ตลาดนัดเปิดท้ายกับเดตบังคับ

"บอกว่าให้เดินตามมาดี ๆ ไม่ใช่ให้เดินมาเหยียบส้นรองเท้าผ้าใบคู่โปรดของฉันนะคะคุณคีย์!" พริมพรายสะบัดข้อเท้าออกจากการปะทะครั้งที่สี่ในรอบสิบนาที พร้อมกับตวัดสายตาพิฆาตใส่ร่างสูงโปร่งที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัวไหล่ เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่มักจะปรกดวงตาหลังกรอบแว่นทรงกลมหนาเตอะกำลังยืนกอดอกพิงเสาไฟสีส้มอิฐของตลาดนัดเปิดท้ายยามเย็นอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสนิทจนเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่หางคิ้วที่กระตุกนิดๆ กับมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบากวนประสาทนั่น มันฟ้องชัดเจนว่าเขาไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด "ก็เตี้ยเองแล้วเดินช้าเหมือนหอยทากเป็นตะคริว ผมต้องคอยก้าวชะลอความเร็วให้จนเอ็นร้อยหวายจะอักเสบอยู่แล้วครับ... เอ๊ย หมายถึงค่ะ" คีย์แกล้งทำเป็นดัดเสียงสูงแก้เก้อเมื่อเผลอใช้สรรพนามผู้ชายออกมาตอนท้าย พริมพรายถึงกับเบิกตากว้างแยกเขี้ยวใส่ทันทีด้วยความหมั่นไส้ "นี่! ปากแบบนี้นะคะ อยากโดนกรรไกรตัดผ้าอันเบ้อเริ่มของฉันฉับลงไปที่ลิ้นสักทีไหม ถึงฉันจะมาหาแรงบันดาลใจทำโปรเจกต์ผ้าไทยประยุกต์ ไม่ได้มาเดินแฟชั่นโชว์อวดหุ่น แต่ไม่ได้แปลว่านายจะมีสิทธิ์มาบูลฤทธิ์ส่วนสูงของฉันนะยะ!" พริมพรายกระแทกเสียงใส่พลางกระชับสายกระเป๋าผ้าใบโตบนไหล่ท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เบียดเสียดกันเดินเลือกซื้อเสื้อผ้ามือสองและงานคราฟต์แฮนด์เมด กลิ่นหอมของวาฟเฟิลฮ่องกงและปลาหมึกย่างเตาถ่านลอยอบอวลปะปนไปกับเสียงเพลงอินดี้จากลำโพงบลูทูธร้านข้างทาง บรรยากาศมันควรจะเป็นการเดินหาไอเดียสเก็ตช์ลายผ้าที่ผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความสุนทรีย์ของนักศึกษาแฟชั่นดีไซน์ปีสาม... ถ้าไม่มีนายแว่นเงียบสติเฟื่องคนนี้เดินตามติดเป็นเงาตามตัวแบบสลักไม่หลุด สาบานได้ว่าตอนแรกเธอแค่อยากมาเดินคนเดียวเพื่อเคลียร์สมองจากความกดดันเรื่องมูสลีย์ดีไซน์ที่แม่โทรมาจี้ก้นทุกสามชั่วโมง แต่ตาคีย์ดันรู้ทัน (หรืออาจจะแอบสเก็ตช์โลเคชั่นเธอจากพิกัดมือถือที่เขาน่าจะแฮกเข้ามาได้แบบเนียนๆ) โผล่พรวดมาดักรอหน้าหอพักด้วยชุดไปเที่ยวธรรมดาที่ดันดูดีเกินหน้าเกินตาเสื้อยืดกางเกงยืดโทรมๆ ของเขา จนเธอปฏิเสธไม่ลงเพราะติดหนี้บุญคุณเรื่องแก้โค้ดโปรแกรมพรีเซนต์งานครั้งก่อน แถมพอมาถึงที่นี่จริง ๆ... บรรยากาศรอบตัวมันชักจะแปลกประหลาดขึ้นทุกที "ทางนั้นมีร้านขายกระดุมไม้แกะสลักมือโบราณนะพริม" คีย์เอ่ยขึ้นเรียบๆ พลางเอื้อมมือหนามาคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตยีนของพริมพรายไว้หลวมๆ เพื่อไม่ให้เธอถูกกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เดินสวนมาชนจนเซคว่ำ "ถ้าเธอยังมัวแต่ยืนเท้าสะเอวทำหน้าเหมือนยักษ์วัดแจ้งระบายอารมณ์ ระวังไอเดียชุดฟินาเล่ส่งอาจารย์เทอมนี้จะกลายเป็นแฟชั่นชุดแม่มดตกอับแทนที่จะเป็นแนวโลคอลไทยโมเดิร์นนะ" "ย่ะ! พ่อดีไซเนอร์มือทองผู้รอบรู้ ขอบพระคุณที่เป็นห่วงอนาคตเกรดเอของฉันนะคะ" พริมพรายสะบัดตัวออกจากการจับกุมเบาๆ แม้ในใจจะแอบกระตุกวูบแปลกๆ กับความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาที่แตะโดนเนื้อผ้าเมื่อครู่ สายตาคมกวาดมองไปตามแผงลอยที่ประดับด้วยหลอดไฟปิงปองสีเหลืองนวลสะท้อนกับข้าวของวินเทจมากมาย แสงไฟสลัวๆ ยามโพล้เพล้ทำให้ใบหน้าด้านข้างของคีย์ที่ยืนซ้อนอยู่เหลื่อmไปข้างหลังนิดๆ ดูคมชัดและมีมิติแปลกตา จนเธอเผลอจ้องมองนานเกินไปโดยไม่รู้ตัว ปกติแล้วในโลกออนไลน์... เขาคือ "Key_404" โปรแกรมเมอร์ปากร้ายที่ชอบพิมพ์ประโยคกวนประสาทมายั่วโมโหเธอในแชทกลุ่มคณะจนอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง แต่พอเป็นตัวจริงในโลกออฟไลน์แบบนี้ เขากลับเป็นผู้ชายเงียบขรึมที่คอยกางร่มกันแดดให้ คอยดึงแขนหลบมอเตอร์ไซค์รับจ้าง และยืนถือแก้วชานมไข่มุกแก้วโปรดของเธอไว้ให้เวลาที่เธอต้องใช้สองมือรื้อราวผ้ามือสอง นี่มันพฤติกรรมของคนที่กำลัง "เดต" กันชัดๆ! ความคิดนั้นทำให้พริมพรายต้องรีบสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความมโนระดับสิบสองออกไปจากสมอง เธอเป็นดีไซเนอร์นะยะ จะมาหวั่นไหวกับผู้ชายใส่แว่นหนาเตอะที่ชอบกินขนมจีบหน้าปากซอยไม่ได้เด็ดขาด! "นี่นาย..." พริมพรายหันขวับไปหมายจะเอ่ยปากไล่ให้เขาแยกย้ายไปเดินดูของฝั่งนู้นแทน แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนหายลงคอไปเมื่อพบว่าใบหน้าของคีย์โน้มต่ำลงมาใกล้เธอมากกว่าปกติ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่คืบเดียวจนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากเสื้อผ้าของเขา "ยืนเหม่ออะไรอีกแล้วพริมพราย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบเบาๆ แข่งกับเสียงเพลงรอบข้าง "หน้าเธอมันฟ้องนะว่ากำลังคิดอะไรแปลกๆ อยู่" "ใคร! ใครคิดอะไรแปลกๆ ไม่มี๊!" พริมพรายรีบถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนเข้ากับราวแขวนเสื้อวินเทจจนไม้แขวนสั่นกระพือระรัว ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่จนต้องยกมือขึ้นมาพัดวีพัลวัน "ถอยไปเลยนะ อากาศยิ่งร้อนๆ อยู่ นายมายืนหายใจรดต้นคอทำไมเนี่ย อึดอัด!" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบอย่างน่าหมั่นไส้ เขาไม่ได้ถอยหนีตามที่เธอต้องการ แถมยังก้าวเข้ามาประชิดอีกหนึ่งก้าว มือข้างหนึ่งยกขึ้นจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกแก้มเนียนของเธอออกให้อย่างเบามือโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว สัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้วเกลี่ยผ่านพวงแก้มทำเอาพริมพรายแข็งค้างราวกับถูกสาบให้เป็นหุ่นโชว์เสื้อในตู้กระจก ลลมหายใจติดขัดขึ้นมาดื้อๆ ในวินาทีนั้น เสียงรอบข้างราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงเหลือเพียงแค่เสียงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงกลองร้านแผ่นเสียงโบราณ "ก็แค่... จะบอกว่ามีฝุ่นติดอยู่ตรงแก้มต่างหากล่ะครับ" คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจหยอกเย้าทำเอาพริมพรายอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "แล้วก็... ที่บอกว่านี่เหมือนเดตเนี่ย" เขาย่อตัวลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกับเธอ แววตาหลังกรอบแว่นฉายประกายความจริงจังวับวับจนพริมพรายไม่กล้าสบตาตรงๆ "ถ้าคิดว่าเหมือนเดต... งั้นก็ลองถือว่านี่คือเดตแรกของเราดูสิครับ พริมพราย" ตูม! เหมือนมีพลุแฟลชพุ่งระเบิดอยู่ในสมองของพริมพรายจนขาวโพลนไปหมด เธออ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เรียบเรียงคำพูดไม่ได้สักคำ สมองประมวลผลช้าลงกว่าปกติถึงสเท่าตัว ใบหน้าร้อนฉ่าจนลามไปถึงใบหู ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเลؤที่มุมปากของนายแว่นหน้านิ่งคนนั้น เธอรั้นจะยกมือขึ้นผลอกอกเขาแรงๆ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาจนน่าขายหน้า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของคีย์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูชวนละลายนั้นลงอย่างกะทันหัน คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงชะงักไปชั่ววินาที สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและกวนประสาทเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังขึ้นมาทันทีราวกับคนละคน พริมพรายกระพริบตาปริบๆ ความเขินอายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยทันทีเมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของเขา "อะไระ... ใครส่งข้อความมา หน้าตาเธอดูเครียดเป็นตูดหม้อแบบนั้น หรือว่างานที่บริษัทฟรีแลนซ์มีปัญหา?" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่นั้นซ่อนความลับบางอย่างที่ทำให้พริมพรายรู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาแปลกๆ เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบด้วยข้อความแชตล่าสุดจากหน้าจอแจ้งเตือนให้เธอบังคับเห็นเต็มๆ ตา ชื่อผู้ส่งคือบัญชีนิรนามที่ไม่มีชื่อ... แต่ข้อความข้างในกลับทำเอาพริมพรายต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ *[ข้อความจากหน้าจอ: "เจอตัวเป้าหมายแล้วนะคีย์... ระวังตัวไว้ให้ดี เจ้าโปรแกรมเมอร์สวมรอย เกมกำลังจะพลิกแล้วนะเพื่อนเก่า"]* พริมพรายหันขวับมองหน้าคีย์ทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น "คีย์... นี่มันหมายความว่ายังไง?" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นจังหวะหัวใจและปมปริศนาไปกับน้องพริมและตาคีย์ในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่ค่ะ