กลิ่นอายอันตราย

กลิ่นคาวเลือดที่ลอยฟุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในโถงคาสิโนไม่ได้ทำให้รินรดาสะทกสะท้าน มือเรียวที่เคยถือไพ่ป๊อกเกอร์อย่างมั่นคงยังคงนิ่งสนิท แม้เสียงปืนนัดแรกจะแผดก้องจนเหล่านักพนันต่างพากันแตกตื่นวิ่งหนีตาย แต่ในมุมมืดของโต๊ะวีไอพี คีรินกลับไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว เขายังคงตรึงข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นส่งผ่านความร้อนระอุเข้าสู่ผิวหนังของรินรดา ดวงตาสีเข้มดุจสัตว์ร้ายของมาเฟียหนุ่มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "ข้างนอกนั่นกำลังไล่ล่าเอาชีวิตคนของฉัน แต่เธอกลับไม่คิดจะวิ่งหนีไปไหนเลยหรือไง รินรดา?" น้ำเสียงของคีรินทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงไปด้วยความกดดันที่บีบคั้นหัวใจคนฟังให้เต้นผิดจังหวะ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ถ้าหนีตอนนี้ ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงขี้ขลาดคนหนึ่ง แต่ถ้าฉันอยู่ที่นี่... ฉันก็ยังเป็นดีลเลอร์ของท่านคีริน" คำตอบที่เปี่ยมไปด้วยศักดิ์ศรีและกึ๋นทำให้คีรินกระตุกยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อแสนพยศที่เขานึกอยากจะกำราบให้สิ้นซากเสียเหลือเกิน เขาออกแรงกระชากข้อมือเธอเพียงนิด ร่างบางก็เซเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างที่หุ้มด้วยสูทสั่งตัดราคาแพง "กล้าหาญดี" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งสันแทบจะสัมผัสกับพวงแก้มใส กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความอันตรายพุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเธอ "แต่รู้เอาไว้ด้วยว่าความนิ่งของเธอมันกระตุ้นความดิบในตัวฉันได้ดีกว่าเสียงปืนข้างนอกนั่นเสียอีก" เหตุการณ์ภายนอกเริ่มโกลาหลหนักขึ้น เสียงกระจกแตกละเอียดและเสียงตะโกนด่าทอจากลูกน้องของมาร์คัสที่บุกเข้ามาผ่านเข้ามาในโสตประสาท คีรินละมือจากข้อมือเธอเปลี่ยนมาโอบรอบเอวบางไว้แน่น ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางห่ากระสุน "จำไว้... คืนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าได้คิดจะก้าวเท้าออกจากรัศมีของฉัน ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้จบแค่ที่คาสิโนแห่งนี้ แต่อาจจะจบที่ห้องนอนของฉันแทน" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดก่อนจะชักปืนพกสั้นออกมาจากหลังสูทอย่างคล่องแคล่ว รินรดารู้ดีว่ามาร์คัสไม่ได้มาเพื่อข่มขู่ แต่มันมาเพื่อปิดบัญชีแค้นที่คีรินสั่งฝังรากลึกไว้ในใจมันมานานหลายปี ทว่าในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่เพียงแค่ปลายจมูก สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ลงมาตามแผ่นหลังของเธอกลับทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่ใช่นางเอกที่ใสซื่อ เธอรู้ดีว่าโลกของมาเฟียไม่มีพื้นที่ให้ความรัก แต่แรงดึงดูดระหว่างเธอกับคีรินมันรุนแรงเสียจนราวกับมีกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นเชื่อมต่อกัน "ถ้าคุณตาย..." รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอขยับกายเข้าไปใกล้เขาจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น "คนที่จะจัดการศพคุณ ก็ต้องเป็นฉัน... เพราะฉันคือคนเดียวที่ถือไพ่เหนือคุณในตอนนี้" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหิวกระหายและหลงใหลในความกล้าของดีลเลอร์สาว เขาหันกลับมาประจันหน้ากับเธออีกครั้ง สายตาคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเปิดเผย "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมรินรดา ถ้าคืนนี้ฉันรอดไปได้... สิ่งแรกที่ฉันจะ 'เดิมพัน' กับเธอ จะไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันจะเป็นร่างกายของเธอที่ฉันจะตีตราจองตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้โต้ตอบ ประตูด้านหลังห้องวีไอพีก็ถูกพังเข้ามาจนพินาศ ร่างของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ นำหน้าโดยมาร์คัสที่เผยยิ้มเหี้ยมเกรียม "คีริน! ในที่สุดแกก็จนมุมซะที" มาร์คัสตะคอก แต่สายตาของมันกลับเหลือบมองรินรดาด้วยความละโมบ "ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน แล้วฉันอาจจะพิจารณาให้แกตายแบบไม่ทรมานมากนัก" คีรินกระชากตัวรินรดามาหลบหลังแผ่นหลังกว้างของเขาทันที มืออีกข้างลั่นไกปืนใส่ชายที่เข้ามาใกล้ที่สุดอย่างแม่นยำ เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นพรมราคาแพง แต่นั่นกลับทำให้คีรินดูมีเสน่ห์ดุดันยิ่งกว่าเดิมในสายตาของเธอ "ผู้หญิงของฉัน... ใครก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอง" คีรินคำรามลั่น ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันคือสายตาของเจ้าของที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่บังอาจแตะต้องของรักของเขา ทว่า ในจังหวะที่ความโกลาหลถึงขีดสุด รินรดากลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่มุมมืดหลังมาร์คัส—คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน คนที่ถือไพ่ใบสุดท้ายที่จะทำให้คีรินพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เธอนิ่งงันไปทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อคนผู้นั้นส่งยิ้มบางๆ มาให้เธอ... รอยยิ้มที่เป็นเหมือนคำสั่งประหารชีวิตสำหรับทุกคนในห้องนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนครั้งนี้ด้วยกันนะครับ วริศร์วิสกี้