว่านั้น... หม่อมฉันก็พร้อมจะเป็นคมดาบในเงาให้พระองค์เช่นกัน” อี้หลงวางจอกสุราลง มือหนากระชากร่างบางให้เข้ามาใกล้จนลมหายใจรินรดกัน พระองค์เชยคางนางขึ้น บีบให้ริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยนั้นรับรสสัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นสอดประสานด้วยจังหวะแห่งราคะที่กำลังพุ่งพล่านนั้นเอง ประตูบานเลื่อนห้องบรรทมกลับถูกผลักออกอย่างแรง! “ฝ่าบาท! หม่อมฉันเองเพคะ...” สตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีชาดที่ปักลวดลายหงส์หางสะบัดก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์นับสิบ มู่เหยียนเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมในวัยเยาว์ของนาง ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “ข้าไม่คิดเลยว่า ‘ของเล่น’ ที่ส่งเข้ามา จะเป็นคนทรยศที่ข้าตามล่ามานาน... หลี่มู่เหยียน เจ้าคิดว่าเจ้าหนีพ้นความตายไปได้งั้นรึ?” มู่เหยียนนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่อี้หลงเองก็คาดไม่ถึง ในวินาทีที่ความตายก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผย นางกลับเลือกที่จะหันไปกระซิบข้างหูของจักรพรรดิด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่หนักแน่น “ดูเหมือนหมากเกมนี้จะสนุกกว่าที่ฝ่าบาทคิดเสียอีก... พระองค์จะเลือกปกป้องของกำนัลที่รู้ความลับใต้ฝ่าพระบาท หรือจะสังหารทิ้งไปพร้อมกับศัตรูหัวใจของพระองค์กันล่ะเพคะ?” มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะหลงใหลไปกับเล่ห์กลของมู่เหยียนในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ