พิมพ์เขียวแห่งความเกลียดชัง

กลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ผสมน้ำฝนและฝุ่นผงจากการก่อสร้าง ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงในพื้นที่ปิดทึบของชั้นสี่สิบสอง โครงสร้างเหล็กสีดำทะมึนทอดตัวยาวเหยียดราวกับซี่โครงของอสุรกายยักษ์ที่รอวันกลืนกินทุกชีวิตที่ย่างกรายเข้ามา “คุณรินรดา... นี่คือสิ่งที่คุณเรียกว่า ‘ผลงานระดับมาสเตอร์พีซ’ อย่างนั้นสินะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบจนน่ากลัว ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมเสาปูนขนาดใหญ่ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับก้าวออกมาจากเงาสลัว รองเท้าหนังขัดมันเหยียบย่ำลงบนเศษวัสดุก่อสร้างเกิดเสียงดังกรอบแกรบ ศิลา—วิศวกรควบคุมงานและผู้บริหารสูงสุดของโครงการนี้ ปรายตามองม้วนกระดาษพิมพ์เขียวในมือของหญิงสาวด้วยแววตาราวกับกำลังมองเศษขยะไร้ค่า รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจนแน่นอก เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “โครงสร้างรับน้ำหนักที่ฉันคำนวณไว้ผ่านมาตรฐานสากลทุกประการค่ะคุณศิลา... อ้อ ขอโทษทีครับ ฉันหมายถึง *ครับ*” รินรดาจงใจเน้นเสียงประชดประชันเล็กน้อยเมื่อนึกถึงกMติกาประสาทๆ ในไซต์งานของเขา “แบบแปลนชุดนี้ใช้เวลาสามเดือนเต็มในการศึกษาทิศทางลมและการกระจายน้ำหนัก ไม่มีเหตุผลอะไรที่คุณจะต้องสั่งรื้อ” ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง มันเย็นยะเยือกและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนรินรดาต้องผถอยหลังไปชนกับแผงกั้นอลูมิเนียมโดยไม่รู้ตัว กลิ่นกายบุรุษผสมกับความเย็นชาเฉพาะตัวโชยเข้าแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวของเธอให้พุ่งพล่าน “มาตรฐานสากลเหรอครับ?” ศิายกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวดึงม้วนพิมพ์เขียวออกจากมือเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว กระดาษแผ่นใหญ่ก็หลุดร่วงลงสู่พื้นคอนกรีต เขาใช้ปลายรองเท้าหนังเหยียบย่ำลงกลางลายเส้นที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจวาดมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ “เฮ้! คุณทำบ้าอะไร!” รินรดาหวีดร้องด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นคืนมา แต่ถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงบีบรัดหนักหน่วงราวกับคีมเหล็กทำให้กระดูกข้อมือของเธอแทบแหลกสลาย “ผมกำลังบอกคุณว่า... ในอาณาจักรของผม ไม่มีที่ยืนให้กับความมักง่าย” ศิโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วGเนียนที่แดงก่ำด้วยความโกรธ “โครงสร้างบ้าๆ นี่จะทำให้ตึกนี้ถล่มลงมาก่อนที่มันจะสร้างเสร็จเสียอีก รื้อทิ้งซะ แล้วทำมาใหม่ภายในสามวัน... ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปจากโครงการนี้ซะ” ดวงตาคมกริบของอัลฟ่าหนุ่มจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่แค่การมองในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่มันคือการประกาศสงคราม การกดขี่ทางอำนาจที่จงใจบดขยี้ศักดิ์ศรีของสถาปนิกสาวให้แหลقคามือ รินรดาตัวสั่นเทาด้วยความแค้น เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของเลือดกระจายทั่วโพรงปาก แต่เธอปฏิเสธที่จะหลบสายตา “คุณมันเผด็จการ... ศิลา” เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นความดื้อรั้นในแววตาคู่นั้น แทนที่จะปล่อยมือ เขากลับใช้อีกข้างหนึ่งโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนร่างของเธอแนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง ความตึงเครียดทางเพศพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้รอยต่อ ท่ามกลางบรรยากาศดิบเถื่อนของไซต์งานก่อสร้าง “หึ... ปากเก่งดีนี่ครับ สถาปนิกไร้พ่าย” ศิลาโน้มริมฝีปากลงไปกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังความเย็นชา “มาดูกันซิว่า ปากเก่งๆ ของคุณ... จะยังพูดคำเดิมไหม เมื่ออยู่ใต้ร่างของผม” รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักๆ และแสงไฟฉายกราดส่องก็ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟด้านหลัง พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทของศิลาที่ก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ “ท่านครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบรักษาความปลอดภัยที่ชั้นใต้ดินถูกแฮก... และพวกมันกำลังพยายามเข้าถึงห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ลับ！” ศิลาชะงัก ร่างสูงผละออกจากตัวรินรดาช้าๆ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที เขาก้มลงมองสถาปนิกสาวที่กำลังหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนกอีกครั้ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย “เกมของเรายังไม่จบแค่นี้หรอกครับ... รินรดา” เขาหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะชายตามองซากพิมพ์เขียวที่ถูกเหยียบย่ำ รินรดาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นคอนกรีต มือสั่นเทากำเศษกระดาษที่ยับยู่ยี่เข้าหากันแน่น ความเกลียดชังพุ่งพล่านถึงขีดสุด แต่ในขณะเดียวกัน ภาพใบหน้าและสัมผัสอันตรายเมื่อครู่กลับยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทอย่างน่าหงุดหงิด ทว่า ในวินาทีที่เธอคิดว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายที่สุด เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังเธอ... พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดแนบเข้ากับท้ายทอยของเธออย่างกะทันหัน! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภาคินทร์เที่ยงคืนเสมอนะครับ