กฎเหล็กของนักเขียน

"ฉลาดสมกับเป็นนักเขียนสืบสวนดีนี่ครับ..." ธันวาตอบเสียงนุ่ม ยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารจากมือทีมงานสาวมาถือไว้ "แต่เสียดาย... ที่คุณรู้ตัวช้าไปนิดเดียวนะครับ" อคิราห์ชะงักกึก วางปากกาในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึก* จนคนในห้องประชุมสะดุ้ง เขาสบตากับบรรณาธิการหนุ่มมาดเนี้ยบตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่ยอมแพ้ มือที่สั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะ "กฎเหล็กของผมมีข้อเดียวครับคุณธันวา" อคิราห์แค่นยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ซ่อนมีดปลายแหลมเอาไว้ "งานเขียนคือร่างกาย ถ้าคุณอยากจะให้ผมเปลี่ยน 'หัวใจ' ของตัวละครเพียงเพราะยอดขายมันจะดีขึ้น ผมว่าเราคงคุยกันไม่จบหรอกครับ" ธันวาเลิกคิ้ว สายตาเย็นชาของเขาไล่กวาดไปตามหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยหมึกแดง เขาไม่ได้โกรธกับท่าทีพยศของอีกฝ่าย แต่มันกลับทำให้เขาสนุก—สนุกที่ได้เห็นคนตรงหน้าพยายามจะพ่นไฟใส่เขา ทั้งที่แท้จริงแล้ว อคิราห์ก็แค่ลูกแมวขี้ระแวงที่กลัวว่าตัวเองจะเสียตัวตนไป "ฉากรักในบทที่ห้า... คุณเรียกมันว่าความสมเหตุสมผลเหรอครับ?" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ลอยมาแตะจมูกอคิราห์ "พระเอกนักสืบที่เย็นชาเป็นน้ำแข็งจู่ๆ ก็จูบเหยื่อกลางที่สาธารณะโดยไม่มีปมขัดแย้งทางอารมณ์รองรับ คุณคิดว่าคนอ่านเขาจะอิน หรือเขาจะด่าว่าคุณขายของจนไร้รสนิยมกันแน่?" "นั่นคือศิลปะครับ!" อคิราห์ลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายตัวสูงกว่าเขาเกือบครึ่งหัว ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ความรักมันไม่จำเป็นต้องมีตรรกะรองรับเสมอไป คนเราจะรักกันในวินาทีที่จวนเจียนจะตาย มันแปลกตรงไหน?" "มันไม่แปลกครับ ถ้าคุณเขียนให้คนอ่าน 'เชื่อ' ว่าพวกเขาจะตายจริงๆ ไม่ใช่แค่นั่งจิบกาแฟในคาเฟ่แล้วจู่ๆ ก็กระโจนเข้าใส่กันเหมือนขาดสติแบบนี้" ธันวาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบกริบ "แก้ใหม่ครับ ผมต้องการฉากที่เร้าอารมณ์กว่านี้ แต่อยู่บนพื้นฐานของเหตุผล ไม่ใช่แค่การสนองนีดความฟินของคุณคนเดียว" อคิราห์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวา "คุณดูรู้ดีจังนะครับ เรื่องการจูบให้คนอื่นเชื่อเนี่ย... เคยลองทำจริงๆ บ้างหรือเปล่าครับ หรือเอาแต่ทฤษฎีจากกองหนังสือมาวิจารณ์คนอื่นไปวันๆ?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดของงาน กลายเป็นความร้อนรุ่มที่หาคำนิยามไม่ได้ ธันวาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขากับอคิราห์ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น สายตาที่เคยเย็นชาของบรรณาธิการหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นนิ่งลึกและกดดัน "อยากลองดูไหมล่ะครับ?" ธันวากระซิบเสียงต่ำ "ว่าที่ผมวิจารณ์ไปน่ะ... เป็นแค่ทฤษฎี หรือเป็นสิ่งที่ผม 'อยาก' ให้คุณทำกันแน่" อคิราห์ชะงักไปชั่วครู่ หัวใจในอกเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก เขาพยายามจะถอยหนี แต่ทว่ามือหนาของธันวากลับคว้าต้นแขนเขาไว้มั่น ไม่ได้บีบให้เจ็บ แต่มันรั้งให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตากรอบเงินคู่สวยนั่น "คุณมัน... บ้าไปแล้ว" อคิราห์กัดฟันพูด แต่เสียงของเขากลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ครับ" ธันวาขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่เป็นมากกว่างาน—ก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะลงที่ริมฝีปากของอคิราห์เบาๆ "กฎเหล็กของนักเขียนคือนักเขียนต้องซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง... อย่าให้ผมต้องสอนบทเรียนเรื่องความรู้สึกผ่านตัวอักษรไปมากกว่านี้เลยนะครับ" ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นในจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ฟังดูไม่เป็นจังหวะทำเอาอคิราห์สะดุ้งจนรีบผลักธันวาออกห่าง "บก. ครับ! สายด่วนจากสำนักพิมพ์คู่แข่งโทรมาแจ้งว่า... ยอดพรีออเดอร์นิยายเรื่องใหม่ของคุณอคิราห์ถูกแฮ็กข้อมูลไปปล่อยลงเว็บเถื่อนหมดแล้วครับ!" ใบหน้าของธันวาเปลี่ยนสีทันที เขากระชากประตูเปิดออกจนกว้าง เห็นทีมงานหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนก อคิราห์เองก็รีบคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา และทันใดนั้นเอง... ภาพบนหน้าจอที่เปิดค้างไว้ก็ทำให้เขาสองคนต้องตัวแข็งทื่อ หน้าเพจเว็บเถื่อนนั่นไม่ได้มีแค่เนื้อหานิยายที่ถูกปล่อยออกมา แต่มีบันทึกย่อส่วนตัวของอคิราห์ที่เขาเก็บไว้ในคลาวด์—บันทึกที่เขียนถึง 'ชายคนหนึ่ง' ที่เขาแอบรักมาตลอดหลายปี โดยมีชื่อนามแฝงที่คนทั้งสำนักพิมพ์จำได้ขึ้นใจปรากฏอยู่อย่างชัดเจน! ธันวาหันกลับมามองอคิราห์ แววตาของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในขณะที่มือถือในมือของเขาสั่นไม่หยุดจากสายเรียกเข้าไม่ขาดสาย "อคิราห์..." ธันวาเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ "นี่คุณเขียนถึงผม... มาตลอดสามปีเลยงั้นเหรอ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนของคู่นี้นะครับ!