ดวงดาวที่ไม่เข้าข้างแม่ทัพ

แผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นหนังวัวดิบถูกกางทับลงบนโต๊ะไม้แกะสลักอย่างไม่เบามือนัก แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยน้ำชาอุ่นๆ สั่นกระเพื่อมจนผิวน้ำกระฉอกออกมาเปื้อนขอบโต๊ะ ทว่าเจ้าของมือหนาหยาบกร้านกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของแม่ทัพหลี่จวินเหยากวาดมองตำแหน่งกองกำลังจำลองที่ถูกปักหมุดไว้ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "เคลื่อนพลทางทิศบูรพาในคืนเดือนมืด นี่คือกลยุทธ์ที่รวดเร็วและเด็ดขาดที่สุด ขจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซากก่อนที่พวกมันจะทันตั้งตัว" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความดุดัน ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทว่าในห้องโถงใหญ่แห่งนี้ กลับมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดมาจากมุมเสา หญิงสาวในชุดคลุมผ้าไหมปักลายแผนที่ดาราศาสตร์สีเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัว ฝ่าเร่งเร้าความเงียบงันด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและดึงดูดสายตาอย่างประหลาด เซี่ยอวี้หลินปรายตามองแผนที่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หลี่จวินเหยาเกลียดชังนักหนาเพราะมันมักจะมาพร้อมกับคำทำนายบ้าๆ ที่เขาไม่เคยอยากได้ยิน "ท่านแม่ทัพหลี่... ท่านกำลังจะพาคนสามหมื่นไปเดินเข้าปากเสืออย่างเริงร่าเชียวหรือคะ?" ซุ้มเสียงหวานใสแต่เฉียบคมรา هاใบมีดกรีดผ่านความเงียบ เซี่ยอวี้หลินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายไร้ความเกรงกลัวอำนาจของแม่ทัพผู้กุมกองกำลังครึ่งแผ่นดิน "คืนเดือนมืด ทิศบูรพา ไร้แสงดาวนำทาง... ท่านมั่นใจนักหรือว่าลมที่พัดผ่านหุบเขาไห่ถังในคืนนั้น จะไม่ใช่ลมหายใจสุดท้ายของกองทัพท่าน?" หลี่จวินเหยาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวนางด้วยความเร็วที่ทำเอาองครักษ์รอบกายต้องสะดุ้ง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเหล็กแผ่ไอสังหารและแรงกดดันมหาศาล แต่นั่นกลับทำให้เซี่ยอวี้หลินเพียงแค่ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างใจเย็น ไม่ยอมลดละสายตาลงแม้แต่น้อย "เซี่ยอวี้หลิน! นี่คือสนามรบจริง ไม่ใช่หอโหราศาสตร์งี่เง่าที่มีไว้ให้พวกเจ้าปั้นน้ำเป็นตัวหลอกชาวบ้านไปวันๆ!" หลี่จวินเหยาคำรามต่ำชิดริมฝีปาก กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายควันไฟสงครามลอยปะทะจมูก "ข้าผ่านศึกมาโชกโชน เหยียบย่ำซากศพมามากกว่าที่เจ้าเคยอ่านตำราดาราศาสตร์เสียอีก อย่ามาเอาเรื่องดวงดาวเพ้อเจ้อมาขัดขวางการจัดทัพของข้า!" "ถ้าข้าเพ้อเจ้อ เหตุใดเงาของดาวหางหางเป่ยจึงปรากฏเด่นชัดในตำแหน่งมรณะเล่าเพคะ?" นางสวนกลับทันควัน ไร้ความเกรงกลัวต่อสายตาดุดانที่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเขา "ท่านเกลียดชังคำทำนาย เพราะมันเคยพรากบิดาของท่านไปเมื่อสิบปีก่อนใช่ไหมล่ะคะ? แต่การที่ท่านเอาความแค้นส่วนตัวมาเดิมพันกับชีวิตทหารนับหมื่น มันต่างอะไรกับคนตาบอดที่วิ่งเข้ากองไฟกันเล่า!" "เจ้า!" หลี่จวินเหยาตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนหมุดไม้กระเด็นกระดอน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาเอื้อมออกไปคว้าต้นแขนเรียวของนางไว้อย่างลืมตัว แรงบีบจากอุ้งมือของแม่ทัพหนุ่มทำเอาเซี่ยอวี้หลินต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ แต่ริมฝีปากบางเฉียบยังคงเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น ดวงตาคู่สวยจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่ยอมหลบหนี ใกล้ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความร้อนระอุแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวสัมผัส เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นสูงในชั่วพริบตา หลี่จวินเหยาชะงักไปเล็กน้อยยามที่ได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมันต์จากตัวนาง แต่วินาทีต่อมาเขาก็รีบสะบัดมือออกราวกับถูกของร้อน "ไสหัวไปซะ ข้าไม่อยากฟังคำเพ้อเจ้อของสตรีสติฟั่นเฟือนอีกแม้แต่ครึ่งคำ!" แม่ทัพหนุ่มหันหลังให้ สะบัดชายเสื้อคลุมอย่างเกรี้ยวกราด "พรุ่งนี้รุ่งสาง กองทัพจะเคลื่อนพลตามแผนเดิม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ขวาง!" เซี่ยอวี้หลินลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ ความเจ็บปวดจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่ลุกโชนอยู่ในอก นางหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่เกรงกลัว "ดื้อด้านหัวชนฝาเสียจริงนะท่านแม่ทัพ... แต่หวังว่าเมื่อถึงคืนนั้น ท่านจะยังมีชีวิตอยู่มาเถียงกับข้าแบบนี้ก็แล้วกัน" นางหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกจากกระโจมใหญ่ ทว่าจังหวะนั้นเอง ม่านผ้าหน้ากระโจมก็ถูกสะบัดเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองอร่าม องค์ชายมู่จื่อก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจเคลือบยาพิษในดวงตาคู่นั้น เขากวาดตามองคนทั้งสองด้วยแววตาสนุกสนานราวกับกำลังชมงูพิษกัดกันเอง "โอ๊ะ ดูเหมือนข้าจะมาขัดจังหวะการสนทนาอันแสนเร่าร้อนของพวกท่านเสียแล้วกระมัง?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับตัวอักษรและหัวใจดวงนี้ด้วยกันนะคะ เสี่ยวเถาฮวาขอฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ