สงครามบนตึกสูง

โครงสร้างเหล็กกล้าสีดำสนิทสะท้อนแสงไฟนีออนจากชั้นเจ็ดสิบห้าของโครงการ "เดอะ ไททัน" โครงสร้างมหึมาที่กำลังทะยานขึ้นท้าทายฟ้ากรุงเทพมหานคร ทว่าบรรยากาศ ณ เวลานี้กลับหนתทึบและอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความเดือดดาล ยิ่งกว่าพายุฝนที่กำลังก่อตัวอยู่เบื้องล่างเสียอีก เสียงตบแฟ้มแบบแปลนสถาปัตยกรรมลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วชั้นก่อสร้างที่ยังเปลือยเปล่า รินรดา ยืนจังก้าด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือเรียวบางสั่นระริกด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอชี้ปลายปากกาเน้นข้อความไปยังกระดาษแผ่นใหญ่ที่ถูกแก้ด้วยหมึกสีแดงฉานจนเละเทะ "คุณทำบ้าอะไรลงไป ศิลา!" เสียงหวานทรงพลังตะคอกลั่นจนคนงานก่อสร้างหลายสิบชีวิตที่กำลังขันน็อตโครงสร้างอยู่รอบด้าน ถึงกับสะดุ้งสุดตัวและหยุดมือลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ในเสี้ยววินาที มีเพียงเสียงลมกรรโชกจากที่สูงที่พัดหวีดหวิวผ่านโครงเหล็กเปล่าเปลี่ยว ศิลา, วิศวกรควบคุมงานระดับสูงผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายโครงการนี้ ก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาเสาคอนกรีต ร่างสูงใหญ่ในชุดนิรภัยสีส้มเข้มทับเสื้อยืดสีดำสนิทขับเน้นสัดส่วนกำยำและแผ่ออร่าอันตรายออกมาอย่างชัดเจน เขายังคงถือแก้วกาแฟดำในมือ สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบคมปลาบกวาดมองเธอด้วยแววตารังเกียจระคนดูแคลน "ผมกำลังแก้ความโง่เง่าของคุณ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และไร้ซึ่งความปราณี "โครงสร้างรับน้ำหนักตรงนี้มันคลาดเคลื่อนจากสมการความปลอดภัยของผมไปสามเซนติเมตร สถาปนิกอย่างคุณใช้แค่อารมณ์และความสวยงามมาขีดเส้นโดยไม่สนว่าตึกนี้มันจะถล่มลงมาทับคนตายเป็นเบือหรือยังไง" "มันไม่ได้คลาดเคลื่อน!" รินรดาเถียงกลับทันควัน หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจที่หอบกระชั้นด้วยความเดือดดาล "ฉันคำนวณมาอย่างดีแล้วตามหลักสถาปัตยกรรมร่วมสมัย การดีไซน์ส่วนโค้งรับลมแบบนี้จะช่วยลดแรงปะทะของพายุได้ดีที่สุด ไม่ใช่แข็งทื่อไร้รสนิยมแบบที่คุณคิดจะทุบทำลายทิ้งตามอำเภอใจ!" "หลักการบ้าบออะไรของเธอ..." ศิลาก้าวประชิดเข้ามาด้วยระยะห่างที่อันตราย กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกลิ่นฝุ่นปูนและบุหรี่จางๆ พุ่งเข้าปะทะนาสิกของเธอจนรินรดาต้องผับถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าด้านหลังกลับเป็นขอบโต๊ะทำงานจนเธอหนีไปไหนไม่พ้น "ในโลกความเป็นจริง บนตึกสูงเจ็ดสิบห้าชั้นนี้ ไม่มีที่ยืนให้กับศิลปินเพ้อฝันหรอกนะรินรดา มีแต่ตัวเลขความจริงกับความตายเท่านั้น" "คุณมันก็แค่ไอ้พวกวิศวกรเลือดเย็น หุ่นยนต์ไร้หัวใจที่มองมนุษย์เป็นแค่เศษเลขในสมการ!" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขาสองข้างจะเริ่มสั่นเทาด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลจากตัวตนของเขา "ถ้าคุณกล้าทุบผนังส่วนนั้นทิ้ง วันนี้ฉันนี่แหละจะเอาค้อนทุบหัวคุณก่อน!" ลูกน้องและโฟร์แมนคุมงานที่ยืนอยู่รอบรัศมีสิเมตรต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเสียว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกคนรู้ดีว่าศิลาคือนรกเดินดินที่ไม่เคยไว้หน้าใคร การท้าทายเขาเท่ากับการเดินเข้ากองไฟ แต่รินรดากลับทำมันอย่างไร้ความเกรงกลัว ศิลาก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวเนียนจนขนลุกชัน "ปากดีแบบนี้... เก็บเอาไว้ไปเถียงบนเตียงของผมดีกว่าไหมรินรดา เผื่อผมจะเมตตาแก้แบบให้อีกสักเส้น" รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ มือเล็กเงื้อมขึ้นเตรียมจะตบหน้าคนหยนิ่งยโสผู้นี้ให้หายแค้น ทว่าข้อมือกลับถูกมือหนาราวคีมเหล็กคว้าหมับไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของเธอแทบร้าว ศิลารวบมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังอย่างง่ายดายด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา "อย่าริอ่านใช้อารมณ์กับผม..." ศิลาคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอันตราย "เกมนี้ผมเป็นคนถือไพ่เหนือกว่า และคุณก็เป็นแค่ฝ่ายที่ต้องจำนน... จำไว้" ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง รินรดากำลังจะอ้าปากด่าทอเขาต่อด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของศิลาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ศิลายังไม่ละสายตาจากริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ เขาใช้มือข้างเดียวควักโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ทว่าทันทีที่ก้มมองชื่อบนหน้าจอ และกดรับฟังเสียงปลายสาย สีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกของวิศวกรหนุ่มผู้ไร้พ่ายกลับแปรเปลี่ยนไปในพริบตา... ร่างกายกำยำชะงักนิ่ง ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาที่เคยดุดันกลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "ว่ายังไงนะ... โรงพยาบาล?" ศิลาทวนคำเสียงพร่า สติที่เคยควบคุมทุกอย่างในมือหลุดลอยไปในเสี้ยววินาที รินรดาลอบสังเกตความเปลี่ยนแปลงนั้น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความแปลกใจ อะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และเปราะบางกำลังพังทลายลงต่อหน้าเธอจากคำพูดเพียงประโยคเดียวในสายโทรศัพท์นั้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในสมรภูมิอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ