หมากกระดานแรก

กาน้ำชาเคลือบกระเบื้องลายครามส่งไอระเหยกรุ่น กลิ่นหอมของใบชาอวี้เฉียนชั้นเลิศลอยวนอยู่เบื้องหน้าอัครแม่ทัพเฟยหลง ทว่ารสสัมผัสในลำคอกลับฝาดเฝื่อนดั่งสนิมเหล็ก สายตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งทอดมองแผ่นกระดาษสาเนื้อดีที่ถูกวางทิ้งไว้อย่างไร้ร่องรอยของผู้ส่ง บนนั้นปรากฏลายมือหวัดที่คมปลาบและทรงพลัง ซึ่งบรรยายกลยุทธ์การปิดล้อมค่ายทหารของเผ่าเป่ยตุนได้อย่างแม่นยำราatกับตาเห็น จุดอ่อนสามจุดที่เขาเพิ่งค้นพบในยามดึก ถูกชี้เป้าไว้อย่างกระจ่างแจ้งโดยไม่ต้องเสียกำลังพลแม้แต่คนเดียว "ท่านแม่ทัพ..." เสียงทุ้มต่ำของรองแม่ทัพหลี่ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในกระโจมบัญชาการ "สายสืบรายงานว่า ไม่มีผู้ใดผ่านเข้ามาในเขตค่ายหลวงได้เลยแม้แต่เงา ทหารยามสามผลัดยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีใครเข้าใกล้ร้อยลี้ แต่มัน... แผ่นพับนี้กลับมาอยู่บนโต๊ะทำงานของท่านได้อย่างไร" เฟยหลงไม่ตอบคำถามนั้น ดวงเนตรสีนิลเข้มหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวลูบไล้ไปตามรอยพับของกระดาษสา แผ่นนี้มิได้เขียนด้วยหมึกธรรมดา หากแต่ผสมด้วยน้ำมันสนเจือกลิ่นจางๆ ของดอกเหมยป่า ซึ่งเป็นพฤกษาสัญลักษณ์ที่เติบโตเฉพาะแถบหุบเขาไท่หาง... แดนดินถิ่นเกิดของกุนซือหญิงผู้สาบสูญจากราชสำนักไปเมื่อสามปีก่อน ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากร่างของพยัคฆ์น้ำแข็ง ทว่าหัวใจกลับไหววูบด้วยคลื่นอารมณ์ที่ยากจะควบคุม "นางกำลังเล่นตลกอันใดกันแน่..." น้ำเสียงทุ้มต่ำรำพึงออกมาเบาหวิวราวกับจะพูดกับตนเอง "ส่งคนออกไปตรวจสอบเส้นทางม้าด่วนทิศอุดร หากพบร่องรอยของรถม้าติดตราสกุลหลิน... ให้นำตัวมาพบข้าทันที" "รับด้วยเกล้าครับ!" รองแม่ทัพหลี่ประสานมือคารวะด้วยความยำเกรง ก่อนจะถอยฉากออกไปอย่างเงียบเชียบ ในเวลาเดียวกัน ห่างจากค่ายหลวงออกไปหลายสิบลี้ ภายในศาลาร้างริมเส้นทางเดินทัพอันเหน็บหนาว หลินซูเหยานั่งนิ่งสงบบนเก้าอี้ไม้เก่าคร่ำคร่า นางอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีเทาเข้มพรางตัว ปิดบังใบหน้างดงามสะคราญโฉมด้วยหมวกผ้าตาข่ายสีดำตามธรรมเนียมสตรีชั้นสูงยามเดินทางไกล นิ้วเรียวบรรจงรินชาอุ่นลงในจอกดินเผาอย่างใจเย็น ท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระหน่ำจนชายผ้าปลิวไสว สาวใช้ข้างกายเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล "คุณหนูเจ้าคะ... เหตุใดท่านจึงต้องเสี่ยงนำแผนการศึกไปวางไว้ถึงในค่ายของท่านแม่ทัพเช่นนั้นเล่า หากทหารพวกนั้นจับได้ เกรงว่า..." "ไม่มีทางจับได้หรอก" ซูเหยาเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามั่นคงดั่งขุนเขา "อัครแม่ทัพเฟยหลงขึ้นชื่อเรื่องความระแวดระวัง แต่ในความระแวดระวังนั้น เขากำลังถูกความแค้นบังตา แผนการที่ข้าส่งไปไม่ใช่แค่การเอาชนะศึก แต่มันคือการขุดรากถอนโคนสายสัมพันธ์ที่องค์ชายสามจ้าวอี้แอบซ่อนไว้ในกองทัพ หากเขาฉลาดพอ ย่อมรู้ว่าใครคือหนอนกระเทือนบัลลังก์ตัวจริง" ซูเหยาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึน ลมหนาวพัดกรรโชกแรงราวกับพายุใหญ่กำลังจะมา นางรู้ดีว่าการก้าวเข้ามาในหมากกระดานนี้ เท่ากับการเอาชีวิตของตนเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย องค์ชายสามจ้าวอี้กำลังเร่งรัดอำนาจเพื่อขึ้นครองราชย์ ส่วนกองทัพของเฟยหลงคือเสาหลักสุดท้ายที่หากล้มลง แผ่นดินนี้ก็จะจมดิ่งสู่ทะเลเลือด ย้อนกลับมาที่กระโจมบัญชาการของเฟยหลง แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวับแวมสาดส่องเงาร่างสูงใหญ่ทอดทับบนผนังผ้าใบ เฟยหลงกำลังจ้องมองแผนการศึกในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกตัวอักษร ทุกท่วงท่าการตวัดพู่กัน ล้วนคุ้นเคยราวกับประทับไว้ในดวงวิญญาณ *...เจ้ายังคงดื้อรั้นเช่นเดิม ซูเหยา...* ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบของทหารองครักษ์ที่วิ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก "เรียนท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! สายรายงานด่วนจากเมืองหลวง... องค์ชายสามทรงส่งราชโองการลับมาปลดท่านออกจากตำแหน่งแม่ทัพบูรพา โดยอ้างว่าท่าน... ทรงสมคบคิดกับกบฏเผ่าเป่ยตุน และบัดนี้ ราชองครักษ์หลวงกำลังเคลื่อนกำลังพลเข้าปิดล้อมเส้นทางเสบียงของเราทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ถ้วยชาหยกขาวในมือของอัครแม่ทัพเฟยหลงแตกละเอียดเป็นผุยผงเศษกระเบื้องบาดฝ่ามือจนโลหิตสีชาดไหลซึมลงสู่พื้นพรม ทว่าดวงเนตรสีนิลกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นดุจปีศาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก ราชโองการลับเดินทางมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้... และหมากตาแรกของกระดานนี้ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดแล้ว ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ — พงศาวดารมีชีวิต