อาจารย์ตกอับกับศิษย์หลังห้อง

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำยาสมานแผลจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องพักครูชั้นสามของอาคารอำนวยการ โรงเรียนเวทมนตร์อาร์เคเดีย เสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความไม่รีบร้อน แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศโดยรอบ เซน โซลาริส ปรับปกเสื้อคลุมสีดำสนิท—เครื่องแบบของอาจารย์ผู้คุมกฎที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นกรณีพิเศษ—ให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารประวัติการลงโทษของนักเรียนในสังกัดที่กองอยู่บนโต๊ะทำงาน สำหรับคนอื่น ตำแหน่งนี้คือเกียรติยศ แต่นี่คือสถานกักกันนักโทษกลาย ๆ สำหรับคนหมดสภาพอย่างเขา "อาจารย์เซนครับ รายชื่อนักเรียนห้องพิเศษประจำภาคเรียนนี้มาถึงแล้วครับ" เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่เจ้าหน้าที่ธุรการจะวางแฟ้มสีแดงสดลงบนโต๊ะ ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด เซนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปลายปากกาขนนกในมือยังคงขีดเขียนตารางเว الشعวายด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร "วางไว้ตรงนั้น... และช่วยบอกผู้อำนวยการด้วยว่า ถ้าปีนี้ยังมีพวกเด็กเส้นทำห้องแลกเปลี่ยนระเบิดอีก ผมคงต้องใช้สิทธิ์ตามกฎข้อที่แปด ไล่พวกมันไปขุดเหมืองมานาแทนการกักบริเวณ" เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายเอื้อมมือถอยหลังกรูด "รับ... ทราบครับ" ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนมา เซนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ไม้โอ๊กอย่างเหนื่อยอ่อน ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่ข้อมือซ้าย จุดที่ตราประทับมานาสีเทาจาง ๆ ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้า มันคือหลักฐานยืนยันความพ่ายแพ้ในอดีต อดีตจอมเวทผู้เคยยืนอยู่จุดสูงสุดของสภาเวทมนตร์ บัดนี้กลับเหลือพลังงานเวทในร่างไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ทางรอดเดียวที่จะทำให้เขาไม่ถูกขับไล่ออกจากสถาบันคือการรับหน้าที่ 'ผู้คุมกฎ' คุมประพฤติพวกตัวปัญหาหลังห้องที่ไม่มีใครต้องการ เสียงกริ่งเตือนคาบเรียนแรกดังขึ้น ลากยาวกังวานไปทั่วอาคารเรียน เซนลุกขึ้นยืน คว้าไม้เท้าสีดำสนิทคู่ใจ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนอาณาเขตสาม—สถานที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นสุสานของอาจารย์ผู้สอนมานักต่อนัก ระยะทางจากอาคารอำนวยการไปยังตึกเวทมนตร์พื้นฐานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของเหล่าคุณหนูตระกูลดังในชุดเครื่องแบบตัดเย็บอย่างดี พวกเขาเดินเป็นกลุ่มก้อน มองมาที่เซนด้วยสายตาสمเพชปนอยากรู้อยากเห็น ข่าวลือเรื่อง 'อาจารย์ตกอับ' ที่ถูกปลดจากตำแหน่งระดับสูงเพราะทำความผิดมหันต์แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนราวกับไฟลามทุ่ง แต่เซนเลือกที่จะเมินเฉย เขารู้ดีว่าในโลกเวทมนตร์นี้ พลังคือทุกสิ่ง และคนไร้พลังอย่างเขาในสายตาคนอื่น ก็เป็นได้แค่เศษสวะที่รอวันถูกเขี่ยทิ้ง เมื่อมาถึงหน้าประตูไม้สักบานใหญ่ของห้อง 3-B เสียงเอะอะโهاโหมโครมดังลอดออกมา ราวกับสนามรบขนาดย่อม หนังสือเรียนถูกปาใส่กัน เศษกระดาษปลิวว่อน และกลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุไฟที่ถูกจุดเล่นอย่างไร้ระเบียบก็ลอยอบอวลจนน่าเวียนหัว เซนไม่เคาะประตู เขาบิดลูกบิดแล้วผลักมันเปิดออกอย่างแรง *โครม!* เสียงประตูกระแทกผนังดังสนั่น ดึงให้ทุกสายตาในห้องหันมามองเป็นตาเดียว ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะคิกคักจะดังขึ้นมาจากมุมห้องด้านหลัง "โอ้โห ดูสิครับอาจารย์ใหม่ หน้าตาดูซีดเซียวเหมือนคนอดนอนมาสามวัน ป่วยใกล้ตายหรือเปล่าเนี่ย?" เคิร์ก ทายาทตระกูลอัศวินเวทมนตร์ชั้นสูง นั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะเรียนด้วยท่าทีหยော့ยอ เขามีรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า พร้อมกับคทาเวทมนตร์ระดับกลางที่หมุนเล่นอยู่ในมืออย่างอวดดี เซนก้าวเข้ามาในห้องช้า ๆ ฝีเท้าของเขาไร้เสียง แต่กลับกดดันให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงอย่างน่าประหลาด เขายืนกรานมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ความโกรธ ไร้ความหวาดกลัว มีเพียงความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง "คาบเรียนเริ่มมาห้านาทีแล้ว เคิร์ก ฟอสเตอร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "กฎข้อที่สามของโรงเรียน ห้ามนำอาวุธหรือคทาเวทมนตร์ขึ้นมาเล่นในห้องเรียนระหว่างรออาจารย์ นายอ่านไม่ออก หรือสมองมีปัญหาด้านการตีความตัวหนังสือกันแน่?" สีหน้าของเคิร์กเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเยาะเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความขุ่นเคือง "แกเป็นใครวะ? แค่อาจารย์ตกอับที่โดนเขี่ยมาคุมพวกเด็กไม่มีอนาคต กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน?" นักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มกระซิบกระซาบ บางคนเตรียมรอดูความสนุก บางคนแอบหยิบหินบันทึกภาพขึ้นมาหวังจะเอาคลิปไปโพสต์ลงเครือข่ายเวทมนตร์ของโรงเรียน เซนไม่ตอบคำเขาสักคำ เขายกไม้เท้าขึ้นแล้วเคาะลงกับพื้นหิน *ตึ้ง!* คลื่นพลังเวทอ่อนแรงแต่เปี่ยมด้วยโครงสร้างที่ซับซ้อนอย่างเหลือเชื่อพุ่งทะยานออกไปในรูปของวงแหวนเวทจาง ๆ มันพุ่งตรงเข้าใส่คทาในมือของเคิร์กโดยที่เด็กหนุ่มยังไม่ทันตั้งตัว *แกร๊ก!* เสียงกลไกภายในคทาเวทราคาแพงระยับขัดข้องในทันที อัญมณีเวทมนตร์บนหัวคทาดับแสงลงพร้อมกับเสียงระเบิดเบา ๆ ที่ทำเอาเคิร์กสะดุ้งสุดตัว หล่นลงจากโต๊ะก้นกระแทกพื้นอย่างไม่เป็นท่า "เวทมนตร์ไม่ใช่ของเล่นสำหรับเด็กอวดดี และสถาบันนี้ก็ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกแก" เซนเดินผ่านร่างที่กำลังอึ้งของเคิร์กไปช้า ๆ สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างเล็กที่นั่งก้มหน้าอยู่แถวหลังสุด ที่โต๊ะมุมอับริมหน้าต่าง ลินน์ เอสเทล กำลังนั่งกอดสมุดบันทึกเก่า ๆ แน่น ใบหน้าซีดเซียวซ่อนอยู่ภายใต้กลุ่มผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง เธอกำลังสั่นเทา ไม่ใช่เพราะกลัวเซน แต่เป็นเพราะสายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่หันมามองด้วยความสมเพชและเตรียมหาเรื่องระบายอารมณ์ใส่หลังจากเกิดเรื่องเมื่อครู่ เซนหยุดยืนอยู่ที่ข้างโต๊ะของลินน์ เขาก้มลงมองสมุดในมือของเด็กสาว ก่อนจะเหลือบเห็นวงจรเวทมนตร์ที่เธอเขียนร่างไว้ด้วยหมึกธรรมดา ๆ มันไม่ใช่เวทมนตร์สายโจมตี แต่มันคือโครงสร้างการเชื่อมโยงมานาพื้นฐานระดับรากฐานที่สูญหายไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน—โครงสร้างที่แม้แต่ศาสตราจารย์ในหอคอยเวทมนตร์ก็ยังถอดรหัสไม่ได้ "เขียนอะไรอยู่... ลินน์ เอสเทล?" เซนเอ่ยถามเสียงนุ่มลงกว่าเดิมเล็กน้อย แตกต่างจากน้ำเสียงที่ใช้พูดกับเคิร์กอย่างสิ้นเชิง ลินน์สะดุ้งเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววตื่นตระหนก เธอกำลังจะปิดสมุดหนี แต่ปลายนิ้วของเซนกลับแตะลงที่มุมกระดาษเสียก่อน "อย่าปิด..." เซนกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าไม่อยากให้พวกสวะพวกนี้ทำลายมันทิ้ง เธอก็ควรเรียนรู้วิธีซ่อนมันให้เนียนกว่านี้... หรือไม่ก็... ทำให้พวกมันไม่มีวันเข้าใจ" ลินน์เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของอาจารย์ใหม่คนนี้ และพบว่ามันไม่มีความรังเกียจหรือเย้ยหยันเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความสนใจที่แฝงความลับดำมืดบางอย่าง ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเซน ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: บรรลุการสร้างปฏิสัมพันธ์กับ 'ผู้กุญแจแห่งราก 0.1%' สำเร็จ] [ระบบภารกิจระดับ SSS: 'ปั้นแต่งจอมเวทไร้เงา' เริ่มต้นทำงานอย่างเป็นทางการ] [เป้าหมายปัจจุบัน: พา ลินน์ เอสเทล รอดพ้นจากการทดสอบคัดออกประจำเดือน และเปิดโปงความลับของสภาคณาจารย์ภายใน 30 วัน] [คำเตือน: หากล้มเหลว พลังมานาที่เหลืออยู่ 1% จะถูกลบถาวร และท่านจะกลายเป็นสามัญชนที่สูญเสียความทรงจำ] เซนมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ขณะที่เขากวาดสายตากลับไปมองเหล่านักเรียนตัวปัญหาที่เริ่มตั้งหลักได้และกำลังรวมกลุ่มกันด้วยความไม่พอใจ เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในโลกเวทมนตร์บทใหม่นี้ด้วยกันนะครับ